ਹਰਿ ਪੜੀਐ ਹਰਿ ਬੁਝੀਐ ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਮਿ ਉਧਾਰਾ ॥
har paReeaai har bujheeaai gurmatee naam udhaaraa ||
ਹਰਿ ਪੜੀਐ ਹਰਿ ਬੁਝੀਐ ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਮਿ ਉਧਾਰਾ ॥
har paReeaai har bujheeaai gurmatee naam udhaaraa ||
ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਪੂਰੀ ਮਤਿ ਹੈ ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਬੀਚਾਰਾ ॥
gur poorai pooree mat hai poorai sabadh beechaaraa ||
ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹੈ ਕਿਲਵਿਖ ਕਾਟਣਹਾਰਾ ॥੨॥
aThasaTh teerath har naam hai kilavikh kaaTanahaaraa ||2||
Lis Har, comprends Har : par l'enseignement du Guru, le Nom délivre. Du Guru parfait vient la sagesse parfaite, et par le Shabad (la Parole du Guru) parfaite vient la méditation. Le Nom de Har vaut les soixante-huit tiirath (lieux saints de pèlerinage) : il tranche les fautes. ॥2॥
ਜਲੁ ਬਿਲੋਵੈ ਜਲੁ ਮਥੈ ਤਤੁ ਲੋੜੈ ਅੰਧੁ ਅਗਿਆਨਾ ॥
jal bilovai jal mathai tat loRai a(n)dh agiaanaa ||
ਗੁਰਮਤੀ ਦਧਿ ਮਥੀਐ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਾਈਐ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨਾ ॥
gurmatee dhadh matheeaai a(n)mrit paieeaai naam nidhaanaa ||
ਮਨਮੁਖ ਤਤੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਪਸੂ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨਾ ॥੩॥
manmukh tat na jaananee pasoo maeh samaanaa ||3||
L'aveugle ignorant baratte l'eau, encore l'eau, et cherche à en tirer le beurre. Par l'enseignement du Guru, on baratte le lait caillé et l'on obtient le nectar, trésor du Nom. Le Manmukh (celui qui suit son propre esprit) ignore l'essence : il ressemble à la bête. ॥3॥
ਹਉਮੈ ਮੇਰਾ ਮਰੀ ਮਰੁ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥
haumai meraa maree mar mar ja(n)mai vaaro vaar ||
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦੇ ਜੇ ਮਰੈ ਫਿਰਿ ਮਰੈ ਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ॥
gur kai sabadhe je marai fir marai na dhoojee vaar ||
ਗੁਰਮਤੀ ਜਗਜੀਵਨੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਭਿ ਕੁਲ ਉਧਾਰਣਹਾਰ ॥੪॥
gurmatee jagajeevan man vasai sabh kul udhaaranahaar ||4||
L'ego et le « mien » mènent à la mort ; on meurt et l'on renaît sans fin. Mais qui meurt par le Shabad du Guru ne meurt plus une seconde fois. Par l'enseignement du Guru, la Vie du monde habite l'esprit et sauve toute la lignée. ॥4॥
ਸਚਾ ਵਖਰੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਸਚਾ ਵਾਪਾਰਾ ॥
sachaa vakhar naam hai sachaa vaapaaraa ||
ਲਾਹਾ ਨਾਮੁ ਸੰਸਾਰਿ ਹੈ ਗੁਰਮਤੀ ਵੀਚਾਰਾ ॥
laahaa naam sa(n)saar hai gurmatee veechaaraa ||
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਨਿਤ ਤੋਟਾ ਸੈਸਾਰਾ ॥੫॥
dhoojai bhai kaar kamaavanee nit toTaa saisaaraa ||5||
Le Nom est la vraie marchandise, le vrai négoce. Le seul profit en ce monde, c'est le Nom : ainsi le médite-t-on par l'enseignement du Guru. Agir dans l'amour de la dualité n'apporte que perte continuelle. ॥5॥
ਸਾਚੀ ਸੰਗਤਿ ਥਾਨੁ ਸਚੁ ਸਚੇ ਘਰ ਬਾਰਾ ॥
saachee sa(n)gat thaan sach sache ghar baaraa ||
ਸਚਾ ਭੋਜਨੁ ਭਾਉ ਸਚੁ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰਾ ॥
sachaa bhojan bhaau sach sach naam adhaaraa ||
ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਸੰਤੋਖਿਆ ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਾ ॥੬॥
sachee baanee sa(n)tokhiaa sachaa sabadh veechaaraa ||6||
Vraie est la Sangat (l'assemblée des fidèles), vrai son lieu, vraie sa demeure. Vraie nourriture, vrai amour, et le vrai Nom pour appui. La vraie Bani (la Parole révélée) rassasie, et l'on médite le vrai Shabad. ॥6॥
ਰਸ ਭੋਗਣ ਪਾਤਿਸਾਹੀਆ ਦੁਖ ਸੁਖ ਸੰਘਾਰਾ ॥
ras bhogan paatisaaheeaa dhukh sukh sa(n)ghaaraa ||
ਮੋਟਾ ਨਾਉ ਧਰਾਈਐ ਗਲਿ ਅਉਗਣ ਭਾਰਾ ॥
moTaa naau dharaieeaai gal aaugan bhaaraa ||
ਮਾਣਸ ਦਾਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਤੂ ਦਾਤਾ ਸਾਰਾ ॥੭॥
maanas dhaat na hoviee too dhaataa saaraa ||7||
Plaisirs et royautés : peines et joies se détruisent l'une l'autre. On se fait un grand nom, et le poids des fautes pèse au cou. Nul homme ne peut rien donner : Toi seul es le Donateur de tout. ॥7॥
ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਤੂ ਧਣੀ ਅਵਿਗਤੁ ਅਪਾਰਾ ॥
agam agochar too dhanee avigat apaaraa ||
ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਦਰੁ ਜੋਈਐ ਮੁਕਤੇ ਭੰਡਾਰਾ ॥
gur sabadhee dhar joieeaai mukate bha(n)ddaaraa ||
ਨਾਨਕ ਮੇਲੁ ਨ ਚੂਕਈ ਸਾਚੇ ਵਾਪਾਰਾ ॥੮॥੧॥
naanak mel na chookiee saache vaapaaraa ||8||1||
Inaccessible, insaisissable, Tu es le Maître, l'inexprimable, l'infini. Par le Shabad du Guru on cherche Sa porte : là sont les trésors de la libération. Nanak : l'union ne se rompt plus pour qui fait le négoce du Vrai. ॥8॥1॥
ਮਾਰੂ ਅਸਟਪਦੀਆ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
maaroo asaTapadheeaa mahalaa pehilaa ghar pehilaa ikOankaar satigur prasaadh ||
ਬੇਦ ਪੁਰਾਣ ਕਥੇ ਸੁਣੇ ਹਾਰੇ ਮੁਨੀ ਅਨੇਕਾ ॥
bedh puraan kathe sune haare munee anekaa ||
ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਬਹੁ ਘਣਾ ਭ੍ਰਮਿ ਥਾਕੇ ਭੇਖਾ ॥
aThasaTh teerath bahu ghanaa bhram thaake bhekhaa ||
ਸਾਚੋ ਸਾਹਿਬੁ ਨਿਰਮਲੋ ਮਨਿ ਮਾਨੈ ਏਕਾ ॥੧॥
saacho saahib niramalo man maanai ekaa ||1||
Maaroo Astpadian, Mahalla 1, Ghar 1. Un seul Créateur, par la grâce du vrai Guru. Vedas et Puranas récités et entendus : d'innombrables sages s'y sont épuisés. Errant aux soixante-huit lieux saints, ceux qui portent des habits religieux se sont lassés. Le vrai Maître est immaculé, et l'esprit ne se satisfait que de l'Unique. ॥1॥
ਤੂ ਅਜਰਾਵਰੁ ਅਮਰੁ ਤੂ ਸਭ ਚਾਲਣਹਾਰੀ ॥
too ajaraavar amar too sabh chaalanahaaree ||
ਨਾਮੁ ਰਸਾਇਣੁ ਭਾਇ ਲੈ ਪਰਹਰਿ ਦੁਖੁ ਭਾਰੀ ॥੧॥
naam rasain bhai lai parahar dhukh bhaaree ||1||
Tu ne vieillis pas, Tu es immortel, et tout le reste doit passer. Prends avec amour l'élixir du Nom, et la lourde peine s'éloignera. ॥1॥