ਮੂੜੇ ਤੈ ਮਨ ਤੇ ਰਾਮੁ ਬਿਸਾਰਿਓ ॥
mooRe tai man te raam bisaario ||
Ô insensé, tu as chassé Raam de ton esprit. Tu manges Son sel et tu Le trahis ; sous tes propres yeux tu seras mis en pièces. ॥1॥ ॥ Pause ॥ Un mal incurable est né au-dedans de ton corps, et nul ne parvient à l'écarter. En oubliant Dieu, on reçoit une peine immense : telle est, dit Nanak, l'essence de toute réflexion. ॥2॥8॥ Maaroo, Mahalla 5. Celui qui connaît l'intérieur des cœurs sait tout : comment se dérober à Lui ? Les mains et les pieds tombent en un instant, et le feu emporte tout avec lui. ॥1॥
ਮੂੜੇ ਤੈ ਮਨ ਤੇ ਰਾਮੁ ਬਿਸਾਰਿਓ ॥
mooRe tai man te raam bisaario ||
ਲੂਣੁ ਖਾਇ ਕਰਹਿ ਹਰਾਮਖੋਰੀ ਪੇਖਤ ਨੈਨ ਬਿਦਾਰਿਓ ॥੧॥
loon khai kareh haraamakhoree pekhat nain bidhaario ||1||
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਅਸਾਧ ਰੋਗੁ ਉਪਜਿਓ ਤਨ ਭੀਤਰਿ ਟਰਤ ਨ ਕਾਹੂ ਟਾਰਿਓ ॥
asaadh rog upajio tan bheetar Tarat na kaahoo Taario ||
ਪ੍ਰਭ ਬਿਸਰਤ ਮਹਾ ਦੁਖੁ ਪਾਇਓ ਇਹੁ ਨਾਨਕ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰਿਓ ॥੨॥੮॥
prabh bisarat mahaa dhukh paio ih naanak tat beechaario ||2||8||
ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੫ ॥
maaroo mahalaa panjavaa ||
ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਸਭ ਬਿਧਿ ਜਾਨੈ ਤਿਸ ਤੇ ਕਹਾ ਦੁਲਾਰਿਓ ॥
a(n)tarajaamee sabh bidh jaanai tis te kahaa dhulaario ||
ਹਸਤ ਪਾਵ ਝਰੇ ਖਿਨ ਭੀਤਰਿ ਅਗਨਿ ਸੰਗਿ ਲੈ ਜਾਰਿਓ ॥੧॥
hasat paav jhare khin bheetar agan sa(n)g lai jaario ||1||
Maaroo, Mahalla 5. J'ai gardé au fond du cœur les pieds de lotus de Dieu, et nous chantons les vertus de Har jour après jour. Hors de Lui, il n'y a nul autre ; au commencement, au milieu et à la fin, c'est Lui qui est. ॥1॥ Il est Lui-même, par Lui-même, l'abri des saints. ॥1॥ ॥ Pause ॥ Le monde entier se tient en Son pouvoir ; Lui-même, par Lui-même, Il est Nirankaar (le Sans-Forme). Nanak a saisi ce Vrai ; il a trouvé la paix, et la peine ne revient plus. ॥2॥9॥
ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੫ ॥
maaroo mahalaa panjavaa ||
ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਭ ਰਾਖੇ ਚੀਤਿ ॥
charan kamal prabh raakhe cheet ||
ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਹ ਨੀਤਾ ਨੀਤ ॥
har gun gaaveh neetaa neet ||
ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਊ ॥
tis bin dhoojaa avar na kouoo ||
ਆਦਿ ਮਧਿ ਅੰਤਿ ਹੈ ਸੋਊ ॥੧॥
aadh madh a(n)t hai souoo ||1||
ਸੰਤਨ ਕੀ ਓਟ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥੧॥
sa(n)tan kee oT aape aap ||1||
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਜਾ ਕੈ ਵਸਿ ਹੈ ਸਗਲ ਸੰਸਾਰੁ ॥
jaa kai vas hai sagal sa(n)saar ||
ਆਪੇ ਆਪਿ ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ॥
aape aap aap nira(n)kaar ||
ਨਾਨਕ ਗਹਿਓ ਸਾਚਾ ਸੋਇ ॥
naanak gahio saachaa soi ||
ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਫਿਰਿ ਦੂਖੁ ਨ ਹੋਇ ॥੨॥੯॥
sukh paiaa fir dhookh na hoi ||2||9||
Maaroo, Mahalla 5, Ghar 3. Un seul Créateur, par la grâce du vrai Guru. Il donne la paix au souffle de vie, Il donne la paix à l'âme : pourquoi L'as-tu oublié, ô ignorant ? Ayant goûté un vin sans valeur, te voilà devenu fou, et cette naissance humaine si rare, tu la perds en vain. ॥1॥ Ô homme, quelle folie commets-tu ! Délaissant le Seigneur qui porte l'arc, égaré par le doute, tu t'es empêtré dans l'attachement, attaché à la servante. ॥1॥ Pause ॥ Abandonnant Celui qui soutient la terre, tu sers ce qui est vil, et ta vie s'écoule à répéter « moi, moi ». Tu accomplis des actes vides, ô ignorant, et l'on t'appelle Manmukh (celui qui suit son propre esprit) et aveugle. ॥2॥ Ce qui est vrai, tu le tiens pour faux ; ce qui périt, tu le crois immuable. Ce qui appartient à autrui, tu le saisis comme tien : telle est l'erreur où tu t'égares. ॥3॥ Kshatriya, brahmane, shudra, vaishya : tous traversent par le seul Naam (le Nom divin). Guru Nanak proclame cet enseignement : qui l'écoute est porté sur l'autre rive. ॥4॥1॥10॥
ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੩ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
maaroo mahalaa panjavaa ghar teejaa ikOankaar satigur prasaadh ||
ਪ੍ਰਾਨ ਸੁਖਦਾਤਾ ਜੀਅ ਸੁਖਦਾਤਾ ਤੁਮ ਕਾਹੇ ਬਿਸਾਰਿਓ ਅਗਿਆਨਥ ॥
praan sukhadhaataa jeea sukhadhaataa tum kaahe bisaario agiaanath ||
ਹੋਛਾ ਮਦੁ ਚਾਖਿ ਹੋਏ ਤੁਮ ਬਾਵਰ ਦੁਲਭ ਜਨਮੁ ਅਕਾਰਥ ॥੧॥
hochhaa madh chaakh hoe tum baavar dhulabh janam akaarath ||1||
ਰੇ ਨਰ ਐਸੀ ਕਰਹਿ ਇਆਨਥ ॥
re nar aaisee kareh iaanath ||
ਤਜਿ ਸਾਰੰਗਧਰ ਭ੍ਰਮਿ ਤੂ ਭੂਲਾ ਮੋਹਿ ਲਪਟਿਓ ਦਾਸੀ ਸੰਗਿ ਸਾਨਥ ॥੧॥
taj saara(n)gadhar bhram too bhoolaa moh lapaTio dhaasee sa(n)g saanath ||1||
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਧਰਣੀਧਰੁ ਤਿਆਗਿ ਨੀਚ ਕੁਲ ਸੇਵਹਿ ਹਉ ਹਉ ਕਰਤ ਬਿਹਾਵਥ ॥
dharaneedhar tiaag neech kul seveh hau hau karat bihaavath ||
ਫੋਕਟ ਕਰਮ ਕਰਹਿ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨਮੁਖਿ ਅੰਧ ਕਹਾਵਥ ॥੨॥
fokaT karam kareh agiaanee manmukh a(n)dh kahaavath ||2||
ਸਤਿ ਹੋਤਾ ਅਸਤਿ ਕਰਿ ਮਾਨਿਆ ਜੋ ਬਿਨਸਤ ਸੋ ਨਿਹਚਲੁ ਜਾਨਥ ॥
sat hotaa asat kar maaniaa jo binasat so nihachal jaanath ||
ਪਰ ਕੀ ਕਉ ਅਪਨੀ ਕਰਿ ਪਕਰੀ ਐਸੇ ਭੂਲ ਭੁਲਾਨਥ ॥੩॥
par kee kau apanee kar pakaree aaise bhool bhulaanath ||3||
ਖਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੂਦ ਵੈਸ ਸਭ ਏਕੈ ਨਾਮਿ ਤਰਾਨਥ ॥
khatree braahaman soodh vais sabh ekai naam taraanath ||
ਗੁਰੁ ਨਾਨਕੁ ਉਪਦੇਸੁ ਕਹਤੁ ਹੈ ਜੋ ਸੁਨੈ ਸੋ ਪਾਰਿ ਪਰਾਨਥ ॥੪॥੧॥੧੦॥
gur naanak upadhes kahat hai jo sunai so paar paraanath ||4||1||10||