ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੈ ਤਿਸੁ ਆਪਨ ਨਾਮੁ ਦੇਇ ॥
jis no kirapaa karai tis aapan naam dhei ||
ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੈ ਤਿਸੁ ਆਪਨ ਨਾਮੁ ਦੇਇ ॥
jis no kirapaa karai tis aapan naam dhei ||
ਬਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕ ਜਨ ਸੇਇ ॥੮॥੧੩॥
baddabhaagee naanak jan sei ||8||13||
À celui qu'Il comble de grâce, Il donne son Naam (le Nom divin). Bienheureux, ô Nanak, ces serviteurs. ॥8॥13॥
Tous les cœurs sont à Lui : Il est l'Auteur de tout. À jamais, incline-toi devant Lui. Chante les louanges de Dieu jour et nuit ; médite-Le à chaque souffle et à chaque bouchée. Tout ce qui arrive est son œuvre : tel Il fait, tel chacun devient. Son jeu, Lui-même l'accomplit ; qui d'autre saurait en juger ?
ਸਭ ਘਟ ਤਿਸ ਕੇ ਓਹੁ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥
sabh ghaT tis ke oh karanaihaar ||
ਸਦਾ ਸਦਾ ਤਿਸ ਕਉ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥
sadhaa sadhaa tis kau namasakaar ||
ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਹੁ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ॥
prabh kee usatat karahu dhin raat ||
ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਵਹੁ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ॥
tiseh dhiaavahu saas giraas ||
ਸਭੁ ਕਛੁ ਵਰਤੈ ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ॥
sabh kachh varatai tis kaa keeaa ||
ਜੈਸਾ ਕਰੇ ਤੈਸਾ ਕੋ ਥੀਆ ॥
jaisaa kare taisaa ko theeaa ||
ਅਪਨਾ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥
apanaa khel aap karanaihaar ||
ਦੂਸਰ ਕਉਨੁ ਕਹੈ ਬੀਚਾਰੁ ॥
dhoosar kaun kahai beechaar ||
ਸਲੋਕੁ ॥
salok ||
ਤਜਹੁ ਸਿਆਨਪ ਸੁਰਿ ਜਨਹੁ ਸਿਮਰਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰਾਇ ॥
tajahu siaanap sur janahu simarahu har har rai ||
Salok.
ਏਕ ਆਸ ਹਰਿ ਮਨਿ ਰਖਹੁ ਨਾਨਕ ਦੂਖੁ ਭਰਮੁ ਭਉ ਜਾਇ ॥੧॥
ek aas har man rakhahu naanak dhookh bharam bhau jai ||1||
Renoncez à vos ruses, ô hommes de bien, et remémorez (Simran, le souvenir constant du Nom) Har, le Roi souverain. Gardez en votre cœur le seul espoir en Har, ô Nanak, et peine, doute et peur s'en vont. ॥1॥
Astpadi.
Sache que tout appui sur l'homme est vain : seul Dieu est celui qui donne. Par ses dons, on demeure rassasié, et jamais plus la soif du désir ne revient. Lui seul détruit et préserve ; rien n'est entre les mains de l'homme. En comprenant son Hukam (l'Ordre divin), on trouve la paix. Enfile son Naam (le Nom divin) comme un collier autour de ton cou. Remémore, remémore, remémore ce Dieu (Simran, le souvenir constant). Nanak, alors nul obstacle ne t'atteint. ॥1॥
ਅਸਟਪਦੀ ॥
asaTapadhee ||
ਮਾਨੁਖ ਕੀ ਟੇਕ ਬ੍ਰਿਥੀ ਸਭ ਜਾਨੁ ॥
maanukh kee Tek birathee sabh jaan ||
ਦੇਵਨ ਕਉ ਏਕੈ ਭਗਵਾਨੁ ॥
dhevan kau ekai bhagavaan ||
ਜਿਸ ਕੈ ਦੀਐ ਰਹੈ ਅਘਾਇ ॥
jis kai dheeaai rahai aghai ||
ਬਹੁਰਿ ਨ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਲਾਗੈ ਆਇ ॥
bahur na tirasanaa laagai aai ||
ਮਾਰੈ ਰਾਖੈ ਏਕੋ ਆਪਿ ॥
maarai raakhai eko aap ||
ਮਾਨੁਖ ਕੈ ਕਿਛੁ ਨਾਹੀ ਹਾਥਿ ॥
maanukh kai kichh naahee haath ||
ਤਿਸ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਬੂਝਿ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥
tis kaa hukam boojh sukh hoi ||
ਤਿਸ ਕਾ ਨਾਮੁ ਰਖੁ ਕੰਠਿ ਪਰੋਇ ॥
tis kaa naam rakh ka(n)Th paroi ||
ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥
simar simar simar prabh soi ||
ਨਾਨਕ ਬਿਘਨੁ ਨ ਲਾਗੈ ਕੋਇ ॥੧॥
naanak bighan na laagai koi ||1||
Loue en ton cœur le Nirankaar (le Sans-forme). Ô mon esprit, fais du Vrai ta seule affaire. Purifie ta langue en buvant l'Amrit (le nectar d'immortalité) ; rends ainsi ton âme à jamais heureuse. De tes yeux, contemple la merveille du Seigneur-maître ; dans la Saadh Sangat (la compagnie des saints), tout mauvais attachement se dissout. Que tes pieds marchent sur le chemin de Gobind ; les péchés s'effacent si l'on médite Har, ne fût-ce qu'un instant. De tes mains accomplis l'œuvre de Har, de tes oreilles écoute son récit. Alors dans la Dargah (la cour divine) de Har, ô Nanak, ton front sera radieux. ॥2॥
ਉਸਤਤਿ ਮਨ ਮਹਿ ਕਰਿ ਨਿਰੰਕਾਰ ॥
ausatat man meh kar nira(n)kaar ||
ਕਰਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਸਤਿ ਬਿਉਹਾਰ ॥
kar man mere sat biauhaar ||
ਨਿਰਮਲ ਰਸਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਉ ॥
niramal rasanaa a(n)mrit peeau ||
ਸਦਾ ਸੁਹੇਲਾ ਕਰਿ ਲੇਹਿ ਜੀਉ ॥
sadhaa suhelaa kar leh jeeau ||
ਨੈਨਹੁ ਪੇਖੁ ਠਾਕੁਰ ਕਾ ਰੰਗੁ ॥
nainahu pekh Thaakur kaa ra(n)g ||
ਸਾਧਸੰਗਿ ਬਿਨਸੈ ਸਭ ਸੰਗੁ ॥
saadhasa(n)g binasai sabh sa(n)g ||
ਚਰਨ ਚਲਉ ਮਾਰਗਿ ਗੋਬਿੰਦ ॥
charan chalau maarag gobi(n)dh ||
ਮਿਟਹਿ ਪਾਪ ਜਪੀਐ ਹਰਿ ਬਿੰਦ ॥
miTeh paap japeeaai har bi(n)dh ||
ਕਰ ਹਰਿ ਕਰਮ ਸ੍ਰਵਨਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ॥
kar har karam sravan har kathaa ||
ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਨਾਨਕ ਊਜਲ ਮਥਾ ॥੨॥
har dharageh naanak uoojal mathaa ||2||
Bienheureux ceux-là dans le monde, qui à jamais chantent les vertus de Har. Ceux qui méditent le Nom de Ram, ceux-là sont les vrais riches et fortunés du monde. Qui de l'esprit, du corps et de la bouche profèrent Har avant tout, sache-les à jamais heureux. Celui qui reconnaît l'Un, l'Unique, le Seul, connaît ce monde-ci et l'au-delà. Celui dont l'esprit s'accorde au Naam (le Nom divin), Nanak, celui-là a connu le Niranjan (l'Immaculé, sans tache). ॥3॥
ਬਡਭਾਗੀ ਤੇ ਜਨ ਜਗ ਮਾਹਿ ॥
baddabhaagee te jan jag maeh ||
ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਨ ਗਾਹਿ ॥
sadhaa sadhaa har ke gun gaeh ||
ਰਾਮ ਨਾਮ ਜੋ ਕਰਹਿ ਬੀਚਾਰ ॥
raam naam jo kareh beechaar ||
ਸੇ ਧਨਵੰਤ ਗਨੀ ਸੰਸਾਰ ॥
se dhanava(n)t ganee sa(n)saar ||
ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੁਖਿ ਬੋਲਹਿ ਹਰਿ ਮੁਖੀ ॥
man tan mukh boleh har mukhee ||
ਸਦਾ ਸਦਾ ਜਾਨਹੁ ਤੇ ਸੁਖੀ ॥
sadhaa sadhaa jaanahu te sukhee ||
ਏਕੋ ਏਕੁ ਏਕੁ ਪਛਾਨੈ ॥
eko ek ek pachhaanai ||
ਇਤ ਉਤ ਕੀ ਓਹੁ ਸੋਝੀ ਜਾਨੈ ॥
eit ut kee oh sojhee jaanai ||
ਨਾਮ ਸੰਗਿ ਜਿਸ ਕਾ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥
naam sa(n)g jis kaa man maaniaa ||
ਨਾਨਕ ਤਿਨਹਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਜਾਨਿਆ ॥੩॥
naanak tineh nira(n)jan jaaniaa ||3||
Par la grâce du Guru, on se comprend soi-même, et sache que sa soif du désir s'éteint. Dans la Saadh Sangat (la compagnie des saints), il chante la gloire de Har ; ce serviteur de Har est libéré de toutes les maladies. Nuit et jour, il ne profère que le Kirtan (le chant des louanges divines) ; au sein même de la vie de famille, il demeure détaché. Celui dont l'espoir repose sur l'Un seul, pour lui le nœud de Jam (le messager de la mort) est tranché. Celui dont le cœur a faim du Paarbrahm (le Seigneur suprême et transcendant), Nanak, nulle peine ne l'atteint. ॥4॥
ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਆਪਨ ਆਪੁ ਸੁਝੈ ॥
gur prasaadh aapan aap sujhai ||
ਤਿਸ ਕੀ ਜਾਨਹੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬੁਝੈ ॥
tis kee jaanahu tirasanaa bujhai ||
ਸਾਧਸੰਗਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਜਸੁ ਕਹਤ ॥
saadhasa(n)g har har jas kahat ||
ਸਰਬ ਰੋਗ ਤੇ ਓਹੁ ਹਰਿ ਜਨੁ ਰਹਤ ॥
sarab rog te oh har jan rahat ||
ਅਨਦਿਨੁ ਕੀਰਤਨੁ ਕੇਵਲ ਬਖੵਾਨੁ ॥
anadhin keeratan keval bakhayeaan ||
ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਮਹਿ ਸੋਈ ਨਿਰਬਾਨੁ ॥
girahasat meh soiee nirabaan ||
ਏਕ ਊਪਰਿ ਜਿਸੁ ਜਨ ਕੀ ਆਸਾ ॥
ek uoopar jis jan kee aasaa ||
ਤਿਸ ਕੀ ਕਟੀਐ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸਾ ॥
tis kee kaTeeaai jam kee faasaa ||
ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਜਿਸੁ ਮਨਿ ਭੂਖ ॥
paarabraham kee jis man bhookh ||
ਨਾਨਕ ਤਿਸਹਿ ਨ ਲਾਗਹਿ ਦੂਖ ॥੪॥
naanak tiseh na laageh dhookh ||4||
Celui en l'esprit de qui vient Har, le Seigneur — ce saint est heureux et ne vacille pas. Celui à qui son Dieu accorde sa grâce, dis-moi, de qui ce serviteur aurait-il peur ? Tel Il est, tel Il lui est apparu ; en sa propre création, Il est Lui-même immergé. À force de chercher, chercher, chercher encore, on parvient au but ; par la grâce du Guru, on comprend toute l'essence. Où que je regarde, tout a Lui pour origine. Nanak, Il est le subtil et Il est aussi le manifeste. ॥5॥
ਜਿਸ ਕਉ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਆਵੈ ॥
jis kau har prabh man chit aavai ||
ਸੋ ਸੰਤੁ ਸੁਹੇਲਾ ਨਹੀ ਡੁਲਾਵੈ ॥
so sa(n)t suhelaa nahee ddulaavai ||
ਜਿਸੁ ਪ੍ਰਭੁ ਅਪੁਨਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰੈ ॥
jis prabh apunaa kirapaa karai ||
ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਕਹੁ ਕਿਸ ਤੇ ਡਰੈ ॥
so sevak kahu kis te ddarai ||
ਜੈਸਾ ਸਾ ਤੈਸਾ ਦ੍ਰਿਸਟਾਇਆ ॥
jaisaa saa taisaa dhirasaTaiaa ||
ਅਪੁਨੇ ਕਾਰਜ ਮਹਿ ਆਪਿ ਸਮਾਇਆ ॥
apune kaaraj meh aap samaiaa ||
ਸੋਧਤ ਸੋਧਤ ਸੋਧਤ ਸੀਝਿਆ ॥
sodhat sodhat sodhat seejhiaa ||
ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤਤੁ ਸਭੁ ਬੂਝਿਆ ॥
gur prasaadh tat sabh boojhiaa ||
ਜਬ ਦੇਖਉ ਤਬ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮੂਲੁ ॥
jab dhekhau tab sabh kichh mool ||
ਨਾਨਕ ਸੋ ਸੂਖਮੁ ਸੋਈ ਅਸਥੂਲੁ ॥੫॥
naanak so sookham soiee asathool ||5||