Ang 1114

ਹਮ ਪਾਥਰ ਗੁਰੁ ਨਾਵ ਬਿਖੁ ਭਵਜਲੁ ਤਾਰੀਐ ਰਾਮ ॥

ham paathar gur naav bikh bhavajal taareeaai raam ||

Nous sommes des pierres et le Guru est le bateau : fais-nous traverser l'océan empoisonné.

ਗੁਰ ਦੇਵਹੁ ਸਬਦੁ ਸੁਭਾਇ ਮੈ ਮੂੜ ਨਿਸਤਾਰੀਐ ਰਾਮ ॥

gur dhevahu sabadh subhai mai mooR nisataareeaai raam ||

Ô Guru, donne-moi le Shabad avec bienveillance, et sauve l'insensé que je suis.

ਹਮ ਮੂੜ ਮੁਗਧ ਕਿਛੁ ਮਿਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈ ਤੂ ਅਗੰਮੁ ਵਡ ਜਾਣਿਆ ॥

ham mooR mugadh kichh mit nahee paiee too aga(n)m vadd jaaniaa ||

Sots et ignorants, nous n'avons pu prendre Ta mesure : on Te sait inaccessible et immense.

ਤੂ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਦਇਆ ਕਰਿ ਮੇਲਹਿ ਹਮ ਨਿਰਗੁਣੀ ਨਿਮਾਣਿਆ ॥

too aap dhiaal dhiaa kar meleh ham niragunee nimaaniaa ||

Toi qui es plein de bonté, par Ta grâce Tu unis à Toi ceux qui, comme nous, sont sans vertu et sans honneur.

ਅਨੇਕ ਜਨਮ ਪਾਪ ਕਰਿ ਭਰਮੇ ਹੁਣਿ ਤਉ ਸਰਣਾਗਤਿ ਆਏ ॥

anek janam paap kar bharame hun tau saranaagat aae ||

Après d'innombrables vies d'errance et de fautes, nous voici enfin venus à Ton refuge.

ਦਇਆ ਕਰਹੁ ਰਖਿ ਲੇਵਹੁ ਹਰਿ ਜੀਉ ਹਮ ਲਾਗਹ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਏ ॥੩॥

dhiaa karahu rakh levahu har jeeau ham laageh satigur paae ||3||

Aie pitié, protège-nous, ô Har : nous nous attachons aux pieds du Satguru. ॥3॥

ਗੁਰ ਪਾਰਸ ਹਮ ਲੋਹ ਮਿਲਿ ਕੰਚਨੁ ਹੋਇਆ ਰਾਮ ॥

gur paaras ham loh mil ka(n)chan hoiaa raam ||

Le Guru est la pierre qui transmute, nous sommes le fer : à Son contact nous devenons or.

ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ਕਾਇਆ ਗੜੁ ਸੋਹਿਆ ਰਾਮ ॥

jotee jot milai kaiaa gaR sohiaa raam ||

La lumière s'unit à la Lumière, et la forteresse du corps resplendit.

ਕਾਇਆ ਗੜੁ ਸੋਹਿਆ ਮੇਰੈ ਪ੍ਰਭਿ ਮੋਹਿਆ ਕਿਉ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਵਿਸਾਰੀਐ ॥

kaiaa gaR sohiaa merai prabh mohiaa kiau saas giraas visaareeaai ||

La forteresse du corps resplendit, séduite par mon Dieu : comment L'oublier, ne fût-ce que le temps d'un souffle ou d'une bouchée ?

ਅਦ੍ਰਿਸਟੁ ਅਗੋਚਰੁ ਪਕੜਿਆ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਹਉ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਬਲਿਹਾਰੀਐ ॥

adhirasaT agochar pakaRiaa gur sabadhee hau satigur kai balihaareeaai ||

L'Invisible, l'Insaisissable, je L'ai saisi par le Shabad du Guru : je m'offre au Satguru.

ਸਤਿਗੁਰ ਆਗੈ ਸੀਸੁ ਭੇਟ ਦੇਉ ਜੇ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚੇ ਭਾਵੈ ॥

satigur aagai sees bheT dheau je satigur saache bhaavai ||

J'offre ma tête au Satguru, si cela plaît au Satguru véritable.

ਆਪੇ ਦਇਆ ਕਰਹੁ ਪ੍ਰਭ ਦਾਤੇ ਨਾਨਕ ਅੰਕਿ ਸਮਾਵੈ ॥੪॥੧॥

aape dhiaa karahu prabh dhaate naanak a(n)k samaavai ||4||1||

Accorde Toi-même Ta grâce, ô Dieu généreux, pour que Nanak se fonde dans Ton étreinte. ॥4॥1॥

ਤੁਖਾਰੀ ਛੰਤ ਮਹਲਾ ੪ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

tukhaaree chha(n)t mahalaa chauthhaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Tukhaari Chhant, Mahalla 4.

ਅੰਤਰਿ ਪਿਰੀ ਪਿਆਰੁ ਕਿਉ ਪਿਰ ਬਿਨੁ ਜੀਵੀਐ ਰਾਮ ॥

a(n)tar piree piaar kiau pir bin jeeveeaai raam ||

Un seul Être créateur, réalisé par la grâce du Vrai Guru.

ਜਬ ਲਗੁ ਦਰਸੁ ਨ ਹੋਇ ਕਿਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵੀਐ ਰਾਮ ॥

jab lag dharas na hoi kiau a(n)mrit peeveeaai raam ||

Au-dedans est l'amour du Bien-Aimé : comment vivre sans Lui ?

ਕਿਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵੀਐ ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਜੀਵੀਐ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਰਹਨੁ ਨ ਜਾਏ ॥

kiau a(n)mrit peeveeaai har bin jeeveeaai tis bin rahan na jaae ||

Tant que Son Darshan (la vision bénie) n'est pas donné, comment boire l'Amrit (le nectar d'immortalité) ?

ਅਨਦਿਨੁ ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ ਕਰੇ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਪਿਰ ਬਿਨੁ ਪਿਆਸ ਨ ਜਾਏ ॥

anadhin priau priau kare dhin raatee pir bin piaas na jaae ||

Comment boire l'Amrit, comment vivre sans Har ? Sans Lui on ne peut demeurer.

ਅਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹੁ ਹਰਿ ਪਿਆਰੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਦ ਸਾਰਿਆ ॥

apanee kirapaa karahu har piaare har har naam sadh saariaa ||

Jour et nuit elle appelle « Bien-Aimé, Bien-Aimé » ; sans Lui la soif ne s'apaise pas.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਿਆ ਮੈ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਹਉ ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ॥੧॥

gur kai sabadh miliaa mai preetam hau satigur viTahu vaariaa ||1||

Accorde-moi Ta grâce, ô Har bien-aimé, pour que je garde toujours en mémoire Ton Naam.

ਜਬ ਦੇਖਾਂ ਪਿਰੁ ਪਿਆਰਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਰਸਿ ਰਵਾ ਰਾਮ ॥

jab dhekhaa(n) pir piaaraa har gun ras ravaa raam ||

Par le Shabad du Guru j'ai rencontré mon Bien-Aimé : je m'offre au Satguru. ॥1॥