Ang 26

ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਆਵਣ ਜਾਣੀਆ ॥੩॥

sabh dhuneeaa aavan jaaneeaa ||3||

Le monde entier va et vient. ॥3॥

ਵਿਚਿ ਦੁਨੀਆ ਸੇਵ ਕਮਾਈਐ ॥

vich dhuneeaa sev kamaieeaai ||

C'est au milieu du monde qu'il faut accomplir la Seva (le service) :

alors on obtient une place à la Dargah.

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬਾਹ ਲੁਡਾਈਐ ॥੪॥੩੩॥

kahu naanak baeh luddaieeaai ||4||33||

Dit Nanak : on y va en balançant les bras, libre et joyeux. ॥4॥33॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੫ ॥

sireeraag mahalaa pehilaa ghar panjavaa ||

Sri Raag, Premier Mahalla, Cinquième Maison.

ਅਛਲ ਛਲਾਈ ਨਹ ਛਲੈ ਨਹ ਘਾਉ ਕਟਾਰਾ ਕਰਿ ਸਕੈ ॥

achhal chhalaiee neh chhalai neh ghaau kaTaaraa kar sakai ||

L'Insaisissable ne se laisse pas duper par la ruse, et nul poignard ne peut Le blesser.

ਜਿਉ ਸਾਹਿਬੁ ਰਾਖੈ ਤਿਉ ਰਹੈ ਇਸੁ ਲੋਭੀ ਕਾ ਜੀਉ ਟਲ ਪਲੈ ॥੧॥

jiau saahib raakhai tiau rahai is lobhee kaa jeeau Tal palai ||1||

Comme le Maître le garde, ainsi demeure l'esprit ; celui de l'homme cupide, lui, vacille sans cesse. ॥1॥

ਬਿਨੁ ਤੇਲ ਦੀਵਾ ਕਿਉ ਜਲੈ ॥੧॥

bin tel dheevaa kiau jalai ||1||

Sans huile, comment la lampe brûlerait-elle ? ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਪੋਥੀ ਪੁਰਾਣ ਕਮਾਈਐ ॥

pothee puraan kamaieeaai ||

Que l'étude des livres et des Puranas soit l'huile ;

ਭਉ ਵਟੀ ਇਤੁ ਤਨਿ ਪਾਈਐ ॥

bhau vaTee it tan paieeaai ||

que la crainte de Dieu soit la mèche placée dans ce corps ;

ਸਚੁ ਬੂਝਣੁ ਆਣਿ ਜਲਾਈਐ ॥੨॥

sach boojhan aan jalaieeaai ||2||

que la compréhension du Vrai vienne l'allumer. ॥2॥

ਇਹੁ ਤੇਲੁ ਦੀਵਾ ਇਉ ਜਲੈ ॥

eih tel dheevaa iau jalai ||

Voilà l'huile, et voilà comment la lampe brûle.

ਕਰਿ ਚਾਨਣੁ ਸਾਹਿਬ ਤਉ ਮਿਲੈ ॥੧॥

kar chaanan saahib tau milai ||1||

Fais cette lumière, et tu rencontreras le Maître. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਇਤੁ ਤਨਿ ਲਾਗੈ ਬਾਣੀਆ ॥

eit tan laagai baaneeaa ||

Que la Bani (la Parole divine) imprègne ce corps :

ਸੁਖੁ ਹੋਵੈ ਸੇਵ ਕਮਾਣੀਆ ॥

sukh hovai sev kamaaneeaa ||

la paix vient quand on pratique la Seva.

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

sireeraag mahalaa teejaa ghar pehilaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Sri Raag, Troisième Mahalla, Première Maison. Un seul Dieu, réalisé par la grâce du vrai Guru.

ਹਉ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੀ ਆਪਣਾ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕ ਚਿਤਿ ਭਾਇ ॥

hau satigur sevee aapanaa ik man ik chit bhai ||

Je sers mon vrai Guru d'un seul esprit, d'un seul cœur, avec amour.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਨ ਕਾਮਨਾ ਤੀਰਥੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਬੁਝਾਇ ॥

satigur man kaamanaa teerath hai jis no dhei bujhai ||

Le vrai Guru est le lieu saint qui comble les désirs de l'esprit, pour qui Il donne de comprendre.

ਮਨ ਚਿੰਦਿਆ ਵਰੁ ਪਾਵਣਾ ਜੋ ਇਛੈ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਇ ॥

man chi(n)dhiaa var paavanaa jo ichhai so fal pai ||

On y obtient le don souhaité, et le fruit que l'on désire.

ਨਾਉ ਧਿਆਈਐ ਨਾਉ ਮੰਗੀਐ ਨਾਮੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

naau dhiaaieeaai naau ma(n)geeaai naame sahaj samai ||1||

Méditons le Naam, demandons le Naam, et par le Naam fondons-nous dans le sahaj (la sérénité). ॥1॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਹਰਿ ਰਸੁ ਚਾਖੁ ਤਿਖ ਜਾਇ ॥

man mere har ras chaakh tikh jai ||

Ô mon esprit, goûte la saveur du Seigneur, et ta soif s'en ira.

ਜਿਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਾਖਿਆ ਸਹਜੇ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥੧॥

jinee gurmukh chaakhiaa sahaje rahe samai ||1||

Ceux qui l'ont goûtée en Gurmukh demeurent absorbés dans la sérénité. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਆ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ॥

jinee satigur seviaa tinee paiaa naam nidhaan ||

Ceux qui ont servi le vrai Guru ont obtenu le trésor du Naam.

ਅੰਤਰਿ ਹਰਿ ਰਸੁ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਚੂਕਾ ਮਨਿ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥

a(n)tar har ras rav rahiaa chookaa man abhimaan ||

La saveur du Seigneur les imprègne au-dedans, et l'orgueil a quitté leur esprit.

ਹਿਰਦੈ ਕਮਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸਿਆ ਲਾਗਾ ਸਹਜਿ ਧਿਆਨੁ ॥

hiradhai kamal pragaasiaa laagaa sahaj dhiaan ||

Le lotus du cœur s'est épanoui, et la méditation s'est fixée dans la sérénité.

ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਪਾਇਆ ਦਰਗਹਿ ਮਾਨੁ ॥੨॥

man niramal har rav rahiaa paiaa dharageh maan ||2||

L'esprit purifié est empli du Seigneur, et l'honneur est reçu à la Dargah. ॥2॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਆਪਣਾ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥

satigur sevan aapanaa te virale sa(n)saar ||

Rares en ce monde sont ceux qui servent leur vrai Guru.

ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਮਾਰਿ ਕੈ ਹਰਿ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥

haumai mamataa maar kai har raakhiaa ur dhaar ||

Ayant tué la haumai et le sentiment de possession, ils gardent le Seigneur dans leur cœur.

ਹਉ ਤਿਨ ਕੈ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਨਾ ਨਾਮੇ ਲਗਾ ਪਿਆਰੁ ॥

hau tin kai balihaaranai jinaa naame lagaa piaar ||

Je m'offre en sacrifice à ceux qui portent l'amour du Naam.

ਸੇਈ ਸੁਖੀਏ ਚਹੁ ਜੁਗੀ ਜਿਨਾ ਨਾਮੁ ਅਖੁਟੁ ਅਪਾਰੁ ॥੩॥

seiee sukhe'ee chahu jugee jinaa naam akhuT apaar ||3||

Ceux-là sont heureux à travers les quatre âges, qui ont le Naam inépuisable et infini. ॥3॥

ਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਨਾਮੁ ਪਾਈਐ ਚੂਕੈ ਮੋਹ ਪਿਆਸ ॥

gur miliaai naam paieeaai chookai moh piaas ||

En rencontrant le Guru on obtient le Naam ; l'attachement et la soif s'en vont.

ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਮਨੁ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਘਰ ਹੀ ਮਾਹਿ ਉਦਾਸੁ ॥

har setee man rav rahiaa ghar hee maeh udhaas ||

L'esprit est empli du Seigneur : détaché au sein même de sa maison.

ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਕਾ ਸਾਦੁ ਆਇਆ ਹਉ ਤਿਨ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਸੁ ॥

jinaa har kaa saadh aaiaa hau tin balihaarai jaas ||

Je m'offre en sacrifice à ceux qui ont goûté la saveur du Seigneur.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਗੁਣਤਾਸੁ ॥੪॥੧॥੩੪॥

naanak nadharee paieeaai sach naam gunataas ||4||1||34||

Ô Nanak, par Son Regard on obtient le vrai Naam, trésor des vertus. ॥4॥1॥34॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

sireeraag mahalaa teejaa ||

Sri Raag, Troisième Mahalla.

ਬਹੁ ਭੇਖ ਕਰਿ ਭਰਮਾਈਐ ਮਨਿ ਹਿਰਦੈ ਕਪਟੁ ਕਮਾਇ ॥

bahu bhekh kar bharamaieeaai man hiradhai kapaT kamai ||

Prendre de nombreux habits religieux, c'est errer, avec la duplicité au cœur.

ਹਰਿ ਕਾ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਵਈ ਮਰਿ ਵਿਸਟਾ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

har kaa mahal na paaviee mar visaTaa maeh samai ||1||

On n'obtient pas le Palais du Seigneur : on meurt et l'on se fond dans l'ordure. ॥1॥

ਮਨ ਰੇ ਗ੍ਰਿਹ ਹੀ ਮਾਹਿ ਉਦਾਸੁ ॥

man re gireh hee maeh udhaas ||

Ô mon esprit, sois détaché au sein même de ta maison.

ਸਚੁ ਸੰਜਮੁ ਕਰਣੀ ਸੋ ਕਰੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਪਰਗਾਸੁ ॥੧॥

sach sa(n)jam karanee so kare gurmukh hoi paragaas ||1||

Celui-là seul pratique la vérité, la maîtrise et l'action juste, sur qui se lève la lumière du Gurmukh. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਜੀਤਿਆ ਗਤਿ ਮੁਕਤਿ ਘਰੈ ਮਹਿ ਪਾਇ ॥

gur kai sabadh man jeetiaa gat mukat gharai meh pai ||

Par le Shabad du Guru, l'esprit est vaincu ; la délivrance s'obtient dans sa propre demeure.

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਤਸੰਗਤਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥

har kaa naam dhiaaieeaai satasa(n)gat mel milai ||2||

Méditons le Naam du Seigneur, et unissons-nous à la Sat Sangat. ॥2॥

ਜੇ ਲਖ ਇਸਤਰੀਆ ਭੋਗ ਕਰਹਿ ਨਵ ਖੰਡ ਰਾਜੁ ਕਮਾਹਿ ॥

je lakh isatareeaa bhog kareh nav kha(n)dd raaj kamaeh ||

Jouirait-on de cent mille femmes et règnerait-on sur les neuf régions,

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਵਈ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੋਨੀ ਪਾਹਿ ॥੩॥

bin satigur sukh na paaviee fir fir jonee paeh ||3||

sans le vrai Guru la paix ne vient pas, et l'on retombe encore et encore dans les matrices. ॥3॥

ਹਰਿ ਹਾਰੁ ਕੰਠਿ ਜਿਨੀ ਪਹਿਰਿਆ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥

har haar ka(n)Th jinee pahiriaa gur charanee chit lai ||

Ceux qui portent au cou le collier du Seigneur et fixent leur conscience aux pieds du Guru —

ਤਿਨਾ ਪਿਛੈ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਫਿਰੈ ਓਨਾ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਇ ॥੪॥

tinaa pichhai ridh sidh firai onaa til na tamai ||4||

les pouvoirs et les prodiges courent derrière eux, mais eux n'en ont pas un grain de convoitise. ॥4॥

ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਅਵਰੁ ਨ ਕਰਣਾ ਜਾਇ ॥

jo prabh bhaavai so theeaai avar na karanaa jai ||

Ce qui plaît à Dieu advient ; nul ne peut faire autrement.

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਜੀਵੈ ਨਾਮੁ ਲੈ ਹਰਿ ਦੇਵਹੁ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥੫॥੨॥੩੫॥

jan naanak jeevai naam lai har dhevahu sahaj subhai ||5||2||35||

Le serviteur Nanak vit en prenant le Naam : accorde-le, ô Seigneur, dans la sérénité. ॥5॥2॥35॥