Ang 596

ਬੰਨੁ ਬਦੀਆ ਕਰਿ ਧਾਵਣੀ ਤਾ ਕੋ ਆਖੈ ਧੰਨੁ ॥

ba(n)n badheeaa kar dhaavanee taa ko aakhai dha(n)n ||

Fais de la retenue du mal ta moisson, et l'on te dira béni.

ਨਾਨਕ ਵੇਖੈ ਨਦਰਿ ਕਰਿ ਚੜੈ ਚਵਗਣ ਵੰਨੁ ॥੪॥੨॥

naanak vekhai nadhar kar chaRai chavagan va(n)n ||4||2||

Nanak : quand Il pose sur toi Sa Nadar (Son regard de grâce), la couleur monte au quadruple. ॥4॥2॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੧ ॥

soraTh mahalaa pehilaa ghar pehilaa ||

Sorath, Mahalla 1, Ghar 1 ॥

ਮਨੁ ਹਾਲੀ ਕਿਰਸਾਣੀ ਕਰਣੀ ਸਰਮੁ ਪਾਣੀ ਤਨੁ ਖੇਤੁ ॥

man haalee kirasaanee karanee saram paanee tan khet ||

Que l'esprit soit le laboureur, les bonnes actions la culture, l'effort l'eau, et le corps le champ.

ਨਾਮੁ ਬੀਜੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸੁਹਾਗਾ ਰਖੁ ਗਰੀਬੀ ਵੇਸੁ ॥

naam beej sa(n)tokh suhaagaa rakh gareebee ves ||

Le Naam (le Nom divin) sera la semence, le contentement la herse, et l'humilité toute simple sera la clôture.

ਭਾਉ ਕਰਮ ਕਰਿ ਜੰਮਸੀ ਸੇ ਘਰ ਭਾਗਠ ਦੇਖੁ ॥੧॥

bhaau karam kar ja(n)masee se ghar bhaagaTh dhekh ||1||

Par l'acte d'amour la semence lèvera : regarde, ces maisons-là sont les vraies fortunées. ॥1॥

ਬਾਬਾ ਮਾਇਆ ਸਾਥਿ ਨ ਹੋਇ ॥

baabaa maiaa saath na hoi ||

Ô Baba, la Maya (l'illusion des richesses du monde) ne part pas avec toi.

ਇਨਿ ਮਾਇਆ ਜਗੁ ਮੋਹਿਆ ਵਿਰਲਾ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥

ein maiaa jag mohiaa viralaa boojhai koi ||

Elle a envoûté le monde entier ; rare est celui qui le comprend. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਹਾਣੁ ਹਟੁ ਕਰਿ ਆਰਜਾ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਕਰਿ ਵਥੁ ॥

haan haT kar aarajaa sach naam kar vath ||

Fais de ta vie qui s'écoule ta boutique, et du Nom véritable ta marchandise.

ਸੁਰਤਿ ਸੋਚ ਕਰਿ ਭਾਂਡਸਾਲ ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਤਿਸ ਨੋ ਰਖੁ ॥

surat soch kar bhaa(n)ddasaal tis vich tis no rakh ||

Fais de la conscience et de la réflexion ton entrepôt, et garde-la à l'abri dedans.

ਵਣਜਾਰਿਆ ਸਿਉ ਵਣਜੁ ਕਰਿ ਲੈ ਲਾਹਾ ਮਨ ਹਸੁ ॥੨॥

vanajaariaa siau vanaj kar lai laahaa man has ||2||

Commerce avec les marchands du Nom, prends ton profit, et que ton cœur se réjouisse. ॥2॥

ਸੁਣਿ ਸਾਸਤ ਸਉਦਾਗਰੀ ਸਤੁ ਘੋੜੇ ਲੈ ਚਲੁ ॥

sun saasat saudhaagaree sat ghoRe lai chal ||

Écouter les écritures, voilà ton négoce ; prends la vérité pour chevaux et mets-toi en route.

ਖਰਚੁ ਬੰਨੁ ਚੰਗਿਆਈਆ ਮਤੁ ਮਨ ਜਾਣਹਿ ਕਲੁ ॥

kharach ba(n)n cha(n)giaaieeaa mat man jaaneh kal ||

Attache les bonnes actions comme provisions de voyage, et ne remets pas à demain, ô esprit.

ਨਿਰੰਕਾਰ ਕੈ ਦੇਸਿ ਜਾਹਿ ਤਾ ਸੁਖਿ ਲਹਹਿ ਮਹਲੁ ॥੩॥

nira(n)kaar kai dhes jaeh taa sukh laheh mahal ||3||

Quand tu arriveras au pays du Nirankaar (Celui qui est sans forme), tu obtiendras dans la paix Sa demeure. ॥3॥

ਲਾਇ ਚਿਤੁ ਕਰਿ ਚਾਕਰੀ ਮੰਨਿ ਨਾਮੁ ਕਰਿ ਕੰਮੁ ॥

lai chit kar chaakaree ma(n)n naam kar ka(n)m ||

Applique ton cœur à ce service, crois au Nom et fais-en ton travail.

ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਨਾਮੁ ਸਖਾਈ ॥

man maaniaa naam sakhaiee ||

Mon esprit s'est convaincu : le Naam est mon compagnon.

ਪਾਇ ਪਰਉ ਗੁਰ ਕੈ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਿਨਿ ਸਾਚੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ ॥

pai parau gur kai balihaarai jin saachee boojh bujhaiee ||

Je tombe à ses pieds, offert en sacrifice au Guru qui m'a donné la vraie compréhension. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਗ ਸਿਉ ਝੂਠ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮਨੁ ਬੇਧਿਆ ਜਨ ਸਿਉ ਵਾਦੁ ਰਚਾਈ ॥

jag siau jhooTh preet man bedhiaa jan siau vaadh rachaiee ||

D'un faux amour du monde son esprit est percé ; il se querelle avec les serviteurs de Dieu.

ਮਾਇਆ ਮਗਨੁ ਅਹਿਨਿਸਿ ਮਗੁ ਜੋਹੈ ਨਾਮੁ ਨ ਲੇਵੈ ਮਰੈ ਬਿਖੁ ਖਾਈ ॥

maiaa magan ahinis mag johai naam na levai marai bikh khaiee ||

Enivré de Maya (l'illusion du monde), nuit et jour il guette la route ; il ne prononce pas le Naam et meurt en avalant le poison.

ਗੰਧਣ ਵੈਣਿ ਰਤਾ ਹਿਤਕਾਰੀ ਸਬਦੈ ਸੁਰਤਿ ਨ ਆਈ ॥

ga(n)dhan vain rataa hitakaaree sabadhai surat na aaiee ||

Épris de chansons vulgaires, il n'a pas prêté attention au Shabad (la Parole divine).

ਰੰਗਿ ਨ ਰਾਤਾ ਰਸਿ ਨਹੀ ਬੇਧਿਆ ਮਨਮੁਖਿ ਪਤਿ ਗਵਾਈ ॥੨॥

ra(n)g na raataa ras nahee bedhiaa manmukh pat gavaiee ||2||

Non teint de l'amour divin, non percé de sa saveur, le Manmukh a perdu son honneur. ॥2॥

ਸਾਧ ਸਭਾ ਮਹਿ ਸਹਜੁ ਨ ਚਾਖਿਆ ਜਿਹਬਾ ਰਸੁ ਨਹੀ ਰਾਈ ॥

saadh sabhaa meh sahaj na chaakhiaa jihabaa ras nahee raiee ||

Dans l'assemblée des saints (Saadh Sangat) il n'a pas goûté le Sahaj (l'équilibre paisible) ; sa langue n'en a pas eu la moindre saveur.

ਮਨੁ ਤਨੁ ਧਨੁ ਅਪੁਨਾ ਕਰਿ ਜਾਨਿਆ ਦਰ ਕੀ ਖਬਰਿ ਨ ਪਾਈ ॥

man tan dhan apunaa kar jaaniaa dhar kee khabar na paiee ||

Il a cru esprit, corps et richesse siens ; de la Porte du Seigneur il n'a rien su.

ਅਖੀ ਮੀਟਿ ਚਲਿਆ ਅੰਧਿਆਰਾ ਘਰੁ ਦਰੁ ਦਿਸੈ ਨ ਭਾਈ ॥

akhee meeT chaliaa a(n)dhiaaraa ghar dhar dhisai na bhaiee ||

Les yeux fermés il s'en va dans les ténèbres ; il ne voit ni sa demeure ni sa porte, ô frère.

ਜਮ ਦਰਿ ਬਾਧਾ ਠਉਰ ਨ ਪਾਵੈ ਅਪੁਨਾ ਕੀਆ ਕਮਾਈ ॥੩॥

jam dhar baadhaa Thaur na paavai apunaa keeaa kamaiee ||3||

Lié à la porte du Jam (le messager de la mort), il ne trouve nul repos ; il récolte ce qu'il a semé. ॥3॥

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਅਖੀ ਵੇਖਾ ਕਹਣਾ ਕਥਨੁ ਨ ਜਾਈ ॥

nadhar kare taa akhee vekhaa kahanaa kathan na jaiee ||

S'Il pose sur moi son regard de grâce (Nadar), alors de mes yeux je Le vois ; cela ne peut se dire ni se décrire.

ਕੰਨੀ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਰਿਦੈ ਵਸਾਈ ॥

ka(n)nee sun sun sabadh salaahee a(n)mrit ridhai vasaiee ||

De mes oreilles j'écoute sans cesse, et par le Shabad je Le loue ; j'installe l'Amrit (le nectar) dans mon cœur.

ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਨਿਰਵੈਰੁ ਪੂਰਨ ਜੋਤਿ ਸਮਾਈ ॥

nirabhau nira(n)kaar niravair pooran jot samaiee ||

Sans peur, le Nirankaar (le Sans-Forme), sans haine : en Lui la lumière parfaite se répand.

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਵਿਣੁ ਭਰਮੁ ਨ ਭਾਗੈ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ॥੪॥੩॥

naanak gur vin bharam na bhaagai sach naam vaddiaaiee ||4||3||

Ô Nanak, sans le Guru le doute ne fuit pas ; dans le vrai Nom est la gloire. ॥4॥3॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੧ ਦੁਤੁਕੇ ॥

soraTh mahalaa pehilaa dhutuke ||

Sorath, Mahalla 1, Dutuke ॥

ਪੁੜੁ ਧਰਤੀ ਪੁੜੁ ਪਾਣੀ ਆਸਣੁ ਚਾਰਿ ਕੁੰਟ ਚਉਬਾਰਾ ॥

puR dharatee puR paanee aasan chaar ku(n)T chaubaaraa ||

Un plateau la terre, un plateau l'eau : voilà Ton siège, et les quatre directions Ta demeure à étages.

ਸਗਲ ਭਵਣ ਕੀ ਮੂਰਤਿ ਏਕਾ ਮੁਖਿ ਤੇਰੈ ਟਕਸਾਲਾ ॥੧॥

sagal bhavan kee moorat ekaa mukh terai Takasaalaa ||1||

De tous les mondes il n'existe qu'une seule empreinte, et Ta bouche est l'atelier où elle est frappée. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਤੇਰੇ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣਾ ॥

mere saahibaa tere choj viddaanaa ||

Ô mon Maître, Tes jeux sont merveilleux.

ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਭਰਿਪੁਰਿ ਲੀਣਾ ਆਪੇ ਸਰਬ ਸਮਾਣਾ ॥

jal thal maheeal bharipur leenaa aape sarab samaanaa ||

Dans l'eau, sur la terre, dans le ciel, Tu remplis tout, et Tu es Toi-même contenu en toute chose. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਹ ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਜੋਤਿ ਤੁਮਾਰੀ ਤੇਰਾ ਰੂਪੁ ਕਿਨੇਹਾ ॥

jeh jeh dhekhaa teh jot tumaaree teraa roop kinehaa ||

Où que je regarde, Ta lumière est là ; quelle est donc Ta forme ?

ਇਕਤੁ ਰੂਪਿ ਫਿਰਹਿ ਪਰਛੰਨਾ ਕੋਇ ਨ ਕਿਸ ਹੀ ਜੇਹਾ ॥੨॥

eikat roop fireh parachha(n)naa koi na kis hee jehaa ||2||

D'une seule forme Tu vas, caché, et pourtant nul n'est semblable à un autre. ॥2॥

ਅੰਡਜ ਜੇਰਜ ਉਤਭੁਜ ਸੇਤਜ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਜੰਤਾ ॥

a(n)ddaj jeraj utabhuj setaj tere keete ja(n)taa ||

Nés de l'œuf, du ventre, de la terre, de la sueur : tous ces êtres sont Ton ouvrage.

ਏਕੁ ਪੁਰਬੁ ਮੈ ਤੇਰਾ ਦੇਖਿਆ ਤੂ ਸਭਨਾ ਮਾਹਿ ਰਵੰਤਾ ॥੩॥

ek purab mai teraa dhekhiaa too sabhanaa maeh rava(n)taa ||3||

J'ai vu une seule de Tes merveilles : Tu circules à l'intérieur de tous. ॥3॥

ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਬਹੁਤੇ ਮੈ ਏਕੁ ਨ ਜਾਣਿਆ ਮੈ ਮੂਰਖ ਕਿਛੁ ਦੀਜੈ ॥

tere gun bahute mai ek na jaaniaa mai moorakh kichh dheejai ||

Tes vertus sont innombrables et je n'en connais pas une ; à moi l'insensé, donne quelque chose.

ਪ੍ਰਣਵਤਿ ਨਾਨਕ ਸੁਣਿ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਡੁਬਦਾ ਪਥਰੁ ਲੀਜੈ ॥੪॥੪॥

pranavat naanak sun mere saahibaa ddubadhaa pathar leejai ||4||4||

Nanak implore : écoute, ô mon Maître, et relève cette pierre qui coule. ॥4॥4॥