Ang 234

ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨਿਰਮਲੇ ਚਲਹਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥੭॥

sabadh rate se niramale chaleh satigur bhai ||7||

Teints du Shabad (la Parole du Guru), ils sont immaculés et marchent selon la volonté du vrai Guru. ॥7॥

ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਦਾਤਾ ਏਕੁ ਤੂੰ ਤੂੰ ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇ ॥

har prabh dhaataa ek too(n) too(n) aape bakhas milai ||

Ô Dieu Har, Toi seul es le Donateur ; Toi-même pardonne et unis à Toi.

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਸਰਣਾਗਤੀ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਛਡਾਇ ॥੮॥੧॥੯॥

jan naanak saranaagatee jiau bhaavai tivai chhaddai ||8||1||9||

Le serviteur Nanak est à Ton refuge : comme il Te plaît, ainsi délivre-le. ॥8॥1॥9॥

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar satigur prasaadh ||

Un seul Dieu créateur, par la grâce du vrai Guru.

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਬੈਰਾਗਣਿ ਮਹਲਾ ੩ ॥

raag gauRee bairaagan mahalaa teejaa ||

Raag (mode musical) Gauri Bairagan, Troisième Mahalla :

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਜੋ ਮੁਹ ਫੇਰੇ ਤੇ ਵੇਮੁਖ ਬੁਰੇ ਦਿਸੰਨਿ ॥

satigur te jo muh fere te vemukh bure dhisa(n)n ||

Ceux qui détournent le visage du vrai Guru, ces renégats, paraissent mauvais.

ਅਨਦਿਨੁ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਨਿ ਫਿਰਿ ਵੇਲਾ ਨਾ ਲਹੰਨਿ ॥੧॥

anadhin badhe maareean fir velaa naa laha(n)n ||1||

Jour et nuit liés, ils sont frappés, et ne retrouvent plus l'occasion de se reprendre. ॥1॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਰਾਖਹੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਧਾਰਿ ॥

har har raakhahu kirapaa dhaar ||

Ô Har, Har, protège-moi en accordant Ta grâce.

ਸਤਸੰਗਤਿ ਮੇਲਾਇ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਗੁਣ ਸਾਰਿ ॥੧॥

satasa(n)gat melai prabh har hiradhai har gun saar ||1||

Unis-moi à la Sat Sangat (la vraie assemblée des saints), ô Dieu, et que je chérisse en mon cœur les vertus du Har. ॥1॥ ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੇ ਭਗਤ ਹਰਿ ਭਾਵਦੇ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਇ ਚਲੰਨਿ ॥

se bhagat har bhaavadhe jo gurmukh bhai chala(n)n ||

Les dévots agréés du Har sont ceux qui marchent en Gurmukh (tourné vers le Guru), dans l'amour.

ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਸੇਵਾ ਕਰਨਿ ਜੀਵਤ ਮੁਏ ਰਹੰਨਿ ॥੨॥

aap chhodd sevaa karan jeevat mue raha(n)n ||2||

Renonçant à l'ego, ils servent et vivent morts au monde tout en vivant. ॥2॥

ਜਿਸ ਦਾ ਪਿੰਡੁ ਪਰਾਣ ਹੈ ਤਿਸ ਕੀ ਸਿਰਿ ਕਾਰ ॥

jis dhaa pi(n)dd paraan hai tis kee sir kaar ||

À Celui de qui viennent le corps et le souffle, revient notre devoir.

ਓਹੁ ਕਿਉ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰੀਐ ਹਰਿ ਰਖੀਐ ਹਿਰਦੈ ਧਾਰਿ ॥੩॥

oh kiau manahu visaareeaai har rakheeaai hiradhai dhaar ||3||

Comment L'oublier de l'esprit ? Gardons le Har enchâssé dans le cœur. ॥3॥

ਨਾਮਿ ਮਿਲਿਐ ਪਤਿ ਪਾਈਐ ਨਾਮਿ ਮੰਨਿਐ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

naam miliaai pat paieeaai naam ma(n)niaai sukh hoi ||

En obtenant le Naam (le Nom divin), on gagne l'honneur ; en croyant au Naam, la paix vient.

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਨਾਮੁ ਪਾਈਐ ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੪॥

satigur te naam paieeaai karam milai prabh soi ||4||

Le Naam s'obtient du vrai Guru ; par Sa grâce, on rencontre ce Dieu. ॥4॥

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਜੋ ਮੁਹੁ ਫੇਰੇ ਓਇ ਭ੍ਰਮਦੇ ਨਾ ਟਿਕੰਨਿ ॥

satigur te jo muh fere oi bhramadhe naa Tika(n)n ||

Ceux qui détournent le visage du vrai Guru errent sans se fixer.

ਧਰਤਿ ਅਸਮਾਨੁ ਨ ਝਲਈ ਵਿਚਿ ਵਿਸਟਾ ਪਏ ਪਚੰਨਿ ॥੫॥

dharat asamaan na jhaliee vich visaTaa pe pacha(n)n ||5||

Ni la terre ni le ciel ne les supportent ; ils pourrissent dans l'ordure. ॥5॥

ਇਹੁ ਜਗੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ਮੋਹ ਠਗਉਲੀ ਪਾਇ ॥

eih jag bharam bhulaiaa moh Thagaulee pai ||

Ce monde est égaré par le doute, drogué par le philtre de l'attachement.

ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟਿਆ ਤਿਨ ਨੇੜਿ ਨ ਭਿਟੈ ਮਾਇ ॥੬॥

jinaa satigur bheTiaa tin neR na bhiTai mai ||6||

Ceux qui ont rencontré le vrai Guru, Maya (l'illusion du monde) ne les approche pas. ॥6॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਸੋ ਸੋਹਣੇ ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਗਵਾਇ ॥

satigur sevan so sohane haumai mail gavai ||

Ceux qui servent le vrai Guru sont beaux, ayant ôté la souillure de l'ego…

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਧਿਆਇ ॥੧॥

man karahalaa satigur purakh dhiaai ||1||

Ô esprit-chameau, médite le vrai Guru, l'Être. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਵੀਚਾਰੀਆ ਹਰਿ ਰਾਮ ਨਾਮ ਧਿਆਇ ॥

man karahalaa veechaareeaa har raam naam dhiaai ||

Ô esprit-chameau qui réfléchis, médite le Naam (le Nom divin) de Har, de Ram.

ਜਿਥੈ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਹਰਿ ਆਪੇ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥੨॥

jithai lekhaa ma(n)geeaai har aape le chhaddai ||2||

Là où l'on demandera les comptes, Har lui-même te délivrera. ॥2॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਅਤਿ ਨਿਰਮਲਾ ਮਲੁ ਲਾਗੀ ਹਉਮੈ ਆਇ ॥

man karahalaa at niramalaa mal laagee haumai aai ||

Ô esprit-chameau, tu étais très pur : la souillure du Haumai (le moi, l'orgueil de soi) est venue s'attacher à toi.

ਪਰਤਖਿ ਪਿਰੁ ਘਰਿ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰਾ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਇ ॥੩॥

paratakh pir ghar naal piaaraa vichhuR choTaa khai ||3||

L'Époux est là, visible, dans la maison même, tout près ; et toi, séparé, tu reçois les coups. ॥3॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾ ਹਰਿ ਰਿਦੈ ਭਾਲਿ ਭਾਲਾਇ ॥

man karahalaa mere preetamaa har ridhai bhaal bhaalai ||

Ô esprit-chameau, mon bien-aimé, cherche Har dans ton cœur, cherche encore.

ਉਪਾਇ ਕਿਤੈ ਨ ਲਭਈ ਗੁਰੁ ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਦੇਖਾਇ ॥੪॥

aupai kitai na labhiee gur hiradhai har dhekhai ||4||

Aucun procédé ne le fait trouver : c'est le Guru qui montre Har dans le cœur. ॥4॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾ ਦਿਨੁ ਰੈਣਿ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

man karahalaa mere preetamaa dhin rain har liv lai ||

Ô esprit-chameau, mon bien-aimé, jour et nuit attache ton amour à Har.

ਘਰੁ ਜਾਇ ਪਾਵਹਿ ਰੰਗ ਮਹਲੀ ਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਹਰਿ ਮੇਲਾਇ ॥੫॥

ghar jai paaveh ra(n)g mahalee gur mele har melai ||5||

Tu rentreras dans ta maison et tu trouveras le palais de la joie : le Guru unit, Har unit à lui. ॥5॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਤੂੰ ਮੀਤੁ ਮੇਰਾ ਪਾਖੰਡੁ ਲੋਭੁ ਤਜਾਇ ॥

man karahalaa too(n) meet meraa paakha(n)dd lobh tajai ||

Ô esprit-chameau, tu es mon ami : abandonne l'hypocrisie et l'avidité.

ਪਾਖੰਡਿ ਲੋਭੀ ਮਾਰੀਐ ਜਮ ਡੰਡੁ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥੬॥

paakha(n)dd lobhee maareeaai jam dda(n)dd dhei sajai ||6||

L'hypocrite et l'avide sont frappés ; Jam (le messager de la mort) les châtie de son bâton. ॥6॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਨ ਤੂੰ ਮੈਲੁ ਪਾਖੰਡੁ ਭਰਮੁ ਗਵਾਇ ॥

man karahalaa mere praan too(n) mail paakha(n)dd bharam gavai ||

Ô esprit-chameau, tu es mon souffle : chasse la souillure, l'hypocrisie et le doute.

ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੁ ਗੁਰਿ ਪੂਰਿਆ ਮਿਲਿ ਸੰਗਤੀ ਮਲੁ ਲਹਿ ਜਾਇ ॥੭॥

har a(n)mirat sar gur pooriaa mil sa(n)gatee mal leh jai ||7||

Le Guru parfait a rempli le bassin d'Amrit (le nectar d'immortalité) de Har : rejoins la Sangat (l'assemblée des fidèles) et la souillure s'en va. ॥7॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰਿਆ ਇਕ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣਾਇ ॥

man karahalaa mere piaariaa ik gur kee sikh sunai ||

Ô esprit-chameau, mon aimé, écoute cet unique enseignement du Guru :

ਇਹੁ ਮੋਹੁ ਮਾਇਆ ਪਸਰਿਆ ਅੰਤਿ ਸਾਥਿ ਨ ਕੋਈ ਜਾਇ ॥੮॥

eih moh maiaa pasariaa a(n)t saath na koiee jai ||8||

cet attachement à Maya (l'illusion du monde) s'est étendu partout, mais à la fin rien ne part avec personne. ॥8॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਮੇਰੇ ਸਾਜਨਾ ਹਰਿ ਖਰਚੁ ਲੀਆ ਪਤਿ ਪਾਇ ॥

man karahalaa mere saajanaa har kharach leeaa pat pai ||

Ô esprit-chameau, mon compagnon, prends le nom de Har pour provisions et tu recevras l'honneur.

ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਪੈਨਾਇਆ ਹਰਿ ਆਪਿ ਲਇਆ ਗਲਿ ਲਾਇ ॥੯॥

har dharageh painaiaa har aap liaa gal lai ||9||

À la Dargah (la cour de Dieu) de Har tu seras revêtu d'honneur, et Har lui-même te prendra contre lui. ॥9॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਗੁਰਿ ਮੰਨਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

man karahalaa gur ma(n)niaa gurmukh kaar kamai ||

Ô esprit-chameau, le Guru t'a accepté : agis désormais en Gurmukh (celui qui est tourné vers le Guru).

ਗੁਰ ਆਗੈ ਕਰਿ ਜੋਦੜੀ ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਮੇਲਾਇ ॥੧੦॥੧॥

gur aagai kar jodhaRee jan naanak har melai ||10||1||

Adresse ta supplique au Guru : serviteur Nanak, qu'il t'unisse à Har. ॥10॥1॥