Ang 558

ਨਾ ਮਨੀਆਰੁ ਨ ਚੂੜੀਆ ਨਾ ਸੇ ਵੰਗੁੜੀਆਹਾ ॥

naa maneeaar na chooReeaa naa se va(n)guReeaahaa ||

Ni le braceletier, ni les bracelets, ni ces jolis anneaux ne comptent.

ਜੋ ਸਹ ਕੰਠਿ ਨ ਲਗੀਆ ਜਲਨੁ ਸਿ ਬਾਹੜੀਆਹਾ ॥

jo seh ka(n)Th na lageeaa jalan s baahaReeaahaa ||

Ces bras qui n'ont pas enlacé le cou de l'Époux Seigneur, qu'ils brûlent.

ਸਭਿ ਸਹੀਆ ਸਹੁ ਰਾਵਣਿ ਗਈਆ ਹਉ ਦਾਧੀ ਕੈ ਦਰਿ ਜਾਵਾ ॥

sabh saheeaa sahu raavan gieeaa hau dhaadhee kai dhar jaavaa ||

Toutes mes compagnes sont allées jouir de l'Époux ; moi la malheureuse, à quelle porte irai-je ?

ਅੰਮਾਲੀ ਹਉ ਖਰੀ ਸੁਚਜੀ ਤੈ ਸਹ ਏਕਿ ਨ ਭਾਵਾ ॥

a(n)maalee hau kharee suchajee tai seh ek na bhaavaa ||

Ô amie, je me crois fort accomplie, mais à Toi, mon Époux, je ne plais en rien.

ਮਾਠਿ ਗੁੰਦਾੲਂੀ ਪਟੀਆ ਭਰੀਐ ਮਾਗ ਸੰਧੂਰੇ ॥

maaTh gu(n)dhaae(n)ee paTeeaa bhareeaai maag sa(n)dhoore ||

J'ai tressé avec soin mes nattes et empli ma raie de vermillon.

ਅਗੈ ਗਈ ਨ ਮੰਨੀਆ ਮਰਉ ਵਿਸੂਰਿ ਵਿਸੂਰੇ ॥

agai giee na ma(n)neeaa marau visoor visoore ||

Mais devant Lui je n'ai pas été agréée ; je meurs de chagrin et de regret.

ਮੈ ਰੋਵੰਦੀ ਸਭੁ ਜਗੁ ਰੁਨਾ ਰੁੰਨੜੇ ਵਣਹੁ ਪੰਖੇਰੂ ॥

mai rova(n)dhee sabh jag runaa ru(n)naRe vanahu pa(n)kheroo ||

Je pleure, et le monde entier pleure avec moi ; même les oiseaux des bois ont pleuré.

ਇਕੁ ਨ ਰੁਨਾ ਮੇਰੇ ਤਨ ਕਾ ਬਿਰਹਾ ਜਿਨਿ ਹਉ ਪਿਰਹੁ ਵਿਛੋੜੀ ॥

eik na runaa mere tan kaa birahaa jin hau pirahu vichhoRee ||

Une seule chose n'a pas pleuré : la séparation logée en mon corps, elle qui m'a éloignée de l'Époux.

ਸੁਪਨੈ ਆਇਆ ਭੀ ਗਇਆ ਮੈ ਜਲੁ ਭਰਿਆ ਰੋਇ ॥

supanai aaiaa bhee giaa mai jal bhariaa roi ||

En rêve Il est venu, puis reparti ; je me suis emplie de larmes en pleurant.

ਆਇ ਨ ਸਕਾ ਤੁਝ ਕਨਿ ਪਿਆਰੇ ਭੇਜਿ ਨ ਸਕਾ ਕੋਇ ॥

aai na sakaa tujh kan piaare bhej na sakaa koi ||

Je ne puis venir jusqu'à Toi, ô Bien-aimé, et je ne puis envoyer personne vers Toi.

ਆਉ ਸਭਾਗੀ ਨੀਦੜੀਏ ਮਤੁ ਸਹੁ ਦੇਖਾ ਸੋਇ ॥

aau sabhaagee needhaRe'e mat sahu dhekhaa soi ||

Viens, ô sommeil fortuné, peut-être en dormant reverrai-je mon Époux.

ਤੈ ਸਾਹਿਬ ਕੀ ਬਾਤ ਜਿ ਆਖੈ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਕਿਆ ਦੀਜੈ ॥

tai saahib kee baat j aakhai kahu naanak kiaa dheejai ||

À celui qui m'apporte des nouvelles de Toi, mon Maître, dis, ô Nanak, que lui offrir ?

ਸੀਸੁ ਵਢੇ ਕਰਿ ਬੈਸਣੁ ਦੀਜੈ ਵਿਣੁ ਸਿਰ ਸੇਵ ਕਰੀਜੈ ॥

sees vadde kar baisan dheejai vin sir sev kareejai ||

Trancher ma tête et la lui donner en siège ; sans tête sans ego Le servir.

ਕਿਉ ਨ ਮਰੀਜੈ ਜੀਅੜਾ ਨ ਦੀਜੈ ਜਾ ਸਹੁ ਭਇਆ ਵਿਡਾਣਾ ॥੧॥੩॥

kiau na mareejai jeeaRaa na dheejai jaa sahu bhiaa viddaanaa ||1||3||

Pourquoi ne pas mourir, pourquoi ne pas donner sa vie, quand l'Époux est devenu un étranger ? ॥1॥3॥

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੨ ॥

vaddaha(n)s mahalaa pehilaa ghar doojaa ||

Vadhans, Premier Mahalla, Deuxième Maison :

ਮੋਰੀ ਰੁਣ ਝੁਣ ਲਾਇਆ ਭੈਣੇ ਸਾਵਣੁ ਆਇਆ ॥

moree run jhun laiaa bhaine saavan aaiaa ||

Les paons ont poussé leurs chants mélodieux, ô sœur ; le mois de Saawan (la mousson) est venu.

ਤੇਰੇ ਮੁੰਧ ਕਟਾਰੇ ਜੇਵਡਾ ਤਿਨਿ ਲੋਭੀ ਲੋਭ ਲੁਭਾਇਆ ॥

tere mu(n)dh kaTaare jevaddaa tin lobhee lobh lubhaiaa ||

Tes regards, ô jeune épouse, sont comme des poignards ; ils ont enivré d'amour le Bien-aimé.

ਤੇਰੇ ਦਰਸਨ ਵਿਟਹੁ ਖੰਨੀਐ ਵੰਞਾ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੋ ॥

tere dharasan viTahu kha(n)neeaai va(n)n(j)aa tere naam viTahu kurabaano ||

Pour Ton Darshan (la vision bénie), je me ferais couper en morceaux ; pour Ton Naam (le Nom divin), je m'offre en sacrifice.

ਜਾ ਤੂ ਤਾ ਮੈ ਮਾਣੁ ਕੀਆ ਹੈ ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਕੇਹਾ ਮੇਰਾ ਮਾਣੋ ॥

jaa too taa mai maan keeaa hai tudh bin kehaa meraa maano ||

Puisque Tu es mien, j'ai en Toi ma fierté ; sans Toi, quelle serait ma fierté ?

ਚੂੜਾ ਭੰਨੁ ਪਲੰਘ ਸਿਉ ਮੁੰਧੇ ਸਣੁ ਬਾਹੀ ਸਣੁ ਬਾਹਾ ॥

chooRaa bha(n)n pala(n)gh siau mu(n)dhe san baahee san baahaa ||

Brise tes bracelets contre le lit nuptial, ô épouse, avec ses montants et avec tes bras.

ਏਤੇ ਵੇਸ ਕਰੇਦੀਏ ਮੁੰਧੇ ਸਹੁ ਰਾਤੋ ਅਵਰਾਹਾ ॥

ete ves karedhe'ee mu(n)dhe sahu raato avaraahaa ||

Malgré toutes tes parures, ô épouse, l'Époux s'éprend d'une autre car ton cœur est ailleurs.

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

vaddaha(n)s mahalaa teejaa ghar pehilaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Vadhans, Mahalla 3, Ghar 1. Un seul Être, par la grâce du vrai Guru ॥

ਮਨਿ ਮੈਲੈ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮੈਲਾ ਤਨਿ ਧੋਤੈ ਮਨੁ ਹਛਾ ਨ ਹੋਇ ॥

man mailai sabh kichh mailaa tan dhotai man hachhaa na hoi ||

Quand l'esprit est souillé, tout est souillé ; laver le corps ne rend pas l'esprit pur.

ਇਹ ਜਗਤੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ਵਿਰਲਾ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥੧॥

eeh jagat bharam bhulaiaa viralaa boojhai koi ||1||

Ce monde s'égare dans le doute : rares sont ceux qui comprennent. ॥1॥

ਜਪਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੂ ਏਕੋ ਨਾਮੁ ॥

jap man mere too eko naam ||

Ô mon esprit, répète le Naam (le Nom divin), l'unique Nom.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਮੋ ਕਉ ਏਹੁ ਨਿਧਾਨੁ ॥੧॥

satigur dheeaa mo kau eh nidhaan ||1||

Le vrai Guru m'a donné ce trésor. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਿਧਾ ਕੇ ਆਸਣ ਜੇ ਸਿਖੈ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਸਿ ਕਰਿ ਕਮਾਇ ॥

sidhaa ke aasan je sikhai i(n)dhree vas kar kamai ||

On aurait beau apprendre les postures des maîtres du yoga et soumettre ses sens,

ਮਨ ਕੀ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਨ ਜਾਇ ॥੨॥

man kee mail na utarai haumai mail na jai ||2||

la souillure de l'esprit ne partirait pas, la souillure de Haumai (l'ego, le « moi-je ») ne s'en irait pas. ॥2॥

ਇਸੁ ਮਨ ਕਉ ਹੋਰੁ ਸੰਜਮੁ ਕੋ ਨਾਹੀ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸਰਣਾਇ ॥

eis man kau hor sa(n)jam ko naahee vin satigur kee saranai ||

Il n'existe pour cet esprit aucune autre discipline que le refuge du vrai Guru.

ਸਤਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਉਲਟੀ ਭਈ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥੩॥

satagur miliaai ulaTee bhiee kahanaa kichhoo na jai ||3||

En rencontrant le vrai Guru, l'esprit se retourne entièrement : cela ne se raconte pas. ॥3॥

ਭਣਤਿ ਨਾਨਕੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਉ ਮਿਲਦੋ ਮਰੈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਫਿਰਿ ਜੀਵੈ ਕੋਇ ॥

bhanat naanak satigur kau miladho marai gur kai sabadh fir jeevai koi ||

Nanak déclare : celui qui, rencontrant le vrai Guru, meurt à lui-même revit par le Shabad (la Parole du Guru).

ਮਮਤਾ ਕੀ ਮਲੁ ਉਤਰੈ ਇਹੁ ਮਨੁ ਹਛਾ ਹੋਇ ॥੪॥੧॥

mamataa kee mal utarai ih man hachhaa hoi ||4||1||

La souillure de la possession s'en va, et ce cœur devient pur. ॥4॥1॥

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||

Vadhans, Troisième Mahalla :

ਨਦਰੀ ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵੀਐ ਨਦਰੀ ਸੇਵਾ ਹੋਇ ॥

nadharee satagur seveeaai nadharee sevaa hoi ||

Par la Nadar (le regard de grâce) on sert le Satguru (le vrai Guru) ; par la Nadar s'accomplit le Seva (le service désintéressé).

ਨਦਰੀ ਇਹੁ ਮਨੁ ਵਸਿ ਆਵੈ ਨਦਰੀ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥੧॥

nadharee ih man vas aavai nadharee man niramal hoi ||1||

Par la Nadar, cet esprit se maîtrise ; par la Nadar, l'esprit devient pur. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਮਨ ਚੇਤਿ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥

mere man chet sachaa soi ||

Ô mon esprit, souviens-toi de ce Vrai Seigneur.

ਏਕੋ ਚੇਤਹਿ ਤਾ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਫਿਰਿ ਦੂਖੁ ਨ ਮੂਲੇ ਹੋਇ ॥੧॥

eko cheteh taa sukh paaveh fir dhookh na moole hoi ||1||

Si tu te souviens de l'Unique, tu trouveras la paix, et jamais plus la peine ne t'atteindra. ॥1॥ ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਨਦਰੀ ਮਰਿ ਕੈ ਜੀਵੀਐ ਨਦਰੀ ਸਬਦੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

nadharee mar kai jeeveeaai nadharee sabadh vasai man aai ||

Par la Nadar on meurt à l'ego pour revivre ; par la Nadar le Shabad (la Parole du Guru) vient habiter l'esprit.

ਨਦਰੀ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝੀਐ ਹੁਕਮੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥੨॥

nadharee hukam bujheeaai hukame rahai samai ||2||

Par la Nadar on comprend le Hukam (l'Ordre divin), et l'on demeure absorbé dans le Hukam. ॥2॥

ਜਿਨਿ ਜਿਹਵਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਨ ਚਖਿਓ ਸਾ ਜਿਹਵਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ॥

jin jihavaa har ras na chakhio saa jihavaa jal jaau ||

La langue qui n'a pas goûté la saveur de Har (le Nom de Dieu), que cette langue brûle.

ਅਨ ਰਸ ਸਾਦੇ ਲਗਿ ਰਹੀ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥੩॥

an ras saadhe lag rahee dhukh paiaa dhoojai bhai ||3||

Attachée aux autres saveurs, elle a souffert la peine dans l'amour de la dualité. ॥3॥

ਸਭਨਾ ਨਦਰਿ ਏਕ ਹੈ ਆਪੇ ਫਰਕੁ ਕਰੇਇ ॥

sabhanaa nadhar ek hai aape farak karei ||

Sur tous se pose un seul et même regard de grâce ; Lui-même établit les différences.

ਨਾਨਕ ਸਤਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਨਾਮੁ ਵਡਾਈ ਦੇਇ ॥੪॥੨॥

naanak satagur miliaai fal paiaa naam vaddaiee dhei ||4||2||

Ô Nanak, en rencontrant le Satguru on obtient le fruit : Il accorde le Naam et la gloire. ॥4॥2॥