Ang 597

ਤੁਝ ਹੀ ਮਨ ਰਾਤੇ ਅਹਿਨਿਸਿ ਪਰਭਾਤੇ ਹਰਿ ਰਸਨਾ ਜਪਿ ਮਨ ਰੇ ॥੨॥

tujh hee man raate ahinis parabhaate har rasanaa jap man re ||2||

En Toi seul mon esprit est imprégné, nuit et jour, dès l'aube ; ô esprit, de ta langue récite le Har. ॥2॥

ਤੁਮ ਸਾਚੇ ਹਮ ਤੁਮ ਹੀ ਰਾਚੇ ਸਬਦਿ ਭੇਦਿ ਫੁਨਿ ਸਾਚੇ ॥

tum saache ham tum hee raache sabadh bhedh fun saache ||

Tu es Vrai, et nous nous fondons en Toi ; percés par le Shabad (la Parole divine), à notre tour nous devenons vrais.

ਅਹਿਨਿਸਿ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਸੂਚੇ ਮਰਿ ਜਨਮੇ ਸੇ ਕਾਚੇ ॥੩॥

ahinis naam rate se sooche mar janame se kaache ||3||

Nuit et jour, ceux qui sont teints du Naam (le Nom divin) sont purs ; ceux qui meurent et renaissent sont faux. ॥3॥

ਅਵਰੁ ਨ ਦੀਸੈ ਕਿਸੁ ਸਾਲਾਹੀ ਤਿਸਹਿ ਸਰੀਕੁ ਨ ਕੋਈ ॥

avar na dheesai kis saalaahee tiseh sareek na koiee ||

Nul autre ne m'apparaît : qui d'autre louer ? Nul n'est son égal.

ਪ੍ਰਣਵਤਿ ਨਾਨਕੁ ਦਾਸਨਿ ਦਾਸਾ ਗੁਰਮਤਿ ਜਾਨਿਆ ਸੋਈ ॥੪॥੫॥

pranavat naanak dhaasan dhaasaa gurmat jaaniaa soiee ||4||5||

Nanak implore, esclave des esclaves : par l'enseignement du Guru je L'ai connu. ॥4॥5॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੧ ॥

soraTh mahalaa pehilaa ||

Sorath, Mahalla 1.

ਹਉ ਪਾਪੀ ਪਤਿਤੁ ਪਰਮ ਪਾਖੰਡੀ ਤੂ ਨਿਰਮਲੁ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ॥

hau paapee patit param paakha(n)ddee too niramal nira(n)kaaree ||

Je suis pécheur, déchu, suprême hypocrite ; Toi, Tu es immaculé, le Nirankaar (le Sans-Forme).

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਚਾਖਿ ਪਰਮ ਰਸਿ ਰਾਤੇ ਠਾਕੁਰ ਸਰਣਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥੧॥

a(n)mrit chaakh param ras raate Thaakur saran tumaaree ||1||

Ayant goûté l'Amrit (le nectar), imprégnés de la joie suprême, nous cherchons refuge en Toi, ô Maître. ॥1॥

ਕਰਤਾ ਤੂ ਮੈ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣੇ ॥

karataa too mai maan nimaane ||

Ô Créateur, Tu es l'honneur de moi qui suis sans honneur.

ਮਾਣੁ ਮਹਤੁ ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਣੇ ॥

maan mahat naam dhan palai saachai sabadh samaane ||

L'honneur, la grandeur, la richesse du Naam sont dans mon sein ; je me fonds dans le vrai Shabad. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤੂ ਪੂਰਾ ਹਮ ਊਰੇ ਹੋਛੇ ਤੂ ਗਉਰਾ ਹਮ ਹਉਰੇ ॥

too pooraa ham uoore hochhe too gauraa ham haure ||

Tu es parfait, nous imparfaits et vains ; Tu es grave et pesant, nous légers et frivoles.

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੧ ॥

soraTh mahalaa pehilaa ||

Sorath, Mahalla 1 ॥

ਅਲਖ ਅਪਾਰ ਅਗੰਮ ਅਗੋਚਰ ਨਾ ਤਿਸੁ ਕਾਲੁ ਨ ਕਰਮਾ ॥

alakh apaar aga(n)m agochar naa tis kaal na karamaa ||

Invisible, infini, inaccessible, insaisissable : ni la mort ni le poids des actes ne L'atteignent.

ਜਾਤਿ ਅਜਾਤਿ ਅਜੋਨੀ ਸੰਭਉ ਨਾ ਤਿਸੁ ਭਾਉ ਨ ਭਰਮਾ ॥੧॥

jaat ajaat ajonee sa(n)bhau naa tis bhaau na bharamaa ||1||

Sans caste et hors de toute caste, non né, existant par Lui-même : en Lui ni attachement ni illusion. ॥1॥

ਸਾਚੇ ਸਚਿਆਰ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥

saache sachiaar viTahu kurabaan ||

Je m'offre en sacrifice au Vrai, au seul Véridique.

ਨਾ ਤਿਸੁ ਰੂਪ ਵਰਨੁ ਨਹੀ ਰੇਖਿਆ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣੁ ॥

naa tis roop varan nahee rekhiaa saachai sabadh neesaan ||

Il n'a ni forme, ni couleur, ni trait ; c'est par le Shabad (la Parole du Guru) véritable qu'Il se fait reconnaître. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਨਾ ਤਿਸੁ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸੁਤ ਬੰਧਪ ਨਾ ਤਿਸੁ ਕਾਮੁ ਨ ਨਾਰੀ ॥

naa tis maat pitaa sut ba(n)dhap naa tis kaam na naaree ||

Il n'a ni mère ni père, ni fils ni parenté, ni désir ni épouse.

ਅਕੁਲ ਨਿਰੰਜਨ ਅਪਰ ਪਰੰਪਰੁ ਸਗਲੀ ਜੋਤਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥੨॥

akul nira(n)jan apar para(n)par sagalee jot tumaaree ||2||

Sans lignée, Niranjan (le Pur, que rien ne souille), au-delà de toute limite : toute lumière est la Tienne. ॥2॥

ਘਟ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਲੁਕਾਇਆ ਘਟਿ ਘਟਿ ਜੋਤਿ ਸਬਾਈ ॥

ghaT ghaT a(n)tar braham lukaiaa ghaT ghaT jot sabaiee ||

En chaque cœur le Divin se tient caché, et en chaque cœur brille cette même lumière.

ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਮੁਕਤੇ ਗੁਰਮਤੀ ਨਿਰਭੈ ਤਾੜੀ ਲਾਈ ॥੩॥

bajar kapaaT mukate gurmatee nirabhai taaRee laiee ||3||

Les portes de pierre s'ouvrent par l'enseignement du Guru, et l'on s'absorbe dans Celui qui ne connaît pas la peur. ॥3॥

ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਕਾਲੁ ਸਿਰਿ ਜੰਤਾ ਵਸਗਤਿ ਜੁਗਤਿ ਸਬਾਈ ॥

ja(n)t upai kaal sir ja(n)taa vasagat jugat sabaiee ||

Il crée les êtres et place la mort au-dessus de leur tête ; toute la marche du monde est en Son pouvoir.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਵਹਿ ਛੂਟਹਿ ਸਬਦੁ ਕਮਾਈ ॥੪॥

satigur sev padhaarath paaveh chhooTeh sabadh kamaiee ||4||

Sers le vrai Guru et tu recevras le trésor ; tu seras délivré en vivant le Shabad. ॥4॥

ਸੂਚੈ ਭਾਡੈ ਸਾਚੁ ਸਮਾਵੈ ਵਿਰਲੇ ਸੂਚਾਚਾਰੀ ॥

soochai bhaaddai saach samaavai virale soochaachaaree ||

C'est dans un vase pur que le Vrai se dépose, et rares sont ceux qui vivent purement.

ਤੰਤੈ ਕਉ ਪਰਮ ਤੰਤੁ ਮਿਲਾਇਆ ਨਾਨਕ ਸਰਣਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥੫॥੬॥

ta(n)tai kau param ta(n)t milaiaa naanak saran tumaaree ||5||6||

L'essence de chacun est unie à l'Essence suprême ; Nanak se tient sous Ta protection. ॥5॥6॥

ਮਨ ਰੇ ਰਾਮ ਨਾਮ ਜਸੁ ਲੇਇ ॥

man re raam naam jas lei ||

Ô esprit, recueille la louange du Naam (le Nom divin) de Raam.

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਇਹੁ ਰਸੁ ਕਿਉ ਲਹਉ ਗੁਰੁ ਮੇਲੈ ਹਰਿ ਦੇਇ ॥

bin gur ih ras kiau lahau gur melai har dhei ||

Sans le Guru, comment obtenir cette essence ? C'est le Guru qui nous unit et nous donne le Har. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੰਤ ਜਨਾ ਮਿਲੁ ਸੰਗਤੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤੀਰਥੁ ਹੋਇ ॥

sa(n)t janaa mil sa(n)gatee gurmukh teerath hoi ||

Rejoins la Sangat (la sainte assemblée) des saints : pour le Gurmukh (celui qui est tourné vers le Guru), c'est là le vrai pèlerinage.

ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਮਜਨਾ ਗੁਰ ਦਰਸੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੨॥

aThasaTh teerath majanaa gur dharas paraapat hoi ||2||

Le bain aux soixante-huit lieux saints (tiirath) s'obtient par le Darshan (la vision sacrée) du Guru. ॥2॥

ਜਿਉ ਜੋਗੀ ਜਤ ਬਾਹਰਾ ਤਪੁ ਨਾਹੀ ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ॥

jiau jogee jat baaharaa tap naahee sat sa(n)tokh ||

Comme un yogi sans continence n'a ni ascèse, ni vérité, ni contentement,

ਤਿਉ ਨਾਮੈ ਬਿਨੁ ਦੇਹੁਰੀ ਜਮੁ ਮਾਰੈ ਅੰਤਰਿ ਦੋਖੁ ॥੩॥

tiau naamai bin dhehuree jam maarai a(n)tar dhokh ||3||

ainsi, sans le Naam, le corps est frappé par Jam (le messager de la mort), car le mal habite en lui. ॥3॥

ਸਾਕਤ ਪ੍ਰੇਮੁ ਨ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥

saakat prem na paieeaai har paieeaai satigur bhai ||

Le saakat n'obtient pas l'amour ; le Har se trouve par l'amour du vrai Guru.

ਸੁਖ ਦੁਖ ਦਾਤਾ ਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸਿਫਤਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੭॥

sukh dhukh dhaataa gur milai kahu naanak sifat samai ||4||7||

Quand on rencontre le Guru, dispensateur de la joie et de la peine, dit Nanak, on se fond dans Sa louange. ॥4॥7॥