Ang 697

ਜੈਤਸਰੀ ਮਃ ੪ ॥

jaitasaree mahalaa chauthhaa ||

Jaithsree, Quatrième Mehl :

ਹਮ ਬਾਰਿਕ ਕਛੂਅ ਨ ਜਾਨਹ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਤੇਰੇ ਮੂਰਖ ਮੁਗਧ ਇਆਨਾ ॥

ham baarik kachhooa na jaaneh gat mit tere moorakh mugadh iaanaa ||

Nous sommes des enfants, nous ne savons rien de Ta grandeur ni de Ta mesure ; nous sommes sots, ignorants et naïfs.

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਦੀਜੈ ਮਤਿ ਊਤਮ ਕਰਿ ਲੀਜੈ ਮੁਗਧੁ ਸਿਆਨਾ ॥੧॥

har kirapaa dhaar dheejai mat uootam kar leejai mugadh siaanaa ||1||

Ô Har (le Seigneur), accorde Ta grâce, donne un entendement sublime, rends sage l'insensé. ॥1॥

ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਆਲਸੀਆ ਉਘਲਾਨਾ ॥

meraa man aalaseeaa ughalaanaa ||

Mon esprit est paresseux et somnolent.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਆਨਿ ਮਿਲਾਇਓ ਗੁਰੁ ਸਾਧੂ ਮਿਲਿ ਸਾਧੂ ਕਪਟ ਖੁਲਾਨਾ ॥

har har aan milaio gur saadhoo mil saadhoo kapaT khulaanaa ||

Le Seigneur m'a fait rencontrer le saint Guru ; en rencontrant le saint, les verrous (de mon esprit) se sont ouverts. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗੁਰ ਖਿਨੁ ਖਿਨੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਗਾਵਹੁ ਮੇਰੈ ਹੀਅਰੈ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਮੁ ਪਰਾਨਾ ॥

gur khin khin preet lagaavahu merai heearai mere preetam naam paraanaa ||

Ô Guru, à chaque instant fixe l'amour en mon cœur ; le Naam (le Nom) de mon Bien-Aimé est mon souffle de vie.

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮਰਿ ਜਾਈਐ ਮੇਰੇ ਠਾਕੁਰ ਜਿਉ ਅਮਲੀ ਅਮਲਿ ਲੁਭਾਨਾ ॥੨॥

bin naavai mar jaieeaai mere Thaakur jiau amalee amal lubhaanaa ||2||

Sans le Nom je meurs, ô mon Maître, comme le dépendant se languit de sa drogue. ॥2॥

ਜਿਨ ਮਨਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਗੀ ਹਰਿ ਕੇਰੀ ਤਿਨ ਧੁਰਿ ਭਾਗ ਪੁਰਾਨਾ ॥

jin man preet lagee har keree tin dhur bhaag puraanaa ||

Ceux dont le cœur s'est épris du Har ont, depuis l'origine, ce destin béni.

ਤਿਨ ਹਮ ਚਰਣ ਸਰੇਵਹ ਖਿਨੁ ਖਿਨੁ ਜਿਨ ਹਰਿ ਮੀਠ ਲਗਾਨਾ ॥੩॥

tin ham charan sareveh khin khin jin har meeTh lagaanaa ||3||

Je sers à tout instant les pieds de ceux à qui le Har est doux. ॥3॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਧਾਰੀ ਮੇਰੈ ਠਾਕੁਰਿ ਜਨੁ ਬਿਛੁਰਿਆ ਚਿਰੀ ਮਿਲਾਨਾ ॥

har har kirapaa dhaaree merai Thaakur jan bichhuriaa chiree milaanaa ||

Le Seigneur mon Maître m'a accordé Sa grâce : le serviteur si longtemps séparé Lui est réuni.

ਧਨੁ ਧਨੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿਨਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਤਿਸੁ ਕੁਰਬਾਨਾ ॥੪॥੩॥

dhan dhan satigur jin naam dhiraRaiaa jan naanak tis kurabaanaa ||4||3||

Béni, béni le Vrai Guru qui a implanté le Nom ; le serviteur Nanak Lui est offert en sacrifice. ॥4॥3॥

ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੪ ॥

jaitasaree mahalaa chauthhaa ||

Jaithsree, Mahalla 4.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਾਜਨੁ ਪੁਰਖੁ ਵਡ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਰਸਕਿ ਰਸਕਿ ਫਲ ਲਾਗਿਬਾ ॥

satigur saajan purakh vadd paiaa har rasak rasak fal laagibaa ||

J'ai trouvé le Satguru, l'Ami, le grand Être ; goûtant Har encore et encore, j'ai porté du fruit.

ਮਾਇਆ ਭੁਇਅੰਗ ਗ੍ਰਸਿਓ ਹੈ ਪ੍ਰਾਣੀ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਬਿਸੁ ਹਰਿ ਕਾਢਿਬਾ ॥੧॥

maiaa bhuia(n)g grasio hai praanee gur bachanee bis har kaaddibaa ||1||

Le serpent de la Maya (l'illusion du monde) avait saisi le mortel ; par la parole du Guru, Har en a retiré le venin. ॥1॥

ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਮ ਨਾਮ ਰਸਿ ਲਾਗਿਬਾ ॥

meraa man raam naam ras laagibaa ||

Mon cœur s'est attaché à la saveur du Nom de Ram.

ਹਰਿ ਕੀਏ ਪਤਿਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਿਲਿ ਸਾਧ ਗੁਰ ਹਰਿ ਨਾਮੈ ਹਰਿ ਰਸੁ ਚਾਖਿਬਾ ॥

har ke'ee patit pavitr mil saadh gur har naamai har ras chaakhibaa ||

Har a rendu purs ceux qui étaient tombés ; unis au Guru, ils ont goûté par le Nom la saveur de Har. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਧਨੁ ਧਨੁ ਵਡਭਾਗ ਮਿਲਿਓ ਗੁਰੁ ਸਾਧੂ ਮਿਲਿ ਸਾਧੂ ਲਿਵ ਉਨਮਨਿ ਲਾਗਿਬਾ ॥

dhan dhan vaddabhaag milio gur saadhoo mil saadhoo liv unaman laagibaa ||

Béni, béni le grand destin : j'ai rencontré le Guru, et à sa rencontre mon amour s'est élevé jusqu'à la joie sans mesure.

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਬੁਝੀ ਸਾਂਤਿ ਪਾਈ ਹਰਿ ਨਿਰਮਲ ਨਿਰਮਲ ਗੁਨ ਗਾਇਬਾ ॥੨॥

tirasanaa agan bujhee saa(n)t paiee har niramal niramal gun gaibaa ||2||

Le feu du désir s'est éteint et la paix est venue, en chantant les vertus immaculées de Har. ॥2॥

ਤਿਨ ਕੇ ਭਾਗ ਖੀਨ ਧੁਰਿ ਪਾਏ ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰ ਦਰਸੁ ਨ ਪਾਇਬਾ ॥

tin ke bhaag kheen dhur paae jin satigur dharas na paibaa ||

Bien pauvre est le destin inscrit dès l'origine pour ceux qui n'ont pas reçu le Darshan (la vision bénie) du Satguru.

ਤੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਵਹਿ ਗ੍ਰਭ ਜੋਨੀ ਸਭੁ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਤਿਨ ਜਾਇਬਾ ॥੩॥

te dhoojai bhai paveh grabh jonee sabh birathaa janam tin jaibaa ||3||

Dans l'amour de la dualité, ils retombent dans les matrices, et toute leur vie s'en va en pure perte. ॥3॥

ਹਰਿ ਦੇਹੁ ਬਿਮਲ ਮਤਿ ਗੁਰ ਸਾਧ ਪਗ ਸੇਵਹ ਹਮ ਹਰਿ ਮੀਠ ਲਗਾਇਬਾ ॥

har dheh bimal mat gur saadh pag seveh ham har meeTh lagaibaa ||

Ô Har, donne-moi une intelligence pure, que je serve les pieds du Guru et que Har me devienne doux.

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਰੇਣ ਸਾਧ ਪਗ ਮਾਗੈ ਹਰਿ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਦਿਵਾਇਬਾ ॥੪॥੪॥

jan naanak ren saadh pag maagai har hoi dhiaal dhivaibaa ||4||4||

Le serviteur Nanak demande la poussière des pieds des saints ; que Har, dans sa bonté, la lui accorde. ॥4॥4॥