Ang 346

ਹਉ ਬਨਜਾਰੋ ਰਾਮ ਕੋ ਸਹਜ ਕਰਉ ਬੵਾਪਾਰੁ ॥

hau banajaaro raam ko sahaj karau bayeaapaar ||

Je suis le marchand du Ram ; je fais le commerce du Sahaj (la paix intérieure).

ਮੈ ਰਾਮ ਨਾਮ ਧਨੁ ਲਾਦਿਆ ਬਿਖੁ ਲਾਦੀ ਸੰਸਾਰਿ ॥੨॥

mai raam naam dhan laadhiaa bikh laadhee sa(n)saar ||2||

J'ai chargé la richesse du Nom de Ram ; le monde, lui, a chargé du poison. ॥2॥

ਉਰਵਾਰ ਪਾਰ ਕੇ ਦਾਨੀਆ ਲਿਖਿ ਲੇਹੁ ਆਲ ਪਤਾਲੁ ॥

auravaar paar ke dhaaneeaa likh leh aal pataal ||

Ô vous qui tenez les comptes de cette rive et de l'autre, écrivez ce que vous voudrez :

ਮੋਹਿ ਜਮ ਡੰਡੁ ਨ ਲਾਗਈ ਤਜੀਲੇ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲ ॥੩॥

moh jam dda(n)dd na laagiee tajeele sarab ja(n)jaal ||3||

le bâton du Jam (le messager de la mort) ne me touchera pas, car j'ai laissé tous les embarras. ॥3॥

ਜੈਸਾ ਰੰਗੁ ਕਸੁੰਭ ਕਾ ਤੈਸਾ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥

jaisaa ra(n)g kasu(n)bh kaa taisaa ih sa(n)saar ||

Ce monde est comme la teinture du carthame, qui pâlit en quelques jours ;

ਮੇਰੇ ਰਮਈਏ ਰੰਗੁ ਮਜੀਠ ਕਾ ਕਹੁ ਰਵਿਦਾਸ ਚਮਾਰ ॥੪॥੧॥

mere ramie'ee ra(n)g majeeTh kaa kahu ravidhaas chamaar ||4||1||

mais la couleur de mon Ram est celle de la garance, qui ne s'efface pas, dit Ravidas le tanneur. ॥4॥1॥

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar satigur prasaadh ||

Ik Onkar, par la grâce du Satguru.

ਗਉੜੀ ਬੈਰਾਗਣਿ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ॥

gauRee bairaagan ravidhaas jeeau ||

Gauree Bairaagan, Ravidas Ji.

ਘਟ ਅਵਘਟ ਡੂਗਰ ਘਣਾ ਇਕੁ ਨਿਰਗੁਣੁ ਬੈਲੁ ਹਮਾਰ ॥

ghaT avaghaT ddoogar ghanaa ik niragun bail hamaar ||

Le chemin est rude, les montagnes nombreuses, et mon bœuf est sans force.

ਰਮਈਏ ਸਿਉ ਇਕ ਬੇਨਤੀ ਮੇਰੀ ਪੂੰਜੀ ਰਾਖੁ ਮੁਰਾਰਿ ॥੧॥

ramie'ee siau ik benatee meree poo(n)jee raakh muraar ||1||

J'adresse une seule prière à mon Ram : garde mon capital, ô Murari. ॥1॥

ਕੋ ਬਨਜਾਰੋ ਰਾਮ ਕੋ ਮੇਰਾ ਟਾਂਡਾ ਲਾਦਿਆ ਜਾਇ ਰੇ ॥੧॥

ko banajaaro raam ko meraa Taa(n)ddaa laadhiaa jai re ||1||

Y a-t-il un marchand du Ram pour emmener avec lui ma caravane chargée ? ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗਉੜੀ ਪੂਰਬੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

gauRee poorabee ravidhaas jeeau ikOankaar satigur prasaadh ||

Gauree Poorbee, Ravidas Ji. Ik Onkar, par la grâce du Satguru.

ਕੂਪੁ ਭਰਿਓ ਜੈਸੇ ਦਾਦਿਰਾ ਕਛੁ ਦੇਸੁ ਬਿਦੇਸੁ ਨ ਬੂਝ ॥

koop bhario jaise dhaadhiraa kachh dhes bidhes na boojh ||

Comme la grenouille dans un puits rempli d'eau, qui ne sait rien de son pays ni d'ailleurs,

ਐਸੇ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਬਿਖਿਆ ਬਿਮੋਹਿਆ ਕਛੁ ਆਰਾ ਪਾਰੁ ਨ ਸੂਝ ॥੧॥

aaise meraa man bikhiaa bimohiaa kachh aaraa paar na soojh ||1||

ainsi mon esprit, envoûté par le vice, ne distingue ni cette rive ni l'autre. ॥1॥

ਸਗਲ ਭਵਨ ਕੇ ਨਾਇਕਾ ਇਕੁ ਛਿਨੁ ਦਰਸੁ ਦਿਖਾਇ ਜੀ ॥੧॥

sagal bhavan ke naikaa ik chhin dharas dhikhai jee ||1||

Ô Maître de tous les mondes, accorde-moi un instant Ton Darshan (Ta vision). ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਮਲਿਨ ਭਈ ਮਤਿ ਮਾਧਵਾ ਤੇਰੀ ਗਤਿ ਲਖੀ ਨ ਜਾਇ ॥

malin bhiee mat maadhavaa teree gat lakhee na jai ||

Mon intelligence s'est ternie, ô Madho, et Ton état ne peut être saisi.

ਕਰਹੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਭ੍ਰਮੁ ਚੂਕਈ ਮੈ ਸੁਮਤਿ ਦੇਹੁ ਸਮਝਾਇ ॥੨॥

karahu kirapaa bhram chookiee mai sumat dheh samajhai ||2||

Fais grâce, que le doute s'en aille ; donne-moi la juste compréhension. ॥2॥

ਜੋਗੀਸਰ ਪਾਵਹਿ ਨਹੀ ਤੁਅ ਗੁਣ ਕਥਨੁ ਅਪਾਰ ॥

jogeesar paaveh nahee tua gun kathan apaar ||

Même les plus grands yogis ne parviennent pas à dire Tes vertus infinies.

ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤਿ ਕੈ ਕਾਰਣੈ ਕਹੁ ਰਵਿਦਾਸ ਚਮਾਰ ॥੩॥੧॥

prem bhagat kai kaaranai kahu ravidhaas chamaar ||3||1||

C'est par amour et par Bhagti (dévotion) que parle Ravidas le tanneur. ॥3॥1॥

ਗਉੜੀ ਬੈਰਾਗਣਿ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

gauRee bairaagan ikOankaar satigur prasaadh ||

Gauree Bairagan :

ਸਤਜੁਗਿ ਸਤੁ ਤੇਤਾ ਜਗੀ ਦੁਆਪਰਿ ਪੂਜਾਚਾਰ ॥

satajug sat tetaa jagee dhuaapar poojaachaar ||

Au Satyug, la vérité ; au Treta, les sacrifices ; au Dwapar, les rites d'adoration ;

ਤੀਨੌ ਜੁਗ ਤੀਨੌ ਦਿੜੇ ਕਲਿ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਅਧਾਰ ॥੧॥

teenau jug teenau dhiRe kal keval naam adhaar ||1||

ces trois âges tenaient à ces trois pratiques — mais au Kalyug, le seul appui est le Naam (le Nom). ॥1॥

ਪਾਰੁ ਕੈਸੇ ਪਾਇਬੋ ਰੇ ॥

paar kaise paibo re ||

Comment atteindre l'autre rive, ô frère ?

ਮੋ ਸਉ ਕੋਊ ਨ ਕਹੈ ਸਮਝਾਇ ॥

mo sau kouoo na kahai samajhai ||

Nul ne me l'explique,

ਜਾ ਤੇ ਆਵਾ ਗਵਨੁ ਬਿਲਾਇ ॥੧॥

jaa te aavaa gavan bilai ||1||

ce par quoi cesserait le va-et-vient des renaissances. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਧਰਮ ਨਿਰੂਪੀਐ ਕਰਤਾ ਦੀਸੈ ਸਭ ਲੋਇ ॥

bahu bidh dharam niroopeeaai karataa dheesai sabh loi ||

On définit le Dharam (la voie juste) de mille façons, et le Créateur se voit en tous les mondes ;

ਕਵਨ ਕਰਮ ਤੇ ਛੂਟੀਐ ਜਿਹ ਸਾਧੇ ਸਭ ਸਿਧਿ ਹੋਇ ॥੨॥

kavan karam te chhooTeeaai jeh saadhe sabh sidh hoi ||2||

par quel acte se libère-t-on, dont l'accomplissement donnerait toute perfection ? ॥2॥

ਕਰਮ ਅਕਰਮ ਬੀਚਾਰੀਐ ਸੰਕਾ ਸੁਨਿ ਬੇਦ ਪੁਰਾਨ ॥

karam akaram beechaareeaai sa(n)kaa sun bedh puraan ||

On médite le bien-agir et le mal-agir, on écoute avec doute les Védas et les Puranas ;

ਸੰਸਾ ਸਦ ਹਿਰਦੈ ਬਸੈ ਕਉਨੁ ਹਿਰੈ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥੩॥

sa(n)saa sadh hiradhai basai kaun hirai abhimaan ||3||

le doute habite sans cesse le cœur — qui donc en ôtera l'orgueil ? ॥3॥

ਬਾਹਰੁ ਉਦਕਿ ਪਖਾਰੀਐ ਘਟ ਭੀਤਰਿ ਬਿਬਿਧਿ ਬਿਕਾਰ ॥

baahar udhak pakhaareeaai ghaT bheetar bibidh bikaar ||

On lave le corps au-dehors, mais au-dedans le cœur est plein de vices ;

ਸੁਧ ਕਵਨ ਪਰ ਹੋਇਬੋ ਸੁਚ ਕੁੰਚਰ ਬਿਧਿ ਬਿਉਹਾਰ ॥੪॥

sudh kavan par hoibo such ku(n)char bidh biauhaar ||4||

comment devenir pur ? Cette « pureté » ressemble au bain de l'éléphant, qui se resalit aussitôt. ॥4॥

ਰਵਿ ਪ੍ਰਗਾਸ ਰਜਨੀ ਜਥਾ ਗਤਿ ਜਾਨਤ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ॥

rav pragaas rajanee jathaa gat jaanat sabh sa(n)saar ||

Comme le lever du soleil chasse la nuit — tout le monde le sait ;

ਪਾਰਸ ਮਾਨੋ ਤਾਬੋ ਛੁਏ ਕਨਕ ਹੋਤ ਨਹੀ ਬਾਰ ॥੫॥

paaras maano taabo chhue kanak hot nahee baar ||5||

comme la pierre philosophale qui, touchant le cuivre, le change en or sans délai. ॥5॥

ਪਰਮ ਪਰਸ ਗੁਰੁ ਭੇਟੀਐ ਪੂਰਬ ਲਿਖਤ ਲਿਲਾਟ ॥

param paras gur bheTeeaai poorab likhat lilaaT ||

Que l'on rencontre le Guru, cette pierre suprême, selon la destinée inscrite au front,

ਉਨਮਨ ਮਨ ਮਨ ਹੀ ਮਿਲੇ ਛੁਟਕਤ ਬਜਰ ਕਪਾਟ ॥੬॥

aunaman man man hee mile chhuTakat bajar kapaaT ||6||

et l'esprit ravi s'unit à l'Esprit même : les lourdes portes (de l'illusion) s'ouvrent enfin. ॥6॥

ਭਗਤਿ ਜੁਗਤਿ ਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰੀ ਭ੍ਰਮ ਬੰਧਨ ਕਾਟਿ ਬਿਕਾਰ ॥

bhagat jugat mat sat karee bhram ba(n)dhan kaaT bikaar ||

La voie de la Bhagti (dévotion) rend l'esprit véridique, tranchant le doute, les liens et les vices ;

ਸੋਈ ਬਸਿ ਰਸਿ ਮਨ ਮਿਲੇ ਗੁਨ ਨਿਰਗੁਨ ਏਕ ਬਿਚਾਰ ॥੭॥

soiee bas ras man mile gun niragun ek bichaar ||7||

alors l'esprit s'unit avec joie à Celui-là, contemplant l'Un, au-delà des attributs et sans attributs. ॥7॥

ਅਨਿਕ ਜਤਨ ਨਿਗ੍ਰਹ ਕੀਏ ਟਾਰੀ ਨ ਟਰੈ ਭ੍ਰਮ ਫਾਸ ॥

anik jatan nigreh ke'ee Taaree na Tarai bhram faas ||

Malgré mille efforts de maîtrise, le nœud du doute ne se dénoue pas ;

ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤਿ ਨਹੀ ਊਪਜੈ ਤਾ ਤੇ ਰਵਿਦਾਸ ਉਦਾਸ ॥੮॥੧॥

prem bhagat nahee uoopajai taa te ravidhaas udhaas ||8||1||

tant que l'amoureuse Bhagti ne naît pas, Ravidas reste dans la détresse. ॥8॥1॥