Ang 1181

ਬਸੰਤੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

basa(n)t mahalaa panjavaa ||

Basant, Mahalla 5.

ਜੀਅ ਪ੍ਰਾਣ ਤੁਮੑ ਪਿੰਡ ਦੀਨੑ ॥

jeea praan tum(h) pi(n)dd dheen(h) ||

Tu as donné l'âme, le souffle de vie et le corps.

ਮੁਗਧ ਸੁੰਦਰ ਧਾਰਿ ਜੋਤਿ ਕੀਨੑ ॥

mugadh su(n)dhar dhaar jot keen(h) ||

L'insensé, Tu l'as rendu beau en y déposant ta Lumière.

ਸਭਿ ਜਾਚਿਕ ਪ੍ਰਭ ਤੁਮੑ ਦਇਆਲ ॥

sabh jaachik prabh tum(h) dhiaal ||

Tous sont des mendiants, ô Prabhu plein de bonté.

ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਹੋਵਤ ਨਿਹਾਲ ॥੧॥

naam japat hovat nihaal ||1||

En méditant le Naam (le Nom divin), on est comblé. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕਾਰਣ ਕਰਣ ਜੋਗ ॥

mere preetam kaaran karan jog ||

Ô mon Bien-Aimé, Cause de toutes les causes, Tu peux tout.

ਹਉ ਪਾਵਉ ਤੁਮ ਤੇ ਸਗਲ ਥੋਕ ॥੧॥

hau paavau tum te sagal thok ||1||

C'est de Toi que je reçois chaque chose. ॥1॥ ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਹੋਵਤ ਉਧਾਰ ॥

naam japat hovat udhaar ||

En méditant le Naam, on est sauvé.

ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਸੁਖ ਸਹਜ ਸਾਰ ॥

naam japat sukh sahaj saar ||

En méditant le Naam vient la paix, l'essence même du Sahaj (l'équilibre paisible et naturel).

ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਪਤਿ ਸੋਭਾ ਹੋਇ ॥

naam japat pat sobhaa hoi ||

En méditant le Naam viennent l'honneur et la gloire.

ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਬਿਘਨੁ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥੨॥

naam japat bighan naahee koi ||2||

En méditant le Naam, plus aucun obstacle ne demeure. ॥2॥

ਜਾ ਕਾਰਣਿ ਇਹ ਦੁਲਭ ਦੇਹ ॥

jaa kaaran ieh dhulabh dheh ||

Cette parole pour laquelle ce corps si rare m'a été donné,

ਸੋ ਬੋਲੁ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਹਿ ॥

so bol mere prabhoo dheh ||

accorde-la-moi, ô mon Prabhu.

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਹਿ ਇਹੁ ਬਿਸ੍ਰਾਮੁ ॥

saadhasa(n)gat meh ih bisraam ||

C'est dans la Saadh Sangat (la compagnie des saints) que se trouve ce repos.

ਸਦਾ ਰਿਦੈ ਜਪੀ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੋ ਨਾਮੁ ॥੩॥

sadhaa ridhai japee prabh tero naam ||3||

Que je médite toujours Ton Nom au fond de mon cœur. ॥3॥

ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਕੋਇ ਨਾਹਿ ॥

tujh bin dhoojaa koi naeh ||

Hors de Toi, il n'existe nul autre.

ਸਭੁ ਤੇਰੋ ਖੇਲੁ ਤੁਝ ਮਹਿ ਸਮਾਹਿ ॥

sabh tero khel tujh meh samaeh ||

Tout est Ton jeu, et tout se fond en Toi.

ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਾਖਿ ਲੇ ॥

jiau bhaavai tiau raakh le ||

Garde-moi comme il Te plaît.

ਸੁਖੁ ਨਾਨਕ ਪੂਰਾ ਗੁਰੁ ਮਿਲੇ ॥੪॥੪॥

sukh naanak pooraa gur mile ||4||4||

Nanak trouve la paix en rencontrant le Guru parfait. ॥4॥4॥

ਬਸੰਤੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

basa(n)t mahalaa panjavaa ||

Basant, Mahalla 5 ॥

ਪ੍ਰਭ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੇਰੈ ਸੰਗਿ ਰਾਇ ॥

prabh preetam merai sa(n)g rai ||

Dieu mon bien-aimé, mon roi, est auprès de moi ;

ਜਿਸਹਿ ਦੇਖਿ ਹਉ ਜੀਵਾ ਮਾਇ ॥

jiseh dhekh hau jeevaa mai ||

en le voyant, je vis, ô ma mère.

ਜਾ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਦੁਖੁ ਨ ਹੋਇ ॥

jaa kai simaran dhukh na hoi ||

Par le Simran (le rappel constant du Nom) duquel toute peine s'efface :

ਕਰਿ ਦਇਆ ਮਿਲਾਵਹੁ ਤਿਸਹਿ ਮੋਹਿ ॥੧॥

kar dhiaa milaavahu tiseh moh ||1||

par pitié, unis-moi à lui. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪ੍ਰਾਨ ਅਧਾਰ ਮਨ ॥

mere preetam praan adhaar man ||

Ô mon bien-aimé, appui de mon souffle et de mon esprit,

ਜੀਉ ਪ੍ਰਾਨ ਸਭੁ ਤੇਰੋ ਧਨ ॥੧॥

jeeau praan sabh tero dhan ||1||

mon âme, mon souffle, tout est ton bien. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਾ ਕਉ ਖੋਜਹਿ ਸੁਰਿ ਨਰ ਦੇਵ ॥

jaa kau khojeh sur nar dhev ||

Celui que cherchent les hommes et les êtres célestes,

ਮੁਨਿ ਜਨ ਸੇਖ ਨ ਲਹਹਿ ਭੇਵ ॥

mun jan sekh na laheh bhev ||

dont les sages et les maîtres ne percent pas le mystère,

ਜਾ ਕੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥

jaa kee gat mit kahee na jai ||

dont l'état et la mesure ne se peuvent dire,

ਘਟਿ ਘਟਿ ਘਟਿ ਘਟਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੨॥

ghaT ghaT ghaT ghaT rahiaa samai ||2||

celui-là est présent en chaque cœur, en chaque cœur. ॥2॥

ਜਾ ਕੇ ਭਗਤ ਆਨੰਦ ਮੈ ॥

jaa ke bhagat aana(n)dh mai ||

Ses dévots sont tout entiers dans la joie ;

ਜਾ ਕੇ ਭਗਤ ਕਉ ਨਾਹੀ ਖੈ ॥

jaa ke bhagat kau naahee khai ||

ses dévots ne connaissent pas la ruine ;

ਜਾ ਕੇ ਭਗਤ ਕਉ ਨਾਹੀ ਭੈ ॥

jaa ke bhagat kau naahee bhai ||

ses dévots ne connaissent pas la peur ;

ਜਾ ਕੇ ਭਗਤ ਕਉ ਸਦਾ ਜੈ ॥੩॥

jaa ke bhagat kau sadhaa jai ||3||

ses dévots l'emportent toujours. ॥3॥

ਕਉਨ ਉਪਮਾ ਤੇਰੀ ਕਹੀ ਜਾਇ ॥

kaun upamaa teree kahee jai ||

Quelle louange pourrait dire ce que tu es ?

ਸੁਖਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਰਹਿਓ ਸਮਾਇ ॥

sukhadhaataa prabh rahio samai ||

Dieu, donateur de paix, imprègne toute chose.

ਨਾਨਕੁ ਜਾਚੈ ਏਕੁ ਦਾਨੁ ॥

naanak jaachai ek dhaan ||

Nanak ne mendie qu'un seul don :

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਮੋਹਿ ਦੇਹੁ ਨਾਮੁ ॥੪॥੫॥

kar kirapaa moh dheh naam ||4||5||

par ta grâce, donne-moi ton Naam (le Nom divin). ॥4॥5॥

ਬਸੰਤੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

basa(n)t mahalaa panjavaa ||

Basant, Mahalla 5 ॥

ਮਿਲਿ ਪਾਣੀ ਜਿਉ ਹਰੇ ਬੂਟ ॥

mil paanee jiau hare booT ||

Comme la plante reverdit au contact de l'eau,

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਤਿਉ ਹਉਮੈ ਛੂਟ ॥

saadhasa(n)gat tiau haumai chhooT ||

ainsi dans la Saadh Sangat (la compagnie des saints) le Haumai (l'ego, le « moi je ») se défait.

ਜੈਸੀ ਦਾਸੇ ਧੀਰ ਮੀਰ ॥

jaisee dhaase dheer meer ||

Comme le roi rassure celui qui le sert,

ਤੈਸੇ ਉਧਾਰਨ ਗੁਰਹ ਪੀਰ ॥੧॥

taise udhaaran gureh peer ||1||

ainsi le Guru, le maître, délivre. ॥1॥

ਤੁਮ ਦਾਤੇ ਪ੍ਰਭ ਦੇਨਹਾਰ ॥

tum dhaate prabh dhenahaar ||

Tu es le Donateur, ô Dieu qui donnes tout ;

ਨਿਮਖ ਨਿਮਖ ਤਿਸੁ ਨਮਸਕਾਰ ॥੧॥

nimakh nimakh tis namasakaar ||1||

à chaque battement je me prosterne devant lui. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਿਸਹਿ ਪਰਾਪਤਿ ਸਾਧਸੰਗੁ ॥

jiseh paraapat saadhasa(n)g ||

Celui qui reçoit la compagnie des saints,

ਤਿਸੁ ਜਨ ਲਾਗਾ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਰੰਗੁ ॥

tis jan laagaa paarabraham ra(n)g ||

sur celui-là prend la couleur de Paarbrahm (le Divin transcendant).

ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੇ ਭਏ ਮੁਕਤਿ ॥

te ba(n)dhan te bhe mukat ||

Ils sont libérés de leurs liens :

ਭਗਤ ਅਰਾਧਹਿ ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ॥੨॥

bhagat araadheh jog jugat ||2||

les dévots l'adorent, et c'est là toute la voie de l'union. ॥2॥

ਨੇਤ੍ਰ ਸੰਤੋਖੇ ਦਰਸੁ ਪੇਖਿ ॥

netr sa(n)tokhe dharas pekh ||

Les yeux sont comblés de contempler sa présence,

ਰਸਨਾ ਗਾਏ ਗੁਣ ਅਨੇਕ ॥

rasanaa gaae gun anek ||

la langue chante ses vertus innombrables,

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬੂਝੀ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

tirasanaa boojhee gur prasaadh ||

la soif s'éteint par la grâce du Guru,

ਮਨੁ ਆਘਾਨਾ ਹਰਿ ਰਸਹਿ ਸੁਆਦਿ ॥੩॥

man aaghaanaa har raseh suaadh ||3||

et l'esprit est rassasié par la saveur du Seigneur. ॥3॥

ਸੇਵਕੁ ਲਾਗੋ ਚਰਣ ਸੇਵ ॥

sevak laago charan sev ||

Ton serviteur s'attache au service de tes pieds,

ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਅਪਰੰਪਰ ਦੇਵ ॥

aadh purakh apara(n)par dhev ||

ô Être primordial, Seigneur sans bornes.

ਸਗਲ ਉਧਾਰਣ ਤੇਰੋ ਨਾਮੁ ॥

sagal udhaaran tero naam ||

Ton Naam (le Nom divin) est ce qui sauve tous les êtres :

ਨਾਨਕ ਪਾਇਓ ਇਹੁ ਨਿਧਾਨੁ ॥੪॥੬॥

naanak paio ih nidhaan ||4||6||

Nanak a trouvé ce trésor. ॥4॥6॥