Ang 345

ਜਬ ਲਗੁ ਘਟ ਮਹਿ ਦੂਜੀ ਆਨ ॥

jab lag ghaT meh dhoojee aan ||

Tant qu'il reste dans le cœur l'attente d'un autre,

ਤਉ ਲਉ ਮਹਲਿ ਨ ਲਾਭੈ ਜਾਨ ॥

tau lau mahal na laabhai jaan ||

jusque-là on n'obtient pas d'entrer dans Sa demeure.

ਰਮਤ ਰਾਮ ਸਿਉ ਲਾਗੋ ਰੰਗੁ ॥

ramat raam siau laago ra(n)g ||

Quand l'amour s'attache au Ram qui pénètre toutes choses,

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਤਬ ਨਿਰਮਲ ਅੰਗ ॥੮॥੧॥

keh kabeer tab niramal a(n)g ||8||1||

Kabeer dit : alors tout l'être devient sans tache. ॥8॥1॥

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar satigur prasaadh ||

Ik Onkar, par la grâce du Satguru.

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਵਾਰ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਕੇ ੭ ॥

raag gauRee vaar kabeer jeeau ke 7 ||

Raag Gauree — les sept jours, de Kabeer Ji.

ਬਾਰ ਬਾਰ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਨ ਗਾਵਉ ॥

baar baar har ke gun gaavau ||

Encore et encore, je chante les vertus du Har.

ਗੁਰ ਗਮਿ ਭੇਦੁ ਸੁ ਹਰਿ ਕਾ ਪਾਵਉ ॥੧॥

gur gam bhedhu su har kaa paavau ||1||

En allant au Guru, j'obtiens le secret du Har. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਆਦਿਤ ਕਰੈ ਭਗਤਿ ਆਰੰਭ ॥

aadhit karai bhagat aara(n)bh ||

Dimanche : commence la Bhagti (la dévotion).

ਕਾਇਆ ਮੰਦਰ ਮਨਸਾ ਥੰਭ ॥

kaiaa ma(n)dhar manasaa tha(n)bh ||

Le corps est le temple, et le désir en est le pilier.

ਅਹਿਨਿਸਿ ਅਖੰਡ ਸੁਰਹੀ ਜਾਇ ॥

ahinis akha(n)dd surahee jai ||

Jour et nuit, sans interruption, la conscience monte vers Lui.

ਤਉ ਅਨਹਦ ਬੇਣੁ ਸਹਜ ਮਹਿ ਬਾਇ ॥੧॥

tau anahadh ben sahaj meh bai ||1||

Alors la flûte du son Anhad (la mélodie non frappée) résonne dans le Sahaj (l'équilibre naturel). ॥1॥

ਸੋਮਵਾਰਿ ਸਸਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਝਰੈ ॥

somavaar sas a(n)mrit jharai ||

Lundi : de la lune coule l'Amrit (le nectar).

ਚਾਖਤ ਬੇਗਿ ਸਗਲ ਬਿਖ ਹਰੈ ॥

chaakhat beg sagal bikh harai ||

Le goûter fait aussitôt disparaître tout le poison.

ਬਾਣੀ ਰੋਕਿਆ ਰਹੈ ਦੁਆਰ ॥

baanee rokiaa rahai dhuaar ||

Retenu par la Bani (la Parole), l'esprit reste à la porte.

ਤਉ ਮਨੁ ਮਤਵਾਰੋ ਪੀਵਨਹਾਰ ॥੨॥

tau man matavaaro peevanahaar ||2||

Alors, enivré, il devient celui qui boit. ॥2॥

ਮੰਗਲਵਾਰੇ ਲੇ ਮਾਹੀਤਿ ॥

ma(n)galavaare le maaheet ||

Mardi : comprends ce que tu portes en toi.

ਪੰਚ ਚੋਰ ਕੀ ਜਾਣੈ ਰੀਤਿ ॥

pa(n)ch chor kee jaanai reet ||

Apprends à connaître les manières des cinq voleurs (Panch — les cinq passions).

ਘਰ ਛੋਡੇਂ ਬਾਹਰਿ ਜਿਨਿ ਜਾਇ ॥

ghar chhodde(n) baahar jin jai ||

Ne quitte pas ta maison pour aller au-dehors,

ਨਾਤਰੁ ਖਰਾ ਰਿਸੈ ਹੈ ਰਾਇ ॥੩॥

naatar kharaa risai hai rai ||3||

sinon le Roi sera fort mécontent. ॥3॥

ਬੁਧਵਾਰਿ ਬੁਧਿ ਕਰੈ ਪ੍ਰਗਾਸ ॥

budhavaar budh karai pragaas ||

Mercredi : l'intelligence s'illumine.

ਹਿਰਦੈ ਕਮਲ ਮਹਿ ਹਰਿ ਕਾ ਬਾਸ ॥

hiradhai kamal meh har kaa baas ||

Dans le lotus du cœur, le Har fait Sa demeure.

ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਦੋਊ ਏਕ ਸਮ ਧਰੈ ॥

gur mil dhouoo ek sam dharai ||

En rencontrant le Guru, on tient les deux, peine et joie, pour égales.

ਉਰਧ ਪੰਕ ਲੈ ਸੂਧਾ ਕਰੈ ॥੪॥

auradh pa(n)k lai soodhaa karai ||4||

Le lotus renversé se redresse enfin. ॥4॥

ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਬਿਖਿਆ ਦੇਇ ਬਹਾਇ ॥

birahasapat bikhiaa dhei bahai ||

Jeudi : laisse le poison des vices s'écouler et partir.

ਤੀਨਿ ਦੇਵ ਏਕ ਸੰਗਿ ਲਾਇ ॥

teen dhev ek sa(n)g lai ||

Abandonne les trois dieux et attache-toi à l'Unique.

ਤੀਨਿ ਨਦੀ ਤਹ ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਮਾਹਿ ॥

teen nadhee teh tirakuTee maeh ||

Les trois rivières coulent là, dans le pli des sourcils,

ਅਹਿਨਿਸਿ ਕਸਮਲ ਧੋਵਹਿ ਨਾਹਿ ॥੫॥

ahinis kasamal dhoveh naeh ||5||

mais jour et nuit elles ne lavent pas les fautes. ॥5॥

ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ ਸਹਾਰੈ ਸੁ ਇਹ ਬ੍ਰਤਿ ਚੜੈ ॥

sukirat sahaarai su ieh brat chaRai ||

Vendredi : celui qui soutient le bien s'élève dans cette discipline.

ਅਨਦਿਨ ਆਪਿ ਆਪ ਸਿਉ ਲੜੈ ॥

anadhin aap aap siau laRai ||

Jour et nuit, il lutte contre lui-même.

ਸੁਰਖੀ ਪਾਂਚਉ ਰਾਖੈ ਸਬੈ ॥

surakhee paa(n)chau raakhai sabai ||

Il tient en bride ses cinq sens tout entiers.

ਤਉ ਦੂਜੀ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਨ ਪੈਸੈ ਕਬੈ ॥੬॥

tau dhoojee dhirasaT na paisai kabai ||6||

Alors son regard ne se pose plus jamais sur un autre. ॥6॥

ਥਾਵਰ ਥਿਰੁ ਕਰਿ ਰਾਖੈ ਸੋਇ ॥

thaavar thir kar raakhai soi ||

Samedi : il garde son cœur ferme et immobile.

ਜੋਤਿ ਦੀ ਵਟੀ ਘਟ ਮਹਿ ਜੋਇ ॥

jot dhee vaTee ghaT meh joi ||

Il voit briller dans son corps la mèche de la lumière.

ਬਾਹਰਿ ਭੀਤਰਿ ਭਇਆ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ॥

baahar bheetar bhiaa pragaas ||

Au-dehors comme au-dedans, la clarté s'est faite.

ਤਬ ਹੂਆ ਸਗਲ ਕਰਮ ਕਾ ਨਾਸੁ ॥੭॥

tab hooaa sagal karam kaa naas ||7||

Alors tous les actes du passé ont été détruits. ॥7॥

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਚੇਤੀ ਬਾਣੀ ਨਾਮਦੇਉ ਜੀਉ ਕੀ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

raag gauRee chetee baanee naamadheau jeeau kee ikOankaar satigur prasaadh ||

Gauree Chetee, Namdev Ji :

ਦੇਵਾ ਪਾਹਨ ਤਾਰੀਅਲੇ ॥

dhevaa paahan taareeale ||

Ô Seigneur, Tu as fait flotter des pierres (sur l'eau) ;

ਰਾਮ ਕਹਤ ਜਨ ਕਸ ਨ ਤਰੇ ॥੧॥

raam kahat jan kas na tare ||1||

alors, en prononçant Ton Nom, pourquoi Tes serviteurs ne seraient-ils pas sauvés ? ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤਾਰੀਲੇ ਗਨਿਕਾ ਬਿਨੁ ਰੂਪ ਕੁਬਿਜਾ ਬਿਆਧਿ ਅਜਾਮਲੁ ਤਾਰੀਅਲੇ ॥

taareele ganikaa bin roop kubijaa biaadh ajaamal taareeale ||

Tu as sauvé la courtisane Ganika, la difforme Kubija et le pécheur Ajaamal ;

ਚਰਨ ਬਧਿਕ ਜਨ ਤੇਊ ਮੁਕਤਿ ਭਏ ॥

charan badhik jan teuoo mukat bhe ||

même le chasseur qui blessa Ton pied fut délivré —

ਹਉ ਬਲਿ ਬਲਿ ਜਿਨ ਰਾਮ ਕਹੇ ॥੧॥

hau bal bal jin raam kahe ||1||

je me sacrifie, encore et encore, à ceux qui prononcent le Nom du Seigneur. ॥1॥

ਦਾਸੀ ਸੁਤ ਜਨੁ ਬਿਦਰੁ ਸੁਦਾਮਾ ਉਗ੍ਰਸੈਨ ਕਉ ਰਾਜ ਦੀਏ ॥

dhaasee sut jan bidhar sudhaamaa ugrasain kau raaj dhe'ee ||

Vidur, fils d'une servante, Sudama, et Ugrasen à qui Tu rendis son trône :

ਜਪ ਹੀਨ ਤਪ ਹੀਨ ਕੁਲ ਹੀਨ ਕ੍ਰਮ ਹੀਨ ਨਾਮੇ ਕੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇਊ ਤਰੇ ॥੨॥੧॥

jap heen tap heen kul heen karam heen naame ke suaamee teuoo tare ||2||1||

sans prières, sans austérités, sans noble lignée, sans mérites — le Maître de Namdev les a tous sauvés. ॥2॥1॥

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਕੇ ਪਦੇ ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ੴ ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

raag gauRee ravidhaas jee ke padhe gauRee guaareree ikOankaar satinaam karataa purakh guraprasaadh ||

Raag Gauree, les padas de Ravidas Ji, Gauree Gwaarayree. Ik Onkar, Satnaam, l'Être Créateur, par la grâce du Guru.

ਮੇਰੀ ਸੰਗਤਿ ਪੋਚ ਸੋਚ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ॥

meree sa(n)gat poch soch dhin raatee ||

Ma compagnie est méprisée ; jour et nuit j'en suis tourmenté.

ਮੇਰਾ ਕਰਮੁ ਕੁਟਿਲਤਾ ਜਨਮੁ ਕੁਭਾਂਤੀ ॥੧॥

meraa karam kuTilataa janam kubhaa(n)tee ||1||

Mes actes sont tortueux et ma naissance est tenue pour basse. ॥1॥

ਰਾਮ ਗੁਸਈਆ ਜੀਅ ਕੇ ਜੀਵਨਾ ॥

raam gusieeaa jeea ke jeevanaa ||

Ô Ram, Maître de la terre, vie de mon âme,

ਮੋਹਿ ਨ ਬਿਸਾਰਹੁ ਮੈ ਜਨੁ ਤੇਰਾ ॥੧॥

moh na bisaarahu mai jan teraa ||1||

ne m'oublie pas : je suis Ton serviteur. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਮੇਰੀ ਹਰਹੁ ਬਿਪਤਿ ਜਨ ਕਰਹੁ ਸੁਭਾਈ ॥

meree harahu bipat jan karahu subhaiee ||

Emporte ma détresse et rends Ton serviteur bienveillant.

ਚਰਣ ਨ ਛਾਡਉ ਸਰੀਰ ਕਲ ਜਾਈ ॥੨॥

charan na chhaaddau sareer kal jaiee ||2||

Je ne lâcherai pas Tes pieds, même si toute force quitte mon corps. ॥2॥

ਕਹੁ ਰਵਿਦਾਸ ਪਰਉ ਤੇਰੀ ਸਾਭਾ ॥

kahu ravidhaas parau teree saabhaa ||

Ravidas dit : je me remets entre Tes mains ;

ਬੇਗਿ ਮਿਲਹੁ ਜਨ ਕਰਿ ਨ ਬਿਲਾਂਬਾ ॥੩॥੧॥

beg milahu jan kar na bilaa(n)baa ||3||1||

viens vite à Ton serviteur, ne tarde pas. ॥3॥1॥

ਬੇਗਮ ਪੁਰਾ ਸਹਰ ਕੋ ਨਾਉ ॥

begam puraa sahar ko naau ||

Begampura, « la cité sans chagrin », tel est le nom de la ville.

ਦੂਖੁ ਅੰਦੋਹੁ ਨਹੀ ਤਿਹਿ ਠਾਉ ॥

dhookh a(n)dhoh nahee teh Thaau ||

Là il n'y a ni peine ni angoisse.

ਨਾਂ ਤਸਵੀਸ ਖਿਰਾਜੁ ਨ ਮਾਲੁ ॥

naa(n) tasavees khiraaj na maal ||

Ni souci, ni impôt, ni taxe sur les biens.

ਖਉਫੁ ਨ ਖਤਾ ਨ ਤਰਸੁ ਜਵਾਲੁ ॥੧॥

khauf na khataa na taras javaal ||1||

Ni crainte, ni faute, ni terreur, ni déclin. ॥1॥

ਅਬ ਮੋਹਿ ਖੂਬ ਵਤਨ ਗਹ ਪਾਈ ॥

ab moh khoob vatan geh paiee ||

J'ai trouvé enfin cette belle patrie ;

ਊਹਾਂ ਖੈਰਿ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ॥੧॥

uoohaa(n) khair sadhaa mere bhaiee ||1||

là règne la paix pour toujours, ô mes frères. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਕਾਇਮੁ ਦਾਇਮੁ ਸਦਾ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ॥

kaim dhaim sadhaa paatisaahee ||

Ce royaume est stable, permanent, éternel.

ਦੋਮ ਨ ਸੇਮ ਏਕ ਸੋ ਆਹੀ ॥

dhom na sem ek so aahee ||

Il n'y a ni second ni troisième rang : tous y sont d'un seul et même rang.

ਆਬਾਦਾਨੁ ਸਦਾ ਮਸਹੂਰ ॥

aabaadhaan sadhaa masahoor ||

La cité est prospère et à jamais renommée.

ਊਹਾਂ ਗਨੀ ਬਸਹਿ ਮਾਮੂਰ ॥੨॥

uoohaa(n) ganee baseh maamoor ||2||

Ceux qui l'habitent sont riches et comblés. ॥2॥

ਤਿਉ ਤਿਉ ਸੈਲ ਕਰਹਿ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ॥

tiau tiau sail kareh jiau bhaavai ||

Chacun s'y promène comme il lui plaît ;

ਮਹਰਮ ਮਹਲ ਨ ਕੋ ਅਟਕਾਵੈ ॥

maharam mahal na ko aTakaavai ||

ils connaissent le palais, et nul ne les arrête.

ਕਹਿ ਰਵਿਦਾਸ ਖਲਾਸ ਚਮਾਰਾ ॥

keh ravidhaas khalaas chamaaraa ||

Ravidas, le tanneur affranchi, dit :

ਜੋ ਹਮ ਸਹਰੀ ਸੁ ਮੀਤੁ ਹਮਾਰਾ ॥੩॥੨॥

jo ham saharee su meet hamaaraa ||3||2||

celui qui est citoyen de cette cité est mon ami. ॥3॥2॥