ਸਰਬ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਣੇ ॥
sarab manorath pooran karane ||
Il accomplit tous les désirs du cœur. Aux huit veilles du jour je chante le Bienheureux ; le vrai Guru m'a donné la parole parfaite. ॥1॥ Bienheureux celui qui porte au Nom son amour : en sa compagnie, le monde traverse. ॥1॥ Pause ॥ Celui-là est sage qui médite l'Unique ; celui-là est riche dont l'intelligence sait discerner. Celui-là est de haute lignée qui médite le Maître ; celui-là est honoré qui se connaît lui-même. ॥2॥ Par la grâce du Guru j'ai atteint l'état suprême ; jour et nuit j'ai médité les vertus du Soutien du monde. Mes liens se sont rompus et mon espérance est comblée ; les pieds du Seigneur habitent mon cœur. ॥3॥ Dis Nanak : celui dont la destinée est pleine, celui-là est venu au refuge du Seigneur. Lui-même pur, Il rend purs tous les autres ; la langue de Son serviteur goûte l'élixir du Seigneur. ॥4॥35॥48॥ Bhairao, Mahalla 5. Mon esprit et mon corps sont teints de l'amour des pieds du Seigneur.
ਸਰਬ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਣੇ ॥
sarab manorath pooran karane ||
ਆਠ ਪਹਰ ਗਾਵਤ ਭਗਵੰਤੁ ॥
aaTh pahar gaavat bhagava(n)t ||
ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਨੋ ਪੂਰਾ ਮੰਤੁ ॥੧॥
satigur dheeno pooraa ma(n)t ||1||
ਸੋ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿਸੁ ਨਾਮਿ ਪਿਆਰੁ ॥
so vaddabhaagee jis naam piaar ||
ਤਿਸ ਕੈ ਸੰਗਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥੧॥
tis kai sa(n)g tarai sa(n)saar ||1||
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਸੋਈ ਗਿਆਨੀ ਜਿ ਸਿਮਰੈ ਏਕ ॥
soiee giaanee j simarai ek ||
ਸੋ ਧਨਵੰਤਾ ਜਿਸੁ ਬੁਧਿ ਬਿਬੇਕ ॥
so dhanava(n)taa jis budh bibek ||
ਸੋ ਕੁਲਵੰਤਾ ਜਿ ਸਿਮਰੈ ਸੁਆਮੀ ॥
so kulava(n)taa j simarai suaamee ||
ਸੋ ਪਤਿਵੰਤਾ ਜਿ ਆਪੁ ਪਛਾਨੀ ॥੨॥
so pativa(n)taa j aap pachhaanee ||2||
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ॥
gur parasaadh param padh paiaa ||
ਗੁਣ ਗੋੁਪਾਲ ਦਿਨੁ ਰੈਨਿ ਧਿਆਇਆ ॥
gun guopaal dhin rain dhiaaiaa ||
ਤੂਟੇ ਬੰਧਨ ਪੂਰਨ ਆਸਾ ॥
tooTe ba(n)dhan pooran aasaa ||
ਹਰਿ ਕੇ ਚਰਣ ਰਿਦ ਮਾਹਿ ਨਿਵਾਸਾ ॥੩॥
har ke charan ridh maeh nivaasaa ||3||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰਨ ਕਰਮਾ ॥
kahu naanak jaa ke pooran karamaa ||
ਸੋ ਜਨੁ ਆਇਆ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਸਰਨਾ ॥
so jan aaiaa prabh kee saranaa ||
ਆਪਿ ਪਵਿਤੁ ਪਾਵਨ ਸਭਿ ਕੀਨੇ ॥
aap pavit paavan sabh keene ||
ਰਾਮ ਰਸਾਇਣੁ ਰਸਨਾ ਚੀਨੑੇ ॥੪॥੩੫॥੪੮॥
raam rasain rasanaa cheen(h)e ||4||35||48||
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥
bhairau mahalaa panjavaa ||
ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਾਤਾ ਰਾਮ ਰੰਗਿ ਚਰਣੇ ॥
man tan raataa raam ra(n)g charane ||
Bhairao, Mahalla 5. En prononçant le Nom, aucun obstacle ne survient. En entendant le Nom, le Jam (le messager de la mort) s'enfuit au loin. En prononçant le Nom, toutes les peines s'anéantissent. En méditant le Nom, on demeure aux pieds du Seigneur. ॥1॥ Que rien n'entrave ta Bhagti (la dévotion aimante) : chante le Nom du Seigneur. Avec délices, encore et encore, célèbre Ses vertus. ॥1॥ Pause ॥ En méditant le Seigneur, nul mauvais regard ne t'atteint. En méditant le Seigneur, ni démon ni esprit ne te touche. En méditant le Seigneur, l'attachement et l'orgueil cessent de croître. En méditant le Seigneur, on n'est plus enfermé dans la matrice. ॥2॥ Toute heure convient au Simran (le rappel constant du Nom) ; parmi tant de pratiques, il est le seul qui suffise. De haute ou de basse naissance, quiconque le médite, celui-là est délivré. ॥3॥ Méditons le Nom du Seigneur dans la Saadh Sangat (la compagnie des chercheurs de vérité) ; l'amour de ce Nom est entier. Seigneur, fais grâce à Nanak : donne-lui de se souvenir de Toi à chaque souffle. ॥4॥36॥49॥
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥
bhairau mahalaa panjavaa ||
ਨਾਮੁ ਲੈਤ ਕਿਛੁ ਬਿਘਨੁ ਨ ਲਾਗੈ ॥
naam lait kichh bighan na laagai ||
ਨਾਮੁ ਸੁਣਤ ਜਮੁ ਦੂਰਹੁ ਭਾਗੈ ॥
naam sunat jam dhoorahu bhaagai ||
ਨਾਮੁ ਲੈਤ ਸਭ ਦੂਖਹ ਨਾਸੁ ॥
naam lait sabh dhookheh naas ||
ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਹਰਿ ਚਰਣ ਨਿਵਾਸੁ ॥੧॥
naam japat har charan nivaas ||1||
ਨਿਰਬਿਘਨ ਭਗਤਿ ਭਜੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਉ ॥
nirabighan bhagat bhaj har har naau ||
ਰਸਕਿ ਰਸਕਿ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਉ ॥੧॥
rasak rasak har ke gun gaau ||1||
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਹਰਿ ਸਿਮਰਤ ਕਿਛੁ ਚਾਖੁ ਨ ਜੋਹੈ ॥
har simarat kichh chaakh na johai ||
ਹਰਿ ਸਿਮਰਤ ਦੈਤ ਦੇਉ ਨ ਪੋਹੈ ॥
har simarat dhait dheau na pohai ||
ਹਰਿ ਸਿਮਰਤ ਮੋਹੁ ਮਾਨੁ ਨ ਬਧੈ ॥
har simarat moh maan na badhai ||
ਹਰਿ ਸਿਮਰਤ ਗਰਭ ਜੋਨਿ ਨ ਰੁਧੈ ॥੨॥
har simarat garabh jon na rudhai ||2||
ਹਰਿ ਸਿਮਰਨ ਕੀ ਸਗਲੀ ਬੇਲਾ ॥
har simaran kee sagalee belaa ||
ਹਰਿ ਸਿਮਰਨੁ ਬਹੁ ਮਾਹਿ ਇਕੇਲਾ ॥
har simaran bahu maeh ikelaa ||
ਜਾਤਿ ਅਜਾਤਿ ਜਪੈ ਜਨੁ ਕੋਇ ॥
jaat ajaat japai jan koi ||
ਜੋ ਜਾਪੈ ਤਿਸ ਕੀ ਗਤਿ ਹੋਇ ॥੩॥
jo jaapai tis kee gat hoi ||3||
ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਜਪੀਐ ਸਾਧਸੰਗਿ ॥
har kaa naam japeeaai saadhasa(n)g ||
ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਕਾ ਪੂਰਨ ਰੰਗੁ ॥
har ke naam kaa pooran ra(n)g ||
ਨਾਨਕ ਕਉ ਪ੍ਰਭ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥
naanak kau prabh kirapaa dhaar ||
ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਹਰਿ ਦੇਹੁ ਚਿਤਾਰਿ ॥੪॥੩੬॥੪੯॥
saas saas har dheh chitaar ||4||36||49||
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥
bhairau mahalaa panjavaa ||
Bhairao, Mahalla 5.
ਆਪੇ ਸਾਸਤੁ ਆਪੇ ਬੇਦੁ ॥
aape saasat aape bedh ||
Il est lui-même les Shastras, lui-même les Vedas ;
ਆਪੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਜਾਣੈ ਭੇਦੁ ॥
aape ghaT ghaT jaanai bhedh ||
lui-même connaît le secret de chaque cœur.
ਜੋਤਿ ਸਰੂਪ ਜਾ ਕੀ ਸਭ ਵਥੁ ॥
jot saroop jaa kee sabh vath ||
Sa forme est lumière, et toute chose lui appartient :
ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਪੂਰਨ ਸਮਰਥੁ ॥੧॥
karan kaaran pooran samarath ||1||
cause de toutes les causes, parfait et tout-puissant. ॥1॥
ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਓਟ ਗਹਹੁ ਮਨ ਮੇਰੇ ॥
prabh kee oT gahahu man mere ||
Saisis l'appui de Dieu, ô mon esprit :
ਚਰਨ ਕਮਲ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਰਾਧਹੁ ਦੁਸਮਨ ਦੂਖੁ ਨ ਆਵੈ ਨੇਰੇ ॥੧॥
charan kamal gurmukh aaraadhahu dhusaman dhookh na aavai nere ||1||
en Gurmukh (tourné vers le Guru), adore ses pieds de lotus, et ni l'ennemi ni la peine n'approcheront. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਆਪੇ ਵਣੁ ਤ੍ਰਿਣੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਸਾਰੁ ॥
aape van tiran tirabhavan saar ||
Lui-même est la forêt et le brin d'herbe, l'essence des trois mondes ;
ਜਾ ਕੈ ਸੂਤਿ ਪਰੋਇਆ ਸੰਸਾਰੁ ॥
jaa kai soot paroiaa sa(n)saar ||
sur son fil est enfilé l'univers entier.
ਆਪੇ ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਸੰਜੋਗੀ ॥
aape siv sakatee sa(n)jogee ||
Lui-même unit Shiva et Shakti ;
ਆਪਿ ਨਿਰਬਾਣੀ ਆਪੇ ਭੋਗੀ ॥੨॥
aap nirabaanee aape bhogee ||2||
lui-même est détaché, lui-même celui qui jouit. ॥2॥
ਜਤ ਕਤ ਪੇਖਉ ਤਤ ਤਤ ਸੋਇ ॥
jat kat pekhau tat tat soi ||
Où que je regarde, là il est ;
ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥
tis bin dhoojaa naahee koi ||
sans lui, il n'y a nul autre.
ਸਾਗਰੁ ਤਰੀਐ ਨਾਮ ਕੈ ਰੰਗਿ ॥
saagar tareeaai naam kai ra(n)g ||
On traverse l'océan par l'amour du Naam (le Nom divin) :
ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਨਾਨਕੁ ਸਾਧਸੰਗਿ ॥੩॥
gun gaavai naanak saadhasa(n)g ||3||
Nanak chante ses vertus dans la Saadh Sangat (la compagnie des êtres saints). ॥3॥
ਮੁਕਤਿ ਭੁਗਤਿ ਜੁਗਤਿ ਵਸਿ ਜਾ ਕੈ ॥
mukat bhugat jugat vas jaa kai ||
La délivrance, la nourriture et la juste voie sont en son pouvoir ;
ਊਣਾ ਨਾਹੀ ਕਿਛੁ ਜਨ ਤਾ ਕੈ ॥
uoonaa naahee kichh jan taa kai ||
rien ne manque à son serviteur.
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸੁ ਹੋਇ ਸੁਪ੍ਰਸੰਨ ॥
kar kirapaa jis hoi suprasa(n)n ||
Celui envers qui, par grâce, il est pleinement réjoui,
ਨਾਨਕ ਦਾਸ ਸੇਈ ਜਨ ਧੰਨ ॥੪॥੩੭॥੫੦॥
naanak dhaas seiee jan dha(n)n ||4||37||50||
Nanak dit : ce serviteur-là est béni. ॥4॥37॥50॥