Ang 155

ਹਉ ਤੁਧੁ ਆਖਾ ਮੇਰੀ ਕਾਇਆ ਤੂੰ ਸੁਣਿ ਸਿਖ ਹਮਾਰੀ ॥

hau tudh aakhaa meree kaiaa too(n) sun sikh hamaaree ||

Je te parle, ô mon corps : écoute mon conseil.

ਨਿੰਦਾ ਚਿੰਦਾ ਕਰਹਿ ਪਰਾਈ ਝੂਠੀ ਲਾਇਤਬਾਰੀ ॥

ni(n)dhaa chi(n)dhaa kareh paraiee jhooThee laitabaaree ||

Tu calomnies et médites du mal d'autrui, tu colportes de faux rapports.

ਵੇਲਿ ਪਰਾਈ ਜੋਹਹਿ ਜੀਅੜੇ ਕਰਹਿ ਚੋਰੀ ਬੁਰਿਆਰੀ ॥

vel paraiee joheh jeeaRe kareh choree buriaaree ||

Ô âme, tu convoites la femme d'autrui, tu voles et fais le mal.

ਹੰਸੁ ਚਲਿਆ ਤੂੰ ਪਿਛੈ ਰਹੀਏਹਿ ਛੁਟੜਿ ਹੋਈਅਹਿ ਨਾਰੀ ॥੨॥

ha(n)s chaliaa too(n) pichhai rahe'eeh chhuTaR hoie'eeh naaree ||2||

Quand le cygne (l'âme) s'en va, tu restes derrière, comme une épouse délaissée. ॥2॥

ਤੂੰ ਕਾਇਆ ਰਹੀਅਹਿ ਸੁਪਨੰਤਰਿ ਤੁਧੁ ਕਿਆ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ ॥

too(n) kaiaa rahe'eeh supana(n)tar tudh kiaa karam kamaiaa ||

Ô corps, tu vis comme dans un rêve : quelles actions as-tu accomplies ?

ਕਰਿ ਚੋਰੀ ਮੈ ਜਾ ਕਿਛੁ ਲੀਆ ਤਾ ਮਨਿ ਭਲਾ ਭਾਇਆ ॥

kar choree mai jaa kichh leeaa taa man bhalaa bhaiaa ||

« Quand par vol j'ai pris quelque chose, mon esprit s'en réjouissait. »

ਹਲਤਿ ਨ ਸੋਭਾ ਪਲਤਿ ਨ ਢੋਈ ਅਹਿਲਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥੩॥

halat na sobhaa palat na ddoiee ahilaa janam gavaiaa ||3||

Nul honneur ici, nul refuge dans l'au-delà : cette vie précieuse est perdue. ॥3॥

ਹਉ ਖਰੀ ਦੁਹੇਲੀ ਹੋਈ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਨ ਪੁਛੈ ਕੋਈ ॥੧॥

hau kharee dhuhelee hoiee baabaa naanak meree baat na puchhai koiee ||1||

Je suis bien misérable, ô Baba Nanak : nul ne s'enquiert de moi. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤਾਜੀ ਤੁਰਕੀ ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਕਪੜ ਕੇਰੇ ਭਾਰਾ ॥

taajee turakee suinaa rupaa kapaR kere bhaaraa ||

Chevaux de Turquie, or, argent, ballots d'étoffes :

ਕਿਸ ਹੀ ਨਾਲਿ ਨ ਚਲੇ ਨਾਨਕ ਝੜਿ ਝੜਿ ਪਏ ਗਵਾਰਾ ॥

kis hee naal na chale naanak jhaR jhaR pe gavaaraa ||

rien ne suit personne, ô Nanak ; tout se disperse et tombe, ô insensé.

ਕੂਜਾ ਮੇਵਾ ਮੈ ਸਭ ਕਿਛੁ ਚਾਖਿਆ ਇਕੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਤੁਮਾਰਾ ॥੪॥

koojaa mevaa mai sabh kichh chaakhiaa ik a(n)mrit naam tumaaraa ||4||

Sucreries et fruits, j'ai tout goûté ; seul Ton Naam (le Nom de Dieu) est l'Amrit (le nectar d'immortalité). ॥4॥

ਦੇ ਦੇ ਨੀਵ ਦਿਵਾਲ ਉਸਾਰੀ ਭਸਮੰਦਰ ਕੀ ਢੇਰੀ ॥

dhe dhe neev dhivaal usaaree bhasama(n)dhar kee dderee ||

On pose les fondations, on élève les murs : (tout finit) en tas de cendre.

ਸੰਚੇ ਸੰਚਿ ਨ ਦੇਈ ਕਿਸ ਹੀ ਅੰਧੁ ਜਾਣੈ ਸਭ ਮੇਰੀ ॥

sa(n)che sa(n)ch na dheiee kis hee a(n)dh jaanai sabh meree ||

Il amasse et amasse sans rien donner à personne ; l'aveugle croit que tout est à lui.

ਸੋਇਨ ਲੰਕਾ ਸੋਇਨ ਮਾੜੀ ਸੰਪੈ ਕਿਸੈ ਨ ਕੇਰੀ ॥੫॥

soin la(n)kaa soin maaRee sa(n)pai kisai na keree ||5||

Une Lanka d'or, un palais d'or : la richesse n'est à personne (pour toujours). ॥5॥

ਸੁਣਿ ਮੂਰਖ ਮੰਨ ਅਜਾਣਾ ॥

sun moorakh ma(n)n ajaanaa ||

Écoute, ô esprit sot et ignorant :

ਹੋਗੁ ਤਿਸੈ ਕਾ ਭਾਣਾ ॥੧॥

hog tisai kaa bhaanaa ||1||

c'est Sa volonté qui s'accomplira. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਾਹੁ ਹਮਾਰਾ ਠਾਕੁਰੁ ਭਾਰਾ ਹਮ ਤਿਸ ਕੇ ਵਣਜਾਰੇ ॥

saahu hamaaraa Thaakur bhaaraa ham tis ke vanajaare ||

Notre banquier, c'est le grand Maître (Thakur), et nous sommes Ses colporteurs.

ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭ ਰਾਸਿ ਤਿਸੈ ਕੀ ਮਾਰਿ ਆਪੇ ਜੀਵਾਲੇ ॥੬॥੧॥੧੩॥

jeeau pi(n)dd sabh raas tisai kee maar aape jeevaale ||6||1||13||

L'âme et le corps, tout est Son capital ; Lui-même fait mourir et vivre. ॥6॥1॥13॥

ਗਉੜੀ ਚੇਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

gauRee chetee mahalaa pehilaa ||

Gauree Cheti, Mahalla 1.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਾਇਆ ਰਹੈ ਸੁਖਾਲੀ ਬਾਜੀ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੋ ॥

a(n)mirat kaiaa rahai sukhaalee baajee ih sa(n)saaro ||

Ô corps de nectar, tu veux rester à l'aise : ce monde n'est qu'un jeu.

ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਮੁਚੁ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਹਿ ਬਹੁਤੁ ਉਠਾਵਹਿ ਭਾਰੋ ॥

lab lobh much kooR kamaaveh bahut uThaaveh bhaaro ||

Tu pratiques l'avidité, la convoitise et force mensonges, et tu portes un lourd fardeau.

ਤੂੰ ਕਾਇਆ ਮੈ ਰੁਲਦੀ ਦੇਖੀ ਜਿਉ ਧਰ ਉਪਰਿ ਛਾਰੋ ॥੧॥

too(n) kaiaa mai ruladhee dhekhee jiau dhar upar chhaaro ||1||

Ô corps, je t'ai vu rouler (dans la poussière) comme cendre sur la terre. ॥1॥

ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਸਿਖ ਹਮਾਰੀ ॥

sun sun sikh hamaaree ||

Écoute, écoute encore mon conseil :

ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ ਕੀਤਾ ਰਹਸੀ ਮੇਰੇ ਜੀਅੜੇ ਬਹੁੜਿ ਨ ਆਵੈ ਵਾਰੀ ॥੧॥

sukirat keetaa rahasee mere jeeaRe bahuR na aavai vaaree ||1||

seule la bonne action demeurera, ô mon âme ; ton tour ne reviendra plus. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗਉੜੀ ਚੇਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

gauRee chetee mahalaa pehilaa ||

Gauree Cheti, Mahalla 1.

ਅਵਰਿ ਪੰਚ ਹਮ ਏਕ ਜਨਾ ਕਿਉ ਰਾਖਉ ਘਰ ਬਾਰੁ ਮਨਾ ॥

avar pa(n)ch ham ek janaa kiau raakhau ghar baar manaa ||

Ils sont cinq (les vices), et je suis seul ; comment garder ma maison, ô esprit ?

ਮਾਰਹਿ ਲੂਟਹਿ ਨੀਤ ਨੀਤ ਕਿਸੁ ਆਗੈ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ਜਨਾ ॥੧॥

maareh looTeh neet neet kis aagai karee pukaar janaa ||1||

Ils frappent et pillent sans cesse ; à qui porter plainte ? ॥1॥

ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਨਾਮਾ ਉਚਰੁ ਮਨਾ ॥

sree raam naamaa uchar manaa ||

Prononce le Nom du Seigneur Ram, ô esprit.

ਆਗੈ ਜਮ ਦਲੁ ਬਿਖਮੁ ਘਨਾ ॥੧॥

aagai jam dhal bikham ghanaa ||1||

Devant toi, l'armée du Jam (le messager de la mort) est redoutable et innombrable. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਉਸਾਰਿ ਮੜੋਲੀ ਰਾਖੈ ਦੁਆਰਾ ਭੀਤਰਿ ਬੈਠੀ ਸਾ ਧਨਾ ॥

ausaar maRolee raakhai dhuaaraa bheetar baiThee saa dhanaa ||

La forteresse (du corps) bâtie avec ses portes, l'âme-épouse y siège au-dedans.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੇਲ ਕਰੇ ਨਿਤ ਕਾਮਣਿ ਅਵਰਿ ਲੁਟੇਨਿ ਸੁ ਪੰਚ ਜਨਾ ॥੨॥

a(n)mirat kel kare nit kaaman avar luTen su pa(n)ch janaa ||2||

L'épouse se divertit sans cesse, tandis que les cinq (vices) la pillent. ॥2॥

ਢਾਹਿ ਮੜੋਲੀ ਲੂਟਿਆ ਦੇਹੁਰਾ ਸਾ ਧਨ ਪਕੜੀ ਏਕ ਜਨਾ ॥

ddaeh maRolee looTiaa dhehuraa saa dhan pakaRee ek janaa ||

La forteresse abattue, le temple (du corps) pillé, l'âme est saisie, toute seule.

ਜਮ ਡੰਡਾ ਗਲਿ ਸੰਗਲੁ ਪੜਿਆ ਭਾਗਿ ਗਏ ਸੇ ਪੰਚ ਜਨਾ ॥੩॥

jam dda(n)ddaa gal sa(n)gal paRiaa bhaag ge se pa(n)ch janaa ||3||

Le bâton du Jam, la chaîne au cou : alors les cinq (vices) se sont enfuis. ॥3॥

ਕਾਮਣਿ ਲੋੜੈ ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਮਿਤ੍ਰ ਲੁੜੇਨਿ ਸੁ ਖਾਧਾਤਾ ॥

kaaman loRai suinaa rupaa mitr luRen su khaadhaataa ||

L'épouse (l'âme) désire l'or et l'argent, les amis désirent la bonne chère.

ਨਾਨਕ ਪਾਪ ਕਰੇ ਤਿਨ ਕਾਰਣਿ ਜਾਸੀ ਜਮਪੁਰਿ ਬਾਧਾਤਾ ॥੪॥੨॥੧੪॥

naanak paap kare tin kaaran jaasee jamapur baadhaataa ||4||2||14||

Ô Nanak, pour eux l'homme commet le péché, et il s'en ira enchaîné à la cité du Jam. ॥4॥2॥14॥