Ang 712

ਬਿਨੁ ਸਿਮਰਨ ਜੋ ਜੀਵਨੁ ਬਲਨਾ ਸਰਪ ਜੈਸੇ ਅਰਜਾਰੀ ॥

bin simaran jo jeevan balanaa sarap jaise arajaaree ||

Sans le Simran (le souvenir méditatif), la vie que l'on traîne est comme la longévité du serpent.

ਨਵ ਖੰਡਨ ਕੋ ਰਾਜੁ ਕਮਾਵੈ ਅੰਤਿ ਚਲੈਗੋ ਹਾਰੀ ॥੧॥

nav kha(n)ddan ko raaj kamaavai a(n)t chalaigo haaree ||1||

Régnerait-on sur les neuf régions (de la terre), à la fin on s'en va vaincu. ॥1॥

ਗੁਣ ਨਿਧਾਨ ਗੁਣ ਤਿਨ ਹੀ ਗਾਏ ਜਾ ਕਉ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੀ ॥

gun nidhaan gun tin hee gaae jaa kau kirapaa dhaaree ||

Seul chante les vertus du Trésor des vertus celui à qui (Dieu) accorde Sa grâce.

ਸੋ ਸੁਖੀਆ ਧੰਨੁ ਉਸੁ ਜਨਮਾ ਨਾਨਕ ਤਿਸੁ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥੨॥੨॥

so sukheeaa dha(n)n us janamaa naanak tis balihaaree ||2||2||

Celui-là est en paix, bénie sa naissance ; ô Nanak, je lui suis en sacrifice. ॥2॥2॥

ਟੋਡੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥

Toddee mahalaa panjavaa ||

Todee, Mahalla 5 :

ਹਰਿ ਬਿਸਰਤ ਸਦਾ ਖੁਆਰੀ ॥

har bisarat sadhaa khuaaree ||

Oublier le Har (le Seigneur), c'est la ruine perpétuelle.

ਤਾ ਕਉ ਧੋਖਾ ਕਹਾ ਬਿਆਪੈ ਜਾ ਕਉ ਓਟ ਤੁਹਾਰੀ ॥

taa kau dhokhaa kahaa biaapai jaa kau oT tuhaaree ||

Comment la tromperie atteindrait-elle celui qui a Ton abri ? ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਟੋਡੀ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੨ ਚਉਪਦੇ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

Toddee mahalaa panjavaa ghar doojaa chaupadhe ikOankaar satigur prasaadh ||

Todee, Mahalla 5, Ghar 2, Chaupade. Un seul Dieu, par la grâce du Vrai Guru :

ਧਾਇਓ ਰੇ ਮਨ ਦਹ ਦਿਸ ਧਾਇਓ ॥

dhaio re man dheh dhis dhaio ||

Tu cours, ô mon esprit, tu cours aux dix directions.

ਮਾਇਆ ਮਗਨ ਸੁਆਦਿ ਲੋਭਿ ਮੋਹਿਓ ਤਿਨਿ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਇਓ ॥

maiaa magan suaadh lobh mohio tin prabh aap bhulaio ||

Enivré par la Maya (l'illusion du monde), envoûté par la saveur et l'avidité — c'est Dieu Lui-même qui (t')a égaré. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਹਰਿ ਕਥਾ ਹਰਿ ਜਸ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਿਉ ਇਕੁ ਮੁਹਤੁ ਨ ਇਹੁ ਮਨੁ ਲਾਇਓ ॥

har kathaa har jas saadhasa(n)gat siau ik muhat na ih man laio ||

Au récit du Har, à Sa louange, à la Saadh Sangat (la compagnie des saints), cet esprit ne s'est pas attaché un seul instant.

ਬਿਗਸਿਓ ਪੇਖਿ ਰੰਗੁ ਕਸੁੰਭ ਕੋ ਪਰ ਗ੍ਰਿਹ ਜੋਹਨਿ ਜਾਇਓ ॥੧॥

bigasio pekh ra(n)g kasu(n)bh ko par gireh johan jaio ||1||

Il s'épanouit à voir la couleur du carthame (éphémère), et va convoiter la maison d'autrui. ॥1॥

ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਿਉ ਭਾਉ ਨ ਕੀਨੋ ਨਹ ਸਤ ਪੁਰਖੁ ਮਨਾਇਓ ॥

charan kamal siau bhaau na keeno neh sat purakh manaio ||

Il n'a pas aimé les pieds de lotus (du Seigneur), il n'a pas apaisé le Vrai Être.

ਧਾਵਤ ਕਉ ਧਾਵਹਿ ਬਹੁ ਭਾਤੀ ਜਿਉ ਤੇਲੀ ਬਲਦੁ ਭ੍ਰਮਾਇਓ ॥੨॥

dhaavat kau dhaaveh bahu bhaatee jiau telee baladh bhramaio ||2||

Il court après le fuyant de mille façons, comme le bœuf du pressoir qui tourne en rond. ॥2॥

ਨਾਮ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਨ ਕੀਓ ਇਕ ਨਿਮਖ ਨ ਕੀਰਤਿ ਗਾਇਓ ॥

naam dhaan isanaan na keeo ik nimakh na keerat gaio ||

Il n'a pratiqué ni le Naam (le Nom divin), ni la charité, ni l'ablution ; pas un instant il n'a chanté la louange.

ਨਾਨਾ ਝੂਠਿ ਲਾਇ ਮਨੁ ਤੋਖਿਓ ਨਹ ਬੂਝਿਓ ਅਪਨਾਇਓ ॥੩॥

naanaa jhooTh lai man tokhio neh boojhio apanaio ||3||

Attachant son esprit à mille faussetés, il s'est cru satisfait, sans comprendre ni faire sien (le Seigneur). ॥3॥

ਪਰਉਪਕਾਰ ਨ ਕਬਹੂ ਕੀਏ ਨਹੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਧਿਆਇਓ ॥

paraupakaar na kabahoo ke'ee nahee satigur sev dhiaaio ||

Jamais il n'a fait le bien d'autrui, ni servi et médité le Vrai Guru.

ਪੰਚ ਦੂਤ ਰਚਿ ਸੰਗਤਿ ਗੋਸਟਿ ਮਤਵਾਰੋ ਮਦ ਮਾਇਓ ॥੪॥

pa(n)ch dhoot rach sa(n)gat gosaT matavaaro madh maio ||4||

Absorbé dans la compagnie et les entretiens des cinq démons (les passions), il est ivre du vin de la Maya. ॥4॥

ਕਰਉ ਬੇਨਤੀ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਵਛਲ ਸੁਣਿ ਆਇਓ ॥

karau benatee saadhasa(n)gat har bhagat vachhal sun aaio ||

Je prie la Saadh Sangat ; ayant entendu que le Har chérit la Bhagti (la dévotion), je suis venu.

ਨਾਨਕ ਭਾਗਿ ਪਰਿਓ ਹਰਿ ਪਾਛੈ ਰਾਖੁ ਲਾਜ ਅਪੁਨਾਇਓ ॥੫॥੧॥੩॥

naanak bhaag pario har paachhai raakh laaj apunaio ||5||1||3||

Ô Nanak, j'ai couru me réfugier derrière le Har : préserve mon honneur et fais-moi Tien. ॥5॥1॥3॥

ਟੋਡੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥

Toddee mahalaa panjavaa ||

Todee, Mahalla 5.

ਮਾਨੁਖੁ ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਬਿਰਥਾ ਆਇਆ ॥

maanukh bin boojhe birathaa aaiaa ||

Sans comprendre, l'homme est venu au monde pour rien.

ਅਨਿਕ ਸਾਜ ਸੀਗਾਰ ਬਹੁ ਕਰਤਾ ਜਿਉ ਮਿਰਤਕੁ ਓਢਾਇਆ ॥

anik saaj seegaar bahu karataa jiau mritak oddaiaa ||

Il se couvre de mille ornements : c'est parer un cadavre. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਧਾਇ ਧਾਇ ਕ੍ਰਿਪਨ ਸ੍ਰਮੁ ਕੀਨੋ ਇਕਤ੍ਰ ਕਰੀ ਹੈ ਮਾਇਆ ॥

dhai dhai kirapan sram keeno ikatr karee hai maiaa ||

L'avare court et s'épuise pour amasser la Maya (l'illusion du monde).

ਦਾਨੁ ਪੁੰਨੁ ਨਹੀ ਸੰਤਨ ਸੇਵਾ ਕਿਤ ਹੀ ਕਾਜਿ ਨ ਆਇਆ ॥੧॥

dhaan pu(n)n nahee sa(n)tan sevaa kit hee kaaj na aaiaa ||1||

Ni don, ni bienfait, ni Seva (le service désintéressé) auprès des saints : rien de tout cela ne lui aura servi. ॥1॥

ਕਰਿ ਆਭਰਣ ਸਵਾਰੀ ਸੇਜਾ ਕਾਮਨਿ ਥਾਟੁ ਬਨਾਇਆ ॥

kar aabharan savaaree sejaa kaaman thaaT banaiaa ||

Elle s'est parée de bijoux, a préparé sa couche, a tout disposé,

ਸੰਗੁ ਨ ਪਾਇਓ ਅਪੁਨੇ ਭਰਤੇ ਪੇਖਿ ਪੇਖਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੨॥

sa(n)g na paio apune bharate pekh pekh dhukh paiaa ||2||

mais elle n'a pas obtenu la compagnie de son époux ; à force de regarder, elle n'a récolté que la peine. ॥2॥

ਸਾਰੋ ਦਿਨਸੁ ਮਜੂਰੀ ਕਰਤਾ ਤੁਹੁ ਮੂਸਲਹਿ ਛਰਾਇਆ ॥

saaro dhinas majooree karataa tuh moosaleh chharaiaa ||

Il peine tout le jour comme un journalier : il pile de la balle vide au mortier.

ਖੇਦੁ ਭਇਓ ਬੇਗਾਰੀ ਨਿਆਈ ਘਰ ਕੈ ਕਾਮਿ ਨ ਆਇਆ ॥੩॥

khedh bhio begaaree niaaiee ghar kai kaam na aaiaa ||3||

Épuisé comme un homme de corvée, il n'a rien rapporté à sa maison. ॥3॥

ਭਇਓ ਅਨੁਗ੍ਰਹੁ ਜਾ ਕਉ ਪ੍ਰਭ ਕੋ ਤਿਸੁ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਵਸਾਇਆ ॥

bhio anugrahu jaa kau prabh ko tis hiradhai naam vasaiaa ||

Celui à qui Dieu fait grâce garde le Naam (le Nom divin) au fond du cœur.

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕੈ ਪਾਛੈ ਪਰਿਅਉ ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪਾਇਆ ॥੪॥੨॥੪॥

saadhasa(n)gat kai paachhai pariaau jan naanak har ras paiaa ||4||2||4||

En marchant derrière la Saadh Sangat (la compagnie des êtres saints), le serviteur Nanak a goûté la saveur de Har. ॥4॥2॥4॥