Ang 696

ਮੇਰੇ ਮਨ ਭਜੁ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਭਿ ਅਰਥਾ ॥

mere man bhaj raam naam sabh arathaa ||

Ô mon cœur, médite le Nom de Ram : là est tout ce qui compte.

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਜੀਵਨੁ ਬਿਰਥਾ ॥

gur poorai har naam dhiraRaiaa bin naavai jeevan birathaa ||

Le Guru parfait a implanté en moi le Nom de Har ; sans le Nom, la vie s'écoule en vain. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਮੂੜ ਭਏ ਹੈ ਮਨਮੁਖ ਤੇ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਿਤ ਫਾਥਾ ॥

bin gur mooR bhe hai manmukh te moh maiaa nit faathaa ||

Sans le Guru, les Manmukh (ceux qui suivent leur propre esprit) deviennent insensés, pris chaque jour dans l'attachement à la Maya (l'illusion du monde).

ਤਿਨ ਸਾਧੂ ਚਰਣ ਨ ਸੇਵੇ ਕਬਹੂ ਤਿਨ ਸਭੁ ਜਨਮੁ ਅਕਾਥਾ ॥੨॥

tin saadhoo charan na seve kabahoo tin sabh janam akaathaa ||2||

Jamais ils n'ont servi les pieds des saints : toute leur vie est perdue. ॥2॥

ਜਿਨ ਸਾਧੂ ਚਰਣ ਸਾਧ ਪਗ ਸੇਵੇ ਤਿਨ ਸਫਲਿਓ ਜਨਮੁ ਸਨਾਥਾ ॥

jin saadhoo charan saadh pag seve tin safalio janam sanaathaa ||

Ceux qui servent les pieds des saints voient leur vie porter du fruit : ils ont trouvé un maître.

ਮੋ ਕਉ ਕੀਜੈ ਦਾਸੁ ਦਾਸ ਦਾਸਨ ਕੋ ਹਰਿ ਦਇਆ ਧਾਰਿ ਜਗੰਨਾਥਾ ॥੩॥

mo kau keejai dhaas dhaas dhaasan ko har dhiaa dhaar jaga(n)naathaa ||3||

Fais de moi le serviteur des serviteurs de tes serviteurs, ô Har, Maître du monde, et prends pitié. ॥3॥

ਹਮ ਅੰਧੁਲੇ ਗਿਆਨਹੀਨ ਅਗਿਆਨੀ ਕਿਉ ਚਾਲਹ ਮਾਰਗਿ ਪੰਥਾ ॥

ham a(n)dhule giaanaheen agiaanee kiau chaaleh maarag pa(n)thaa ||

Nous sommes aveugles, dépourvus de connaissance : comment marcherions-nous sur le chemin ?

ਹਮ ਅੰਧੁਲੇ ਕਉ ਗੁਰ ਅੰਚਲੁ ਦੀਜੈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਚਲਹ ਮਿਲੰਥਾ ॥੪॥੧॥

ham a(n)dhule kau gur a(n)chal dheejai jan naanak chaleh mila(n)thaa ||4||1||

Donne à l'aveugle que je suis le pan de ta robe, ô Guru, et le serviteur Nanak marchera à ta suite. ॥4॥1॥

ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੪ ॥

jaitasaree mahalaa chauthhaa ||

Jaithsree, Mahalla 4.

ਹੀਰਾ ਲਾਲੁ ਅਮੋਲਕੁ ਹੈ ਭਾਰੀ ਬਿਨੁ ਗਾਹਕ ਮੀਕਾ ਕਾਖਾ ॥

heeraa laal amolak hai bhaaree bin gaahak meekaa kaakhaa ||

Le diamant et le rubis valent un prix immense, mais sans acheteur ils ne valent pas un brin de paille.

ਰਤਨ ਗਾਹਕੁ ਗੁਰੁ ਸਾਧੂ ਦੇਖਿਓ ਤਬ ਰਤਨੁ ਬਿਕਾਨੋ ਲਾਖਾ ॥੧॥

ratan gaahak gur saadhoo dhekhio tab ratan bikaano laakhaa ||1||

Quand le Guru, connaisseur de joyaux, l'a regardé, alors le joyau s'est vendu pour des centaines de milliers. ॥1॥

ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਗੁਪਤ ਹੀਰੁ ਹਰਿ ਰਾਖਾ ॥

merai man gupat heer har raakhaa ||

Har a caché son diamant au fond de mon cœur.

ਦੀਨ ਦਇਆਲਿ ਮਿਲਾਇਓ ਗੁਰੁ ਸਾਧੂ ਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਹੀਰੁ ਪਰਾਖਾ ॥

dheen dhiaal milaio gur saadhoo gur miliaai heer paraakhaa ||

Le Bon envers les humbles m'a fait rencontrer le Guru, et à cette rencontre le diamant a été reconnu. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਮਨਮੁਖ ਕੋਠੀ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰਾ ਤਿਨ ਘਰਿ ਰਤਨੁ ਨ ਲਾਖਾ ॥

manmukh koThee agiaan a(n)dheraa tin ghar ratan na laakhaa ||

La demeure du Manmukh (celui qui suit son propre esprit) est noire d'ignorance : il ne voit pas le joyau qui est chez lui.

ਤੇ ਊਝੜਿ ਭਰਮਿ ਮੁਏ ਗਾਵਾਰੀ ਮਾਇਆ ਭੁਅੰਗ ਬਿਖੁ ਚਾਖਾ ॥੨॥

te uoojhaR bharam mue gaavaaree maiaa bhua(n)g bikh chaakhaa ||2||

Ces insensés meurent égarés dans les terres désertes, ayant goûté le venin du serpent de la Maya (l'illusion du monde). ॥2॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਾਧ ਮੇਲਹੁ ਜਨ ਨੀਕੇ ਹਰਿ ਸਾਧੂ ਸਰਣਿ ਹਮ ਰਾਖਾ ॥

har har saadh melahu jan neeke har saadhoo saran ham raakhaa ||

Ô Har, unis-moi aux saints, tes nobles serviteurs ; garde-moi au refuge des saints.

ਹਰਿ ਅੰਗੀਕਾਰੁ ਕਰਹੁ ਪ੍ਰਭ ਸੁਆਮੀ ਹਮ ਪਰੇ ਭਾਗਿ ਤੁਮ ਪਾਖਾ ॥੩॥

har a(n)geekaar karahu prabh suaamee ham pare bhaag tum paakhaa ||3||

Prends mon parti, ô Dieu, mon Maître : je suis accouru me réfugier de ton côté. ॥3॥

ਜਿਹਵਾ ਕਿਆ ਗੁਣ ਆਖਿ ਵਖਾਣਹ ਤੁਮ ਵਡ ਅਗਮ ਵਡ ਪੁਰਖਾ ॥

jihavaa kiaa gun aakh vakhaaneh tum vadd agam vadd purakhaa ||

Quelles vertus ma langue saurait-elle dire ? Tu es immense, hors d'atteinte, l'Être suprême.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੀ ਪਾਖਾਣੁ ਡੁਬਤ ਹਰਿ ਰਾਖਾ ॥੪॥੨॥

jan naanak har kirapaa dhaaree paakhaan ddubat har raakhaa ||4||2||

Har a versé sa grâce sur le serviteur Nanak : la pierre qui sombrait, Har l'a sauvée. ॥4॥2॥