ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸਾਚੈ ਰਾਤਾ ਹੇ ॥੧੧॥
aape bakhase sach dhiraRaae man tan saachai raataa he ||11||
Lui-même pardonne et implante le vrai ; l'esprit et le corps sont teints du Vrai. ॥11॥
ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸਾਚੈ ਰਾਤਾ ਹੇ ॥੧੧॥
aape bakhase sach dhiraRaae man tan saachai raataa he ||11||
Lui-même pardonne et implante le vrai ; l'esprit et le corps sont teints du Vrai. ॥11॥
ਮਨੁ ਤਨੁ ਮੈਲਾ ਵਿਚਿ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰਾ ॥
man tan mailaa vich jot apaaraa ||
ਗੁਰਮਤਿ ਬੂਝੈ ਕਰਿ ਵੀਚਾਰਾ ॥
gurmat boojhai kar veechaaraa ||
ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਸਦਾ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਰਸਨਾ ਸੇਵਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਹੇ ॥੧੨॥
haumai maar sadhaa man niramal rasanaa sev sukhadhaataa he ||12||
L'esprit et le corps sont souillés, et pourtant au-dedans brille la Lumière infinie. Par l'enseignement du Guru il comprend en méditant. Ayant abattu le Haumai (l'ego, l'orgueil du « moi »), son esprit reste pur ; que sa langue serve le Donateur de paix. ॥12॥
ਗੜ ਕਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਬਹੁ ਹਟ ਬਾਜਾਰਾ ॥
gaR kaiaa a(n)dhar bahu haT baajaaraa ||
ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਨਾਮੁ ਹੈ ਅਤਿ ਅਪਾਰਾ ॥
tis vich naam hai at apaaraa ||
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਦਾ ਦਰਿ ਸੋਹੈ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਪਛਾਤਾ ਹੇ ॥੧੩॥
gur kai sabadh sadhaa dhar sohai haumai maar pachhaataa he ||13||
Dans la forteresse du corps, bien des boutiques et des marchés. Là se trouve le Naam (le Nom divin), tout à fait sans limite. Par le Shabad (la Parole divine) du Guru il resplendit à la porte ; ayant abattu l'ego, il L'a reconnu. ॥13॥
ਰਤਨੁ ਅਮੋਲਕੁ ਅਗਮ ਅਪਾਰਾ ॥
ratan amolak agam apaaraa ||
ਕੀਮਤਿ ਕਵਣੁ ਕਰੇ ਵੇਚਾਰਾ ॥
keemat kavan kare vechaaraa ||
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦੇ ਤੋਲਿ ਤੋਲਾਏ ਅੰਤਰਿ ਸਬਦਿ ਪਛਾਤਾ ਹੇ ॥੧੪॥
gur kai sabadhe tol tolaae a(n)tar sabadh pachhaataa he ||14||
Joyau inestimable, inaccessible, infini : quel pauvre être en dirait le prix ? Par le Shabad du Guru il est pesé ; au-dedans, par le Shabad, il est reconnu. ॥14॥
ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਸਾਸਤ੍ਰ ਬਹੁਤੁ ਬਿਸਥਾਰਾ ॥
simirat saasatr bahut bisathaaraa ||
ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਪਸਰਿਆ ਪਾਸਾਰਾ ॥
maiaa moh pasariaa paasaaraa ||
ਮੂਰਖ ਪੜਹਿ ਸਬਦੁ ਨ ਬੂਝਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੈ ਜਾਤਾ ਹੇ ॥੧੫॥
moorakh paReh sabadh na boojheh gurmukh viralai jaataa he ||15||
Les Smritis et les Shastras s'étendent longuement. L'attachement à Maya (l'illusion du monde) a déployé son étendue. Les sots lisent sans comprendre le Shabad ; rare est le Gurmukh (celui qui se tourne vers le Guru) qui a connu. ॥15॥
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ॥
aape karataa kare karaae ||
ਮਾਰੂ ਸੋਲਹੇ ੩ ॥
maaroo solahe 3 ||
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਜਿਸੁ ਕਰਣਾ ॥
aape karataa sabh jis karanaa ||
ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤੇਰੀ ਸਰਣਾ ॥
jeea ja(n)t sabh teree saranaa ||
ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ॥
sachee baanee sach dhiraRaae ||
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਏਕੋ ਜਾਤਾ ਹੇ ॥੧੬॥੯॥
naanak naam milai vaddiaaiee jug jug eko jaataa he ||16||9||
Le Créateur agit et fait agir. Maaroo Solhe, Mahalla 3. Le Créateur, à qui appartient tout l'agir : tous les êtres sont sous Ta protection. La Bani (la Parole du Guru) véritable implante le vrai. Nanak : par le Nom vient la grandeur ; d'âge en âge, l'Unique est connu. ॥16॥9॥
ਆਪੇ ਗੁਪਤੁ ਵਰਤੈ ਸਭ ਅੰਤਰਿ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਪਛਾਤਾ ਹੇ ॥੧॥
aape gupat varatai sabh a(n)tar gur kai sabadh pachhaataa he ||1||
Caché, Il agit au fond de tous ; par le Shabad du Guru Il est reconnu. ॥1॥
ਹਰਿ ਕੇ ਭਗਤਿ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਾ ॥
har ke bhagat bhare bha(n)ddaaraa ||
ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਾ ॥
aape bakhase sabadh veechaaraa ||
ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਕਰਸਹਿ ਸਚੇ ਸਿਉ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਹੇ ॥੨॥
jo tudh bhaavai soiee karaseh sache siau man raataa he ||2||
Les trésors de la dévotion à Har débordent. Lui-même pardonne, par la méditation du Shabad. Tu fais ce qui Te plaît ; mon esprit est teint du Vrai. ॥2॥
ਆਪੇ ਹੀਰਾ ਰਤਨੁ ਅਮੋਲੋ ॥
aape heeraa ratan amolo ||
ਆਪੇ ਨਦਰੀ ਤੋਲੇ ਤੋਲੋ ॥
aape nadharee tole tolo ||
ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਸਰਣਿ ਤੁਮਾਰੀ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਆਪਿ ਪਛਾਤਾ ਹੇ ॥੩॥
jeea ja(n)t sabh saran tumaaree kar kirapaa aap pachhaataa he ||3||
Lui-même est le diamant, le joyau sans prix. Lui-même, par Son regard, en fait la pesée. Tous les êtres sont sous Ta protection ; par Ta grâce, Tu Te fais reconnaître. ॥3॥
ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਹੋਵੈ ਧੁਰਿ ਤੇਰੀ ॥
jis no nadhar hovai dhur teree ||
ਮਰੈ ਨ ਜੰਮੈ ਚੂਕੈ ਫੇਰੀ ॥
marai na ja(n)mai chookai feree ||
ਸਾਚੇ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਏਕੋ ਜਾਤਾ ਹੇ ॥੪॥
saache gun gaavai dhin raatee jug jug eko jaataa he ||4||
Celui sur qui va Ton Nadar (regard de grâce) depuis l'origine ne meurt ni ne renaît : sa ronde s'achève. Il chante jour et nuit les vertus du Vrai ; d'âge en âge, l'Unique est connu. ॥4॥
ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ॥
maiaa moh sabh jagat upaiaa ||
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਦੇਵ ਸਬਾਇਆ ॥
brahamaa bisan dhev sabaiaa ||
ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਣੇ ਸੇ ਨਾਮਿ ਲਾਗੇ ਗਿਆਨ ਮਤੀ ਪਛਾਤਾ ਹੇ ॥੫॥
jo tudh bhaane se naam laage giaan matee pachhaataa he ||5||
Il a créé le monde entier dans l'attachement à Maya, ainsi que Brahma, Vishnou et tous les dieux. Ceux qui Te plaisent s'attachent au Nom ; par la sagesse ils T'ont reconnu. ॥5॥
ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਵਰਤੈ ਸੰਸਾਰਾ ॥
paap pu(n)n varatai sa(n)saaraa ||
ਹਰਖੁ ਸੋਗੁ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਹੈ ਭਾਰਾ ॥
harakh sog sabh dhukh hai bhaaraa ||
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਜਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਛਾਤਾ ਹੇ ॥੬॥
gurmukh hovai so sukh paae jin gurmukh naam pachhaataa he ||6||
Le monde vit de fautes et de mérites. Joie et chagrin, tout est un lourd fardeau de peine. Qui devient Gurmukh reçoit la paix : le Gurmukh a reconnu le Naam. ॥6॥
ਕਿਰਤੁ ਨ ਕੋਈ ਮੇਟਣਹਾਰਾ ॥
kirat na koiee meTanahaaraa ||
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦੇ ਮੋਖ ਦੁਆਰਾ ॥
gur kai sabadhe mokh dhuaaraa ||
ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਜਿਨਿ ਆਪੁ ਮਾਰਿ ਪਛਾਤਾ ਹੇ ॥੭॥
poorab likhiaa so fal paiaa jin aap maar pachhaataa he ||7||
Nul ne peut effacer les actes accomplis. Par le Shabad du Guru s'ouvre la porte de la délivrance. Il reçoit le fruit inscrit d'avance : ayant abattu son moi, il L'a reconnu. ॥7॥
ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਹਰਿ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਗੈ ॥
maiaa moh har siau chit na laagai ||
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਘਣਾ ਦੁਖੁ ਆਗੈ ॥
dhoojai bhai ghanaa dhukh aagai ||
ਮਨਮੁਖ ਭਰਮਿ ਭੁਲੇ ਭੇਖਧਾਰੀ ਅੰਤ ਕਾਲਿ ਪਛੁਤਾਤਾ ਹੇ ॥੮॥
manmukh bharam bhule bhekhadhaaree a(n)t kaal pachhutaataa he ||8||
Dans l'attachement à Maya, l'esprit ne s'attache pas à Har. L'amour du second prépare une grande peine. Les Manmukh (ceux qui suivent leur propre esprit), égarés par le doute, portent des habits de piété ; au dernier instant ils se repentent. ॥8॥
ਹਰਿ ਕੈ ਭਾਣੈ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥
har kai bhaanai har gun gaae ||
ਸਭਿ ਕਿਲਬਿਖ ਕਾਟੇ ਦੂਖ ਸਬਾਏ ॥
sabh kilabikh kaaTe dhookh sabaae ||
ਹਰਿ ਨਿਰਮਲੁ ਨਿਰਮਲ ਹੈ ਬਾਣੀ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਹੇ ॥੯॥
har niramal niramal hai baanee har setee man raataa he ||9||
Selon la volonté de Har, il chante les vertus de Har. Toutes ses fautes et toutes ses peines sont tranchées. Har est immaculé, immaculée est Sa Bani ; l'esprit en est tout teint. ॥9॥
ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋ ਗੁਣ ਨਿਧਿ ਪਾਏ ॥
jis no nadhar kare so gun nidh paae ||
ਹਉਮੈ ਮੇਰਾ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ॥
haumai meraa Thaak rahaae ||
ਗੁਣ ਅਵਗਣ ਕਾ ਏਕੋ ਦਾਤਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੀ ਜਾਤਾ ਹੇ ॥੧੦॥
gun avagan kaa eko dhaataa gurmukh viralee jaataa he ||10||
Celui qu'Il regarde trouve le trésor des vertus. Il retient l'ego et le « mien ». Unique est le Donateur des vertus comme des défauts ; rares sont les Gurmukhs qui l'ont connu. ॥10॥
ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਨਿਰਮਲੁ ਅਤਿ ਅਪਾਰਾ ॥
meraa prabh niramal at apaaraa ||
ਆਪੇ ਮੇਲੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਾ ॥
aape melai gur sabadh veechaaraa ||
Mon Maître est immaculé, tout à fait sans limite. Lui-même unit, par la méditation du Shabad du Guru.