ਪਾਂਡੇ ਤੁਮਰਾ ਰਾਮਚੰਦੁ ਸੋ ਭੀ ਆਵਤੁ ਦੇਖਿਆ ਥਾ ॥
paa(n)dde tumaraa raamacha(n)dh so bhee aavat dhekhiaa thaa ||
ਪਾਂਡੇ ਤੁਮਰਾ ਰਾਮਚੰਦੁ ਸੋ ਭੀ ਆਵਤੁ ਦੇਖਿਆ ਥਾ ॥
paa(n)dde tumaraa raamacha(n)dh so bhee aavat dhekhiaa thaa ||
ਰਾਵਨ ਸੇਤੀ ਸਰਬਰ ਹੋਈ ਘਰ ਕੀ ਜੋਇ ਗਵਾਈ ਥੀ ॥੩॥
raavan setee sarabar hoiee ghar kee joi gavaiee thee ||3||
Pandit, ton Raamchand, on l'a vu venir lui aussi : il entra en querelle avec Raavan et y perdit l'épouse de sa maison. ॥3॥
ਹਿੰਦੂ ਅੰਨੑਾ ਤੁਰਕੂ ਕਾਣਾ ॥
hi(n)dhoo a(n)n(h)aa turakoo kaanaa ||
ਦੁਹਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਿਆਣਾ ॥
dhuhaa(n) te giaanee siaanaa ||
ਹਿੰਦੂ ਪੂਜੈ ਦੇਹੁਰਾ ਮੁਸਲਮਾਣੁ ਮਸੀਤਿ ॥
hi(n)dhoo poojai dhehuraa musalamaan maseet ||
ਨਾਮੇ ਸੋਈ ਸੇਵਿਆ ਜਹ ਦੇਹੁਰਾ ਨ ਮਸੀਤਿ ॥੪॥੩॥੭॥
naame soiee seviaa jeh dhehuraa na maseet ||4||3||7||
L'hindou est aveugle, le musulman est borgne ; plus avisé que les deux est celui qui a la connaissance.
L'hindou rend son culte au temple, le musulman à la mosquée ; Namdev, lui, sert Celui qui n'est ni dans le temple ni dans la mosquée. ॥4॥3॥7॥
ਬਿਲਾਵਲੁ ਗੋਂਡ ॥
bilaaval go(n)dd ||
ਆਜੁ ਨਾਮੇ ਬੀਠਲੁ ਦੇਖਿਆ ਮੂਰਖ ਕੋ ਸਮਝਾਊ ਰੇ ॥
aaj naame beeThal dhekhiaa moorakh ko samajhaauoo re ||
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਪਾਂਡੇ ਤੁਮਰੀ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਲੋਧੇ ਕਾ ਖੇਤੁ ਖਾਤੀ ਥੀ ॥
paa(n)dde tumaree gaitree lodhe kaa khet khaatee thee ||
ਲੈ ਕਰਿ ਠੇਗਾ ਟਗਰੀ ਤੋਰੀ ਲਾਂਗਤ ਲਾਂਗਤ ਜਾਤੀ ਥੀ ॥੧॥
lai kar Thegaa Tagaree toree laa(n)gat laa(n)gat jaatee thee ||1||
Bilaaval Gond.
Aujourd'hui Namdev a vu Beethal, et à l'insensé il va l'expliquer. ॥ Pause ॥
Pandit, ta Gaayatri broutait le champ d'un paysan ; il a pris un bâton, lui a brisé la patte, et elle s'en est allée en boitant. ॥1॥
ਪਾਂਡੇ ਤੁਮਰਾ ਮਹਾਦੇਉ ਧਉਲੇ ਬਲਦ ਚੜਿਆ ਆਵਤੁ ਦੇਖਿਆ ਥਾ ॥
paa(n)dde tumaraa mahaadheau dhaule baladh chaRiaa aavat dhekhiaa thaa ||
ਮੋਦੀ ਕੇ ਘਰ ਖਾਣਾ ਪਾਕਾ ਵਾ ਕਾ ਲੜਕਾ ਮਾਰਿਆ ਥਾ ॥੨॥
modhee ke ghar khaanaa paakaa vaa kaa laRakaa maariaa thaa ||2||
Pandit, ton Mahaadev, on l'a vu venir monté sur un taureau blanc ; on lui a préparé le repas chez un marchand, et il a fait périr le fils de la maison. ॥2॥
ਰਾਗੁ ਗੋਂਡ ਬਾਣੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ਕੀ ਘਰੁ ੨ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
raag go(n)dd baanee ravidhaas jeeau kee ghar doojaa ikOankaar satigur prasaadh ||
ਮੁਕੰਦ ਮੁਕੰਦ ਜਪਹੁ ਸੰਸਾਰ ॥
muka(n)dh muka(n)dh japahu sa(n)saar ||
ਬਿਨੁ ਮੁਕੰਦ ਤਨੁ ਹੋਇ ਅਉਹਾਰ ॥
bin muka(n)dh tan hoi aauhaar ||
ਸੋਈ ਮੁਕੰਦੁ ਮੁਕਤਿ ਕਾ ਦਾਤਾ ॥
soiee muka(n)dh mukat kaa dhaataa ||
ਸੋਈ ਮੁਕੰਦੁ ਹਮਰਾ ਪਿਤ ਮਾਤਾ ॥੧॥
soiee muka(n)dh hamaraa pit maataa ||1||
Raag Gond, Bani de Ravidas Ji, Ghar 2.
Un seul Créateur. Par la grâce du vrai Guru.
Ô monde, récite Mukand, Mukand (le Libérateur) :
sans Mukand, le corps n'est que ruine.
Ce Mukand est Celui qui donne la délivrance,
ce Mukand est mon père et ma mère. ॥1॥
ਜੀਵਤ ਮੁਕੰਦੇ ਮਰਤ ਮੁਕੰਦੇ ॥
jeevat muka(n)dhe marat muka(n)dhe ||
En vivant, Mukand ; en mourant, Mukand :
ਤਾ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕਉ ਸਦਾ ਅਨੰਦੇ ॥੧॥
taa ke sevak kau sadhaa ana(n)dhe ||1||
son serviteur est à jamais dans la joie. ॥1॥ ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਮੁਕੰਦ ਮੁਕੰਦ ਹਮਾਰੇ ਪ੍ਰਾਨੰ ॥
muka(n)dh muka(n)dh hamaare praana(n) ||
Mukand, Mukand est mon souffle même.
ਜਪਿ ਮੁਕੰਦ ਮਸਤਕਿ ਨੀਸਾਨੰ ॥
jap muka(n)dh masatak neesaana(n) ||
En récitant Mukand, la marque d'honneur brille sur mon front.
ਸੇਵ ਮੁਕੰਦ ਕਰੈ ਬੈਰਾਗੀ ॥
sev muka(n)dh karai bairaagee ||
Servir Mukand rend libre de tout attachement,
ਸੋਈ ਮੁਕੰਦੁ ਦੁਰਬਲ ਧਨੁ ਲਾਧੀ ॥੨॥
soiee muka(n)dh dhurabal dhan laadhee ||2||
et ce Mukand est la richesse que trouvent les faibles. ॥2॥
ਏਕੁ ਮੁਕੰਦੁ ਕਰੈ ਉਪਕਾਰੁ ॥
ek muka(n)dh karai upakaar ||
Le seul Mukand m'a fait cette bonté :
ਹਮਰਾ ਕਹਾ ਕਰੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥
hamaraa kahaa karai sa(n)saar ||
que peut encore me faire le monde ?
ਮੇਟੀ ਜਾਤਿ ਹੂਏ ਦਰਬਾਰਿ ॥
meTee jaat hooe dharabaar ||
Ma caste effacée, j'ai place en Sa cour.
ਤੁਹੀ ਮੁਕੰਦ ਜੋਗ ਜੁਗ ਤਾਰਿ ॥੩॥
tuhee muka(n)dh jog jug taar ||3||
Toi seul, Mukand, fais traverser à travers les âges. ॥3॥
ਉਪਜਿਓ ਗਿਆਨੁ ਹੂਆ ਪਰਗਾਸ ॥
aupajio giaan hooaa paragaas ||
La connaissance a jailli, la lumière s'est faite ;
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਲੀਨੇ ਕੀਟ ਦਾਸ ॥
kar kirapaa leene keeT dhaas ||
dans Sa grâce, Il a pris à Lui ce serviteur, ce ver de terre.
ਕਹੁ ਰਵਿਦਾਸ ਅਬ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਚੂਕੀ ॥
kahu ravidhaas ab tirasanaa chookee ||
Dit Ravidas : maintenant, la soif a cessé.
ਜਪਿ ਮੁਕੰਦ ਸੇਵਾ ਤਾਹੂ ਕੀ ॥੪॥੧॥
jap muka(n)dh sevaa taahoo kee ||4||1||
Je récite Mukand, et c'est Lui seul que je sers. ॥4॥1॥
ਗੋਂਡ ॥
go(n)dd ||
Gond.
ਜੇ ਓਹੁ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨੑਾਵੈ ॥
je oh aThasaTh teerath n(h)aavai ||
Il aurait beau se baigner aux soixante-huit tiirath (lieux de pèlerinage),
ਜੇ ਓਹੁ ਦੁਆਦਸ ਸਿਲਾ ਪੂਜਾਵੈ ॥
je oh dhuaadhas silaa poojaavai ||
il aurait beau faire adorer les douze pierres sacrées,
ਜੇ ਓਹੁ ਕੂਪ ਤਟਾ ਦੇਵਾਵੈ ॥
je oh koop taTaa dhevaavai ||
il aurait beau faire creuser puits et bassins :
ਕਰੈ ਨਿੰਦ ਸਭ ਬਿਰਥਾ ਜਾਵੈ ॥੧॥
karai ni(n)dh sabh birathaa jaavai ||1||
s'il calomnie, tout cela est perdu. ॥1॥
ਸਾਧ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਕੈਸੇ ਤਰੈ ॥
saadh kaa ni(n)dhak kaise tarai ||
Comment celui qui calomnie l'homme de bien traverserait-il ?
ਸਰਪਰ ਜਾਨਹੁ ਨਰਕ ਹੀ ਪਰੈ ॥੧॥
sarapar jaanahu narak hee parai ||1||
Sachez-le avec certitude : il tombe en enfer. ॥1॥ ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਜੇ ਓਹੁ ਗ੍ਰਹਨ ਕਰੈ ਕੁਲਖੇਤਿ ॥
je oh grahan karai kulakhet ||
Il aurait beau observer l'éclipse à Kurukshetra,
ਅਰਪੈ ਨਾਰਿ ਸੀਗਾਰ ਸਮੇਤਿ ॥
arapai naar seegaar samet ||
offrir sa propre épouse avec toutes ses parures,
ਸਗਲੀ ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਸ੍ਰਵਨੀ ਸੁਨੈ ॥
sagalee si(n)mirat sravanee sunai ||
écouter de ses oreilles l'ensemble des Smritis :
ਕਰੈ ਨਿੰਦ ਕਵਨੈ ਨਹੀ ਗੁਨੈ ॥੨॥
karai ni(n)dh kavanai nahee gunai ||2||
s'il calomnie, rien ne lui sert de rien. ॥2॥
ਜੇ ਓਹੁ ਅਨਿਕ ਪ੍ਰਸਾਦ ਕਰਾਵੈ ॥
je oh anik prasaadh karaavai ||
Il aurait beau multiplier les offrandes,
ਭੂਮਿ ਦਾਨ ਸੋਭਾ ਮੰਡਪਿ ਪਾਵੈ ॥
bhoom dhaan sobhaa ma(n)ddap paavai ||
donner des terres et récolter les honneurs sous les pavillons de fête,
ਅਪਨਾ ਬਿਗਾਰਿ ਬਿਰਾਂਨਾ ਸਾਂਢੈ ॥
apanaa bigaar biraa(n)naa saa(n)ddai ||
gâcher son propre bien pour arranger les affaires d'autrui :
ਕਰੈ ਨਿੰਦ ਬਹੁ ਜੋਨੀ ਹਾਂਢੈ ॥੩॥
karai ni(n)dh bahu jonee haa(n)ddai ||3||
s'il calomnie, il erre d'existence en existence. ॥3॥
ਨਿੰਦਾ ਕਹਾ ਕਰਹੁ ਸੰਸਾਰਾ ॥
ni(n)dhaa kahaa karahu sa(n)saaraa ||
ਨਿੰਦਕ ਕਾ ਪਰਗਟਿ ਪਾਹਾਰਾ ॥
ni(n)dhak kaa paragaT paahaaraa ||
ਨਿੰਦਕੁ ਸੋਧਿ ਸਾਧਿ ਬੀਚਾਰਿਆ ॥
ni(n)dhak sodh saadh beechaariaa ||
ਕਹੁ ਰਵਿਦਾਸ ਪਾਪੀ ਨਰਕਿ ਸਿਧਾਰਿਆ ॥੪॥੨॥੧੧॥੭॥੨॥੪੯॥
kahu ravidhaas paapee narak sidhaariaa ||4||2||11||7||2||49||
ਜੋੜੁ ॥
joR ||
Pourquoi calomniez-vous ainsi, gens du monde ?
L'étal du calomniateur finit toujours par être mis à nu.
Après avoir bien pesé et bien examiné le calomniateur,
Ravidas le dit : ce pécheur s'en est allé en enfer. ॥4॥2॥11॥7॥2॥49॥ Total. ॥