ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਓਇ ਭੀ ਗਤਿ ਪਾਹਿ ॥੨॥
naanak sa(n)t bhaavai taa oi bhee gat paeh ||2||
Nanak, si cela plaît au saint, alors eux aussi obtiennent la délivrance. ॥2॥
Raag Gauree · Guru Arjan Dev Ji
Ang 280
Traduction
Par la calomnie du saint, le visage se déforme. Par la calomnie des saints, l'homme croasse comme un corbeau. Par la calomnie des saints, il renaît dans la matrice d'un serpent. Par la calomnie du saint, il rampe comme un ver dans des existences tortueuses. Par la calomnie des saints, il brûle dans la soif du désir. Par la calomnie du saint, il trompe tout le monde. Par la calomnie du saint, tout son éclat s'en va. Par la calomnie du saint, il devient le plus vil des vils. Le calomniateur du saint n'a nulle place de refuge.
ਸੰਤ ਕੇ ਦੂਖਨ ਤੇ ਮੁਖੁ ਭਵੈ ॥
sa(n)t ke dhookhan te mukh bhavai ||
ਸੰਤਨ ਕੈ ਦੂਖਨਿ ਕਾਗ ਜਿਉ ਲਵੈ ॥
sa(n)tan kai dhookhan kaag jiau lavai ||
ਸੰਤਨ ਕੈ ਦੂਖਨਿ ਸਰਪ ਜੋਨਿ ਪਾਇ ॥
sa(n)tan kai dhookhan sarap jon pai ||
ਸੰਤ ਕੈ ਦੂਖਨਿ ਤ੍ਰਿਗਦ ਜੋਨਿ ਕਿਰਮਾਇ ॥
sa(n)t kai dhookhan tiragadh jon kiramai ||
ਸੰਤਨ ਕੈ ਦੂਖਨਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮਹਿ ਜਲੈ ॥
sa(n)tan kai dhookhan tirasanaa meh jalai ||
ਸੰਤ ਕੈ ਦੂਖਨਿ ਸਭੁ ਕੋ ਛਲੈ ॥
sa(n)t kai dhookhan sabh ko chhalai ||
ਸੰਤ ਕੈ ਦੂਖਨਿ ਤੇਜੁ ਸਭੁ ਜਾਇ ॥
sa(n)t kai dhookhan tej sabh jai ||
ਸੰਤ ਕੈ ਦੂਖਨਿ ਨੀਚੁ ਨੀਚਾਇ ॥
sa(n)t kai dhookhan neech neechai ||
ਸੰਤ ਦੋਖੀ ਕਾ ਥਾਉ ਕੋ ਨਾਹਿ ॥
sa(n)t dhokhee kaa thaau ko naeh ||
Poursuite de l'astpadi sur la calomnie des saints : chaque vers énumère une déchéance qui suit celui qui médit d'un être saint. L'image centrale est celle d'une chute progressive vers les existences les plus basses, jusqu'à l'absence totale de refuge.
Traduction
Le calomniateur du saint est un grand malfaiteur. Le calomniateur du saint ne trouve pas un instant de repos. Le calomniateur du saint est un grand meurtrier. Le calomniateur du saint est frappé par le Seigneur suprême. Le calomniateur du saint est privé de pouvoir. Le calomniateur du saint est misérable et démuni. Le calomniateur du saint est frappé de toutes les maladies. Le calomniateur du saint est à jamais séparé de Dieu. Calomnier le saint est le péché des péchés. Nanak, si cela plaît au saint, alors même le calomniateur obtient la libération. ॥3॥
ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਮਹਾ ਅਤਤਾਈ ॥
sa(n)t kaa ni(n)dhak mahaa atataiee ||
ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਖਿਨੁ ਟਿਕਨੁ ਨ ਪਾਈ ॥
sa(n)t kaa ni(n)dhak khin Tikan na paiee ||
ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਮਹਾ ਹਤਿਆਰਾ ॥
sa(n)t kaa ni(n)dhak mahaa hatiaaraa ||
ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਪਰਮੇਸੁਰਿ ਮਾਰਾ ॥
sa(n)t kaa ni(n)dhak paramesur maaraa ||
ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਰਾਜ ਤੇ ਹੀਨੁ ॥
sa(n)t kaa ni(n)dhak raaj te heen ||
ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਦੁਖੀਆ ਅਰੁ ਦੀਨੁ ॥
sa(n)t kaa ni(n)dhak dhukheeaa ar dheen ||
ਸੰਤ ਕੇ ਨਿੰਦਕ ਕਉ ਸਰਬ ਰੋਗ ॥
sa(n)t ke ni(n)dhak kau sarab rog ||
ਸੰਤ ਕੇ ਨਿੰਦਕ ਕਉ ਸਦਾ ਬਿਜੋਗ ॥
sa(n)t ke ni(n)dhak kau sadhaa bijog ||
ਸੰਤ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਦੋਖ ਮਹਿ ਦੋਖੁ ॥
sa(n)t kee ni(n)dhaa dhokh meh dhokh ||
ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਉਸ ਕਾ ਭੀ ਹੋਇ ਮੋਖੁ ॥੩॥
naanak sa(n)t bhaavai taa us kaa bhee hoi mokh ||3||
Le tableau se durcit : le médisant est comparé à un meurtrier, frappé par Dieu même. Le dernier vers ouvre pourtant une porte : la grâce du saint peut sauver jusqu'à son propre offenseur — trait constant de la compassion sikhe.
Traduction
L'ennemi du saint est toujours impur. L'ennemi du saint n'est l'ami de personne. L'ennemi du saint subit le châtiment. L'ennemi du saint est abandonné de tous. L'ennemi du saint est plein d'orgueil. L'ennemi du saint est toujours corrompu. L'ennemi du saint naît et meurt sans fin. Par sa médisance, il est privé de paix. L'ennemi du saint n'a nulle place. Nanak, si cela plaît au saint, il l'unit à Dieu. ॥4॥
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦਾ ਅਪਵਿਤੁ ॥
sa(n)t kaa dhokhee sadhaa apavit ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਕਿਸੈ ਕਾ ਨਹੀ ਮਿਤੁ ॥
sa(n)t kaa dhokhee kisai kaa nahee mit ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਡਾਨੁ ਲਾਗੈ ॥
sa(n)t ke dhokhee kau ddaan laagai ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਸਭ ਤਿਆਗੈ ॥
sa(n)t ke dhokhee kau sabh tiaagai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਮਹਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥
sa(n)t kaa dhokhee mahaa aha(n)kaaree ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦਾ ਬਿਕਾਰੀ ॥
sa(n)t kaa dhokhee sadhaa bikaaree ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਜਨਮੈ ਮਰੈ ॥
sa(n)t kaa dhokhee janamai marai ||
ਸੰਤ ਕੀ ਦੂਖਨਾ ਸੁਖ ਤੇ ਟਰੈ ॥
sa(n)t kee dhookhanaa sukh te Tarai ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ॥
sa(n)t ke dhokhee kau naahee Thaau ||
ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੪॥
naanak sa(n)t bhaavai taa le milai ||4||
Le mot change (« ennemi » plutôt que « calomniateur »), mais la leçon demeure : l'inimitié envers le saint isole et corrompt. La conclusion répète l'espérance — la bienveillance du saint peut encore réconcilier l'offenseur avec Dieu.
Traduction
L'ennemi du saint se brise à mi-chemin. L'ennemi du saint ne mène aucune tâche à son terme. L'ennemi du saint est condamné à errer dans le désert. L'ennemi du saint est jeté sur des chemins perdus. L'ennemi du saint est vide au-dedans, comme le cadavre sans souffle. L'ennemi du saint n'a aucune racine : ce qu'il sème, il le mange lui-même. Nul autre ne peut sauver l'ennemi du saint. Nanak, si cela plaît au saint, il le préserve. ॥5॥
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਅਧ ਬੀਚ ਤੇ ਟੂਟੈ ॥
sa(n)t kaa dhokhee adh beech te TooTai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਕਿਤੈ ਕਾਜਿ ਨ ਪਹੂਚੈ ॥
sa(n)t kaa dhokhee kitai kaaj na pahoochai ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਉਦਿਆਨ ਭ੍ਰਮਾਈਐ ॥
sa(n)t ke dhokhee kau udhiaan bhramaieeaai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਉਝੜਿ ਪਾਈਐ ॥
sa(n)t kaa dhokhee ujhaR paieeaai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਅੰਤਰ ਤੇ ਥੋਥਾ ॥
sa(n)t kaa dhokhee a(n)tar te thothaa ||
ਜਿਉ ਸਾਸ ਬਿਨਾ ਮਿਰਤਕ ਕੀ ਲੋਥਾ ॥
jiau saas binaa mritak kee lothaa ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕੀ ਜੜ ਕਿਛੁ ਨਾਹਿ ॥
sa(n)t ke dhokhee kee jaR kichh naeh ||
ਆਪਨ ਬੀਜਿ ਆਪੇ ਹੀ ਖਾਹਿ ॥
aapan beej aape hee khaeh ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਅਵਰੁ ਨ ਰਾਖਨਹਾਰੁ ॥
sa(n)t ke dhokhee kau avar na raakhanahaar ||
ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਲਏ ਉਬਾਰਿ ॥੫॥
naanak sa(n)t bhaavai taa le ubaar ||5||
Images de vide et de stérilité : l'homme sans appui intérieur est un corps sans vie, une plante sans racine. Le principe « ce qu'il sème, il le récolte » rappelle la loi des actes, que seule la grâce du saint peut transcender.
Traduction
L'ennemi du saint se lamente ainsi, comme le poisson hors de l'eau qui se débat. L'ennemi du saint, affamé, n'est jamais rassasié, comme le feu que le combustible ne rassasie pas. L'ennemi du saint reste seul, abandonné, comme le grain de sésame stérile, misérable au milieu du champ. L'ennemi du saint est dépourvu de Dharam (le devoir juste, la droiture). L'ennemi du saint profère toujours le mensonge. Le destin du calomniateur est inscrit depuis l'origine. Nanak, ce qui Lui plaît, cela seul advient. ॥6॥
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਇਉ ਬਿਲਲਾਇ ॥
sa(n)t kaa dhokhee iau bilalai ||
ਜਿਉ ਜਲ ਬਿਹੂਨ ਮਛੁਲੀ ਤੜਫੜਾਇ ॥
jiau jal bihoon machhulee taRafaRai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਭੂਖਾ ਨਹੀ ਰਾਜੈ ॥
sa(n)t kaa dhokhee bhookhaa nahee raajai ||
ਜਿਉ ਪਾਵਕੁ ਈਧਨਿ ਨਹੀ ਧ੍ਰਾਪੈ ॥
jiau paavak ieedhan nahee dhraapai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਛੁਟੈ ਇਕੇਲਾ ॥
sa(n)t kaa dhokhee chhuTai ikelaa ||
ਜਿਉ ਬੂਆੜੁ ਤਿਲੁ ਖੇਤ ਮਾਹਿ ਦੁਹੇਲਾ ॥
jiau booaaR til khet maeh dhuhelaa ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਧਰਮ ਤੇ ਰਹਤ ॥
sa(n)t kaa dhokhee dharam te rahat ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦ ਮਿਥਿਆ ਕਹਤ ॥
sa(n)t kaa dhokhee sadh mithiaa kahat ||
ਕਿਰਤੁ ਨਿੰਦਕ ਕਾ ਧੁਰਿ ਹੀ ਪਇਆ ॥
kirat ni(n)dhak kaa dhur hee piaa ||
ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਥਿਆ ॥੬॥
naanak jo tis bhaavai soiee thiaa ||6||
Trois comparaisons frappantes — le poisson hors de l'eau, le feu insatiable, le grain stérile — peignent une âme sans paix ni fécondité. Le vers final ramène tout à la volonté divine : même ce destin s'accomplit selon son ordre.
Traduction
L'ennemi du saint devient difforme. L'ennemi du saint reçoit son châtiment dans la Dargah (la cour divine). L'ennemi du saint agonise sans cesse : il ne meurt ni ne vit vraiment. Les espoirs de l'ennemi du saint ne s'accomplissent pas. L'ennemi du saint quitte ce monde désespéré. Par l'inimitié envers le saint, nul ne trouve la stabilité. Chacun devient tel qu'Il le veut ; nul ne peut effacer le destin inscrit par ses actes. Nanak, ce Vrai Seigneur seul le sait. ॥7॥
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਬਿਗੜ ਰੂਪੁ ਹੋਇ ਜਾਇ ॥
sa(n)t kaa dhokhee bigaR roop hoi jai ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥
sa(n)t ke dhokhee kau dharageh milai sajai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦਾ ਸਹਕਾਈਐ ॥
sa(n)t kaa dhokhee sadhaa sahakaieeaai ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਨ ਮਰੈ ਨ ਜੀਵਾਈਐ ॥
sa(n)t kaa dhokhee na marai na jeevaieeaai ||
ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕੀ ਪੁਜੈ ਨ ਆਸਾ ॥
sa(n)t ke dhokhee kee pujai na aasaa ||
ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਉਠਿ ਚਲੈ ਨਿਰਾਸਾ ॥
sa(n)t kaa dhokhee uTh chalai niraasaa ||
ਸੰਤ ਕੈ ਦੋਖਿ ਨ ਤ੍ਰਿਸਟੈ ਕੋਇ ॥
sa(n)t kai dhokh na tirasaTai koi ||
ਜੈਸਾ ਭਾਵੈ ਤੈਸਾ ਕੋਈ ਹੋਇ ॥
jaisaa bhaavai taisaa koiee hoi ||
ਪਇਆ ਕਿਰਤੁ ਨ ਮੇਟੈ ਕੋਇ ॥
piaa kirat na meTai koi ||
ਨਾਨਕ ਜਾਨੈ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥੭॥
naanak jaanai sachaa soi ||7||
L'astpadi s'achève sur un paradoxe — une existence suspendue « ni morte ni vivante ». Le dernier vers dépasse le jugement moral : seul le Vrai connaît le fond des choses, et à Lui seul appartient le mystère de chaque destin.