Ang 235

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰਿਆ ਵਿਚਿ ਦੇਹੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਲਿ ॥

man karahalaa mere piaariaa vich dhehee jot samaal ||

Ô esprit-chameau, mon aimé, garde la Lumière qui est dans ce corps.

ਗੁਰਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ਨਾਮੁ ਵਿਖਾਲਿਆ ਹਰਿ ਦਾਤਿ ਕਰੀ ਦਇਆਲਿ ॥੫॥

gur nau nidh naam vikhaaliaa har dhaat karee dhiaal ||5||

Le Guru m'a montré le Naam (le Nom divin), les neuf trésors ; Har le compatissant m'en a fait le don. ॥5॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਤੂੰ ਚੰਚਲਾ ਚਤੁਰਾਈ ਛਡਿ ਵਿਕਰਾਲਿ ॥

man karahalaa too(n) cha(n)chalaa chaturaiee chhadd vikaraal ||

Ô esprit-chameau, tu es inconstant : laisse là ton habileté, elle est terrible.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂੰ ਹਰਿ ਮੁਕਤਿ ਕਰੇ ਅੰਤ ਕਾਲਿ ॥੬॥

har har naam samaal too(n) har mukat kare a(n)t kaal ||6||

Garde en toi le nom de Har, de Har : Har te libérera au dernier moment. ॥6॥

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਵਡਭਾਗੀਆ ਤੂੰ ਗਿਆਨੁ ਰਤਨੁ ਸਮਾਲਿ ॥

man karahalaa vaddabhaageeaa too(n) giaan ratan samaal ||

Ô esprit-chameau, toi qui as la grande fortune, garde le joyau de la connaissance.

ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਖੜਗੁ ਹਥਿ ਧਾਰਿਆ ਜਮੁ ਮਾਰਿਅੜਾ ਜਮਕਾਲਿ ॥੭॥

gur giaan khaRag hath dhaariaa jam maariaRaa jamakaal ||7||

Qui tient en main l'épée de la connaissance du Guru, celui-là a tué Jam (le messager de la mort), la mort même. ॥7॥

ਅੰਤਰਿ ਨਿਧਾਨੁ ਮਨ ਕਰਹਲੇ ਭ੍ਰਮਿ ਭਵਹਿ ਬਾਹਰਿ ਭਾਲਿ ॥

a(n)tar nidhaan man karahale bhram bhaveh baahar bhaal ||

Le trésor est au-dedans, ô esprit-chameau, et toi tu erres au-dehors, égaré, à le chercher.

ਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਪੂਰਾ ਭੇਟਿਆ ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਲਧੜਾ ਨਾਲਿ ॥੮॥

gur purakh pooraa bheTiaa har sajan ladhaRaa naal ||8||

Quand j'ai rencontré le Guru, l'être parfait, j'ai trouvé Har, l'ami, tout près de moi. ॥8॥

ਰੰਗਿ ਰਤੜੇ ਮਨ ਕਰਹਲੇ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਸਦਾ ਸਮਾਲਿ ॥

ra(n)g rataRe man karahale har ra(n)g sadhaa samaal ||

Ô esprit-chameau teint de couleurs, garde toujours la couleur de Har.

ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਕਦੇ ਨ ਉਤਰੈ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਸਬਦੁ ਸਮਾਲਿ ॥੯॥

har ra(n)g kadhe na utarai gur sevaa sabadh samaal ||9||

La couleur de Har ne déteint jamais : sers le Guru, garde le Shabad (la Parole divine). ॥9॥