Ang 21

ਅੰਤਰ ਕੀ ਗਤਿ ਜਾਣੀਐ ਗੁਰ ਮਿਲੀਐ ਸੰਕ ਉਤਾਰਿ ॥

a(n)tar kee gat jaaneeaai gur mileeaai sa(n)k utaar ||

On connaît l'état intérieur en rencontrant le Guru, qui ôte le doute.

ਮੁਇਆ ਜਿਤੁ ਘਰਿ ਜਾਈਐ ਤਿਤੁ ਜੀਵਦਿਆ ਮਰੁ ਮਾਰਿ ॥

muiaa jit ghar jaieeaai tit jeevadhiaa mar maar ||

La demeure où l'on va après la mort, atteins-la en mourant de ton vivant.

ਅਨਹਦ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਵਣੇ ਪਾਈਐ ਗੁਰ ਵੀਚਾਰਿ ॥੨॥

anahadh sabadh suhaavane paieeaai gur veechaar ||2||

Par la méditation du Guru s'obtient le Shabad ininterrompu et magnifique. ॥2॥

ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਪਾਈਐ ਤਹ ਹਉਮੈ ਹੋਇ ਬਿਨਾਸੁ ॥

anahadh baanee paieeaai teh haumai hoi binaas ||

Là où l'on obtient la Parole non frappée (Anhad), la haumai est anéantie.

ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਆਪਣਾ ਹਉ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੈ ਤਾਸੁ ॥

satagur seve aapanaa hau sadh kurabaanai taas ||

Je m'offre à jamais en sacrifice à celui qui sert son vrai Guru.

ਖੜਿ ਦਰਗਹ ਪੈਨਾਈਐ ਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਨਿਵਾਸੁ ॥੩॥

khaR dharageh painaieeaai mukh har naam nivaas ||3||

Conduit à la Dargah, il y est vêtu d'honneur, le Naam du Seigneur sur les lèvres. ॥3॥

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਰਵਿ ਰਹੇ ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਕਾ ਮੇਲੁ ॥

jeh dhekhaa teh rav rahe siv sakatee kaa mel ||

Où que je regarde, Il est présent : l'union de Shiva et de Shakti.

ਤ੍ਰਿਹੁ ਗੁਣ ਬੰਧੀ ਦੇਹੁਰੀ ਜੋ ਆਇਆ ਜਗਿ ਸੋ ਖੇਲੁ ॥

tirahu gun ba(n)dhee dhehuree jo aaiaa jag so khel ||

Le corps est lié par les trois qualités ; quiconque vient au monde entre dans ce jeu.

ਵਿਜੋਗੀ ਦੁਖਿ ਵਿਛੁੜੇ ਮਨਮੁਖਿ ਲਹਹਿ ਨ ਮੇਲੁ ॥੪॥

vijogee dhukh vichhuRe manmukh laheh na mel ||4||

Les séparés souffrent de la séparation ; le manmukh ne trouve pas l'union. ॥4॥

ਮਨੁ ਬੈਰਾਗੀ ਘਰਿ ਵਸੈ ਸਚ ਭੈ ਰਾਤਾ ਹੋਇ ॥

man bairaagee ghar vasai sach bhai raataa hoi ||

L'esprit détaché demeure chez lui, imprégné de la crainte du Vrai.

ਗਿਆਨ ਮਹਾਰਸੁ ਭੋਗਵੈ ਬਾਹੁੜਿ ਭੂਖ ਨ ਹੋਇ ॥

giaan mahaaras bhogavai baahuR bhookh na hoi ||

Il savoure le grand nectar de la connaissance et n'a plus jamais faim.

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਮਨੁ ਮਾਰਿ ਮਿਲੁ ਭੀ ਫਿਰਿ ਦੁਖੁ ਨ ਹੋਇ ॥੫॥੧੮॥

naanak ih man maar mil bhee fir dhukh na hoi ||5||18||

Ô Nanak, maîtrise cet esprit et unis-toi : alors la douleur ne reviendra plus. ॥5॥18॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥

sireeraag mahalaa pehilaa ||

Sri Raag, Premier Mahalla.

ਮਰਣੈ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀ ਜੀਵਣ ਕੀ ਨਹੀ ਆਸ ॥

maranai kee chi(n)taa nahee jeevan kee nahee aas ||

Je n'ai nulle angoisse de la mort ni nul espoir de vivre.

ਤੂ ਸਰਬ ਜੀਆ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਹੀ ਲੇਖੈ ਸਾਸ ਗਿਰਾਸ ॥

too sarab jeeaa pratipaalahee lekhai saas giraas ||

Tu prends soin de tous les êtres ; chaque souffle et chaque bouchée sont comptés.

ਅੰਤਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤੂ ਵਸਹਿ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਨਿਰਜਾਸਿ ॥੧॥

a(n)tar gurmukh too vaseh jiau bhaavai tiau nirajaas ||1||

Tu demeures au-dedans de ceux qui sont Gurmukh ; Tu décides comme il Te plaît. ॥1॥

ਜੀਅਰੇ ਰਾਮ ਜਪਤ ਮਨੁ ਮਾਨੁ ॥

jeeare raam japat man maan ||

Ô mon âme, en méditant le Seigneur, que l'esprit s'apaise.

ਅੰਤਰਿ ਲਾਗੀ ਜਲਿ ਬੁਝੀ ਪਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ॥੧॥

a(n)tar laagee jal bujhee paiaa gurmukh giaan ||1||

Le feu qui brûlait au-dedans s'est éteint, car en Gurmukh j'ai reçu la connaissance. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥

sireeraag mahalaa pehilaa ||

Sri Raag, Premier Mahalla.

ਏਹੁ ਮਨੋ ਮੂਰਖੁ ਲੋਭੀਆ ਲੋਭੇ ਲਗਾ ਲੋੁਭਾਨੁ ॥

eh mano moorakh lobheeaa lobhe lagaa luobhaan ||

Cet esprit est insensé et cupide, englué dans son avidité.

ਸਬਦਿ ਨ ਭੀਜੈ ਸਾਕਤਾ ਦੁਰਮਤਿ ਆਵਨੁ ਜਾਨੁ ॥

sabadh na bheejai saakataa dhuramat aavan jaan ||

Le saakat (celui qui s'est coupé de Dieu) n'est pas imprégné du Shabad ; par mauvaise pensée il va et vient.

ਸਾਧੂ ਸਤਗੁਰੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਤਾ ਪਾਈਐ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥੧॥

saadhoo satagur je milai taa paieeaai gunee nidhaan ||1||

S'il rencontre le saint, le vrai Guru, alors il trouve le Trésor des vertus. ॥1॥

ਮਨ ਰੇ ਹਉਮੈ ਛੋਡਿ ਗੁਮਾਨੁ ॥

man re haumai chhodd gumaan ||

Ô mon esprit, abandonne la haumai et l'orgueil.

ਹਰਿ ਗੁਰੁ ਸਰਵਰੁ ਸੇਵਿ ਤੂ ਪਾਵਹਿ ਦਰਗਹ ਮਾਨੁ ॥੧॥

har gur saravar sev too paaveh dharageh maan ||1||

Sers le Guru, ce lac du Seigneur, et tu recevras l'honneur à la Dargah. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਜਪਿ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਧਨੁ ਜਾਨੁ ॥

raam naam jap dhinas raat gurmukh har dhan jaan ||

Médite le Naam du Seigneur jour et nuit ; en Gurmukh, sache que le Seigneur est la vraie richesse.

ਸਭਿ ਸੁਖ ਹਰਿ ਰਸ ਭੋਗਣੇ ਸੰਤ ਸਭਾ ਮਿਲਿ ਗਿਆਨੁ ॥

sabh sukh har ras bhogane sa(n)t sabhaa mil giaan ||

Toutes les joies et la saveur du Seigneur sont goûtées, et dans l'assemblée des saints vient la connaissance.

ਨਿਤਿ ਅਹਿਨਿਸਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਿਆ ਸਤਗੁਰਿ ਦੀਆ ਨਾਮੁ ॥੨॥

nit ahinis har prabh seviaa satagur dheeaa naam ||2||

Jour et nuit j'ai servi le Seigneur, et le vrai Guru m'a donné le Naam. ॥2॥

ਕੂਕਰ ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ਗੁਰ ਨਿੰਦਾ ਪਚੈ ਪਚਾਨੁ ॥

kookar kooR kamaieeaai gur ni(n)dhaa pachai pachaan ||

Pratiquer le mensonge, c'est vivre en chien ; calomnier le Guru, c'est se consumer soi-même.

ਭਰਮੇ ਭੂਲਾ ਦੁਖੁ ਘਣੋ ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੈ ਖੁਲਹਾਨੁ ॥

bharame bhoolaa dhukh ghano jam maar karai khulahaan ||

Égaré par le doute, on souffre beaucoup, et la Mort nous bat comme on bat le grain.

ਮਨਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਈਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਸੁਭਾਨੁ ॥੩॥

manmukh sukh na paieeaai gurmukh sukh subhaan ||3||

Le manmukh ne trouve pas la paix ; au Gurmukh la paix est donnée en abondance. ॥3॥

ਐਥੈ ਧੰਧੁ ਪਿਟਾਈਐ ਸਚੁ ਲਿਖਤੁ ਪਰਵਾਨੁ ॥

aaithai dha(n)dh piTaieeaai sach likhat paravaan ||

Ici-bas on se démène dans les affaires ; c'est l'écrit du Vrai qui sera reçu.

ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਗੁਰੁ ਸੇਵਦਾ ਗੁਰ ਕਰਣੀ ਪਰਧਾਨੁ ॥

har sajan gur sevadhaa gur karanee paradhaan ||

Le Seigneur est l'ami ; qui sert le Guru et vit selon le Guru devient éminent.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਕਰਮਿ ਸਚੈ ਨੀਸਾਣੁ ॥੪॥੧੯॥

naanak naam na veesarai karam sachai neesaan ||4||19||

Ô Nanak, que le Naam ne soit jamais oublié : par la vraie grâce, la marque est apposée. ॥4॥19॥