ਗੋਂਡ ਮਹਲਾ ੪ ॥
go(n)dd mahalaa chauthhaa ||
Gond, Mahalla 4. Servons et méditons chaque jour ce Har qui, en un instant, détruit toutes les fautes. Si l'on abandonne Har pour espérer en un autre, Har rend ce labeur stérile et tout est perdu. Mon cœur, sers Har, le Maître qui donne la paix : à Le servir, toute faim s'apaise. ॥1॥ Mon cœur, mets ta confiance en Har. Où que j'aille, mon Maître est avec moi ; Har préserve l'honneur de ceux qui Le servent. ॥1॥ Pause ॥ Si tu racontes ta peine à d'autres, ils te raconteront la leur, plus longuement encore. Dis plutôt ta peine à Har, ton Maître : Il tranche tes douleurs à l'instant même. Quitter un tel Dieu pour aller confier sa peine à d'autres — à le faire, mon cœur, tu mourras de honte. ॥2॥ Ces familles, ces amis, ces frères de ce monde que tu vois, mon cœur : tous s'attachent à toi pour leur propre intérêt. Le jour où cet intérêt cesse, plus personne ne s'approche. Mon cœur, sers ton Har jour et nuit : Lui seul te secourt dans la peine comme dans la paix. ॥3॥ Pourquoi te fier, mon cœur, à celui qui ne pourra pas te retenir au dernier moment ? Reçois du Guru son enseignement et médite le Nom de Har : Il délivre à la fin ceux dont le cœur L'a aimé. Le serviteur Nanak dit : ô saints, méditez nuit et jour le Naam (le Nom divin) — c'est là le seul appui véritable de la délivrance. ॥4॥2॥
ਗੋਂਡ ਮਹਲਾ ੪ ॥
go(n)dd mahalaa chauthhaa ||
ਐਸਾ ਹਰਿ ਸੇਵੀਐ ਨਿਤ ਧਿਆਈਐ ਜੋ ਖਿਨ ਮਹਿ ਕਿਲਵਿਖ ਸਭਿ ਕਰੇ ਬਿਨਾਸਾ ॥
aaisaa har seveeaai nit dhiaaieeaai jo khin meh kilavikh sabh kare binaasaa ||
ਜੇ ਹਰਿ ਤਿਆਗਿ ਅਵਰ ਕੀ ਆਸ ਕੀਜੈ ਤਾ ਹਰਿ ਨਿਹਫਲ ਸਭ ਘਾਲ ਗਵਾਸਾ ॥
je har tiaag avar kee aas keejai taa har nihafal sabh ghaal gavaasaa ||
ਮੇਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਸੇਵਿਹੁ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸੁਆਮੀ ਜਿਸੁ ਸੇਵਿਐ ਸਭ ਭੁਖ ਲਹਾਸਾ ॥੧॥
mere man har sevih sukhadhaataa suaamee jis seviaai sabh bhukh lahaasaa ||1||
ਮੇਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਊਪਰਿ ਕੀਜੈ ਭਰਵਾਸਾ ॥
mere man har uoopar keejai bharavaasaa ||
ਜਹ ਜਾਈਐ ਤਹ ਨਾਲਿ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਹਰਿ ਅਪਨੀ ਪੈਜ ਰਖੈ ਜਨ ਦਾਸਾ ॥੧॥
jeh jaieeaai teh naal meraa suaamee har apanee paij rakhai jan dhaasaa ||1||
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਜੇ ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਕਹਹੁ ਅਵਰਾ ਪਹਿ ਤਾ ਆਗੈ ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਬਹੁ ਬਹੁਤੁ ਕਢਾਸਾ ॥
je apanee birathaa kahahu avaraa peh taa aagai apanee birathaa bahu bahut kaddaasaa ||
ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਕਹਹੁ ਹਰਿ ਅਪੁਨੇ ਸੁਆਮੀ ਪਹਿ ਜੋ ਤੁਮੑਰੇ ਦੂਖ ਤਤਕਾਲ ਕਟਾਸਾ ॥
apanee birathaa kahahu har apune suaamee peh jo tum(h)re dhookh tatakaal kaTaasaa ||
ਸੋ ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੁ ਛੋਡਿ ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਅਵਰਾ ਪਹਿ ਕਹੀਐ ਅਵਰਾ ਪਹਿ ਕਹਿ ਮਨ ਲਾਜ ਮਰਾਸਾ ॥੨॥
so aaisaa prabh chhodd apanee birathaa avaraa peh kaheeaai avaraa peh keh man laaj maraasaa ||2||
ਜੋ ਸੰਸਾਰੈ ਕੇ ਕੁਟੰਬ ਮਿਤ੍ਰ ਭਾਈ ਦੀਸਹਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਭਿ ਅਪਨੈ ਸੁਆਇ ਮਿਲਾਸਾ ॥
jo sa(n)saarai ke kuTa(n)b mitr bhaiee dheeseh man mere te sabh apanai suaai milaasaa ||
ਜਿਤੁ ਦਿਨਿ ਉਨੑ ਕਾ ਸੁਆਉ ਹੋਇ ਨ ਆਵੈ ਤਿਤੁ ਦਿਨਿ ਨੇੜੈ ਕੋ ਨ ਢੁਕਾਸਾ ॥
jit dhin un(h) kaa suaau hoi na aavai tit dhin neRai ko na ddukaasaa ||
ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਪਨਾ ਹਰਿ ਸੇਵਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਜੋ ਤੁਧੁ ਉਪਕਰੈ ਦੂਖਿ ਸੁਖਾਸਾ ॥੩॥
man mere apanaa har sev dhin raatee jo tudh upakarai dhookh sukhaasaa ||3||
ਤਿਸ ਕਾ ਭਰਵਾਸਾ ਕਿਉ ਕੀਜੈ ਮਨ ਮੇਰੇ ਜੋ ਅੰਤੀ ਅਉਸਰਿ ਰਖਿ ਨ ਸਕਾਸਾ ॥
tis kaa bharavaasaa kiau keejai man mere jo a(n)tee aausar rakh na sakaasaa ||
ਹਰਿ ਜਪੁ ਮੰਤੁ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਲੈ ਜਾਪਹੁ ਤਿਨੑ ਅੰਤਿ ਛਡਾਏ ਜਿਨੑ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਚਿਤਾਸਾ ॥
har jap ma(n)t gur upadhes lai jaapahu tin(h) a(n)t chhaddaae jin(h) har preet chitaasaa ||
ਜਨ ਨਾਨਕ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਜਪਹੁ ਹਰਿ ਸੰਤਹੁ ਇਹੁ ਛੂਟਣ ਕਾ ਸਾਚਾ ਭਰਵਾਸਾ ॥੪॥੨॥
jan naanak anadhin naam japahu har sa(n)tahu ih chhooTan kaa saachaa bharavaasaa ||4||2||