ਰਾਗੁ ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
raag goojaree mahalaa teejaa ghar pehilaa ikOankaar satigur prasaadh ||
Raag Gujri, Mahalla 3, Ghar 1 ॥ Un seul Être éternel. Connu par la grâce du Satguru ॥
ਰਾਗੁ ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
raag goojaree mahalaa teejaa ghar pehilaa ikOankaar satigur prasaadh ||
Raag Gujri, Mahalla 3, Ghar 1 ॥ Un seul Être éternel. Connu par la grâce du Satguru ॥
ਧ੍ਰਿਗੁ ਇਵੇਹਾ ਜੀਵਣਾ ਜਿਤੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਪਾਇ ॥
dhirag ivehaa jeevanaa jit har preet na pai ||
Maudite soit une vie pareille, où l'amour du Har ne se trouve pas.
ਜਿਤੁ ਕੰਮਿ ਹਰਿ ਵੀਸਰੈ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਜਾਇ ॥੧॥
jit ka(n)m har veesarai dhoojai lagai jai ||1||
Maudit le travail qui fait oublier Har et attache l'être à ce qui n'est pas Lui. ॥1॥
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੀਐ ਮਨਾ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਗੋਵਿਦ ਪ੍ਰੀਤਿ ਊਪਜੈ ਅਵਰ ਵਿਸਰਿ ਸਭ ਜਾਇ ॥
aaisaa satigur seveeaai manaa jit seviaai govidh preet uoopajai avar visar sabh jai ||
Ô mon esprit, sers un Satguru tel que, par ce service, l'amour de Govind naisse en toi et que tout le reste s'efface.
ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਚਿਤੁ ਗਹਿ ਰਹੈ ਜਰਾ ਕਾ ਭਉ ਨ ਹੋਵਈ ਜੀਵਨ ਪਦਵੀ ਪਾਇ ॥੧॥
har setee chit geh rahai jaraa kaa bhau na hoviee jeevan padhavee pai ||1||
Alors la conscience reste saisie par Har, la peur de la vieillesse ne vient plus, et l'on obtient l'état de la vraie vie. ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਗੋਬਿੰਦ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸਿਉ ਇਕੁ ਸਹਜੁ ਉਪਜਿਆ ਵੇਖੁ ਜੈਸੀ ਭਗਤਿ ਬਨੀ ॥
gobi(n)dh preet siau ik sahaj upajiaa vekh jaisee bhagat banee ||
De l'amour de Govind est né un Sahaj (l'équilibre paisible et naturel) : vois quelle Bhagti (dévotion aimante) s'est formée !
ਆਪ ਸੇਤੀ ਆਪੁ ਖਾਇਆ ਤਾ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਈ ॥੨॥
aap setee aap khaiaa taa man niramal hoaa jotee jot samiee ||2||
Par lui-même l'orgueil s'est dévoré lui-même ; alors l'esprit est devenu pur et la lumière s'est fondue dans la Lumière. ॥2॥
ਬਿਨੁ ਭਾਗਾ ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਨ ਪਾਈਐ ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥
bin bhaagaa aaisaa satigur na paieeaai je lochai sabh koi ||
Sans un destin favorable, un tel Satguru ne se trouve pas, quand bien même tous le désireraient.
ਕੂੜੈ ਕੀ ਪਾਲਿ ਵਿਚਹੁ ਨਿਕਲੈ ਤਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੩॥
kooRai kee paal vichahu nikalai taa sadhaa sukh hoi ||3||
Que le mur du mensonge tombe du dedans, et la paix sera pour toujours. ॥3॥
ਨਾਨਕ ਐਸੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਕਿਆ ਓਹੁ ਸੇਵਕੁ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਗੁਰ ਆਗੈ ਜੀਉ ਧਰੇਇ ॥
naanak aaise satigur kee kiaa oh sevak sevaa kare gur aagai jeeau dharei ||
Nanak : quel Seva (service désintéressé) ce serviteur peut-il rendre à un tel Satguru ? Qu'il dépose sa vie devant le Guru.
ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਚਿਤਿ ਕਰੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਆਪੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇਇ ॥੪॥੧॥੩॥
satigur kaa bhaanaa chit kare satigur aape kirapaa karei ||4||1||3||
Qu'il garde en son cœur la volonté du Satguru, et le Satguru lui-même lui fera grâce. ॥4॥1॥3॥
ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥
goojaree mahalaa teejaa ||
Gujri, Troisième Mahalla :
ਹਰਿ ਕੀ ਤੁਮ ਸੇਵਾ ਕਰਹੁ ਦੂਜੀ ਸੇਵਾ ਕਰਹੁ ਨ ਕੋਇ ਜੀ ॥
har kee tum sevaa karahu dhoojee sevaa karahu na koi jee ||
Accomplis le Seva (le service) du Seigneur ; ne sers nul autre.
ਹਰਿ ਕੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਮਨਹੁ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਈਐ ਦੂਜੀ ਸੇਵਾ ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ਜੀ ॥੧॥
har kee sevaa te manahu chi(n)dhiaa fal paieeaai dhoojee sevaa janam birathaa jai jee ||1||
Par le service du Seigneur on obtient le fruit désiré par le cœur ; servir un autre gâche la vie en vain. ॥1॥
ਹਰਿ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਰੀਤਿ ਹੈ ਹਰਿ ਮੇਰੀ ਹਰਿ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਕਹਾਨੀ ਜੀ ॥
har meree preet reet hai har meree har meree kathaa kahaanee jee ||
Le Seigneur est mon amour et ma coutume ; le Seigneur est mon récit et mon histoire.
ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਭੀਜੈ ਏਹਾ ਸੇਵ ਬਨੀ ਜੀਉ ॥੧॥
gur prasaadh meraa man bheejai ehaa sev banee jeeau ||1||
Par la grâce du Guru mon esprit en est imprégné ; tel est le service qui me convient. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਹਰਿ ਮੇਰਾ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਹਰਿ ਮੇਰਾ ਸਾਸਤ੍ਰ ਹਰਿ ਮੇਰਾ ਬੰਧਪੁ ਹਰਿ ਮੇਰਾ ਭਾਈ ॥
har meraa simirat har meraa saasatr har meraa ba(n)dhap har meraa bhaiee ||
Le Seigneur est ma Smriti, le Seigneur est mon Shastra ; le Seigneur est mon parent, le Seigneur est mon frère.
ਹਰਿ ਕੀ ਮੈ ਭੂਖ ਲਾਗੈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੈ ਹਰਿ ਮੇਰਾ ਸਾਕੁ ਅੰਤਿ ਹੋਇ ਸਖਾਈ ॥੨॥
har kee mai bhookh laagai har naam meraa man tirapatai har meraa saak a(n)t hoi sakhaiee ||2||
J'ai faim du Seigneur ; par Son Nom mon esprit est rassasié ; le Seigneur est mon proche, mon compagnon à la fin. ॥2॥
ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਹੋਰ ਰਾਸਿ ਕੂੜੀ ਹੈ ਚਲਦਿਆ ਨਾਲਿ ਨ ਜਾਈ ॥
har bin hor raas kooRee hai chaladhiaa naal na jaiee ||
Hors du Seigneur, tout autre capital est faux : il n'accompagne pas au départ.
ਹਰਿ ਮੇਰਾ ਧਨੁ ਮੇਰੈ ਸਾਥਿ ਚਾਲੈ ਜਹਾ ਹਉ ਜਾਉ ਤਹ ਜਾਈ ॥੩॥
har meraa dhan merai saath chaalai jahaa hau jaau teh jaiee ||3||
Le Seigneur est ma richesse qui m'accompagne : où que j'aille, elle vient avec moi. ॥3॥
ਸੋ ਝੂਠਾ ਜੋ ਝੂਠੇ ਲਾਗੈ ਝੂਠੇ ਕਰਮ ਕਮਾਈ ॥
so jhooThaa jo jhooThe laagai jhooThe karam kamaiee ||
Faux est celui qui s'attache au faux et accomplit des actes faux.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਕਾ ਭਾਣਾ ਹੋਆ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਈ ॥੪॥੨॥੪॥
kahai naanak har kaa bhaanaa hoaa kahanaa kachhoo na jaiee ||4||2||4||
Dit Nanak : ce qui advient est la volonté du Seigneur ; on n'y peut rien dire. ॥4॥2॥4॥