Ang 286

ਤਾ ਕਉ ਰਾਖਤ ਦੇ ਕਰਿ ਹਾਥ ॥

taa kau raakhat dhe kar haath ||

Dieu le protège en lui tendant la main.

ਮਾਨਸ ਜਤਨ ਕਰਤ ਬਹੁ ਭਾਤਿ ॥

maanas jatan karat bahu bhaat ||

L'homme a beau s'efforcer de mille manières,

ਤਿਸ ਕੇ ਕਰਤਬ ਬਿਰਥੇ ਜਾਤਿ ॥

tis ke karatab birathe jaat ||

ses efforts contre Dieu restent vains.

ਮਾਰੈ ਨ ਰਾਖੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

maarai na raakhai avar na koi ||

Nul autre ne peut ni tuer ni sauver :

ਸਰਬ ਜੀਆ ਕਾ ਰਾਖਾ ਸੋਇ ॥

sarab jeeaa kaa raakhaa soi ||

Lui seul est le protecteur de tous les êtres.

ਕਾਹੇ ਸੋਚ ਕਰਹਿ ਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ॥

kaahe soch kareh re praanee ||

Pourquoi te ronger d'inquiétude, ô mortel ?

ਜਪਿ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਅਲਖ ਵਿਡਾਣੀ ॥੫॥

jap naanak prabh alakh viddaanee ||5||

Médite, ô Nanak, Dieu insaisissable et merveilleux. ॥5॥

ਨੀਕੀ ਕੀਰੀ ਮਹਿ ਕਲ ਰਾਖੈ ॥

neekee keeree meh kal raakhai ||

Dans une humble fourmi Il met sa puissance,

ਭਸਮ ਕਰੈ ਲਸਕਰ ਕੋਟਿ ਲਾਖੈ ॥

bhasam karai lasakar koT laakhai ||

et peut réduire en cendres des armées de millions.

ਜਿਸ ਕਾ ਸਾਸੁ ਨ ਕਾਢਤ ਆਪਿ ॥

jis kaa saas na kaaddat aap ||

Celui dont Il ne retire pas Lui-même le souffle...

ਬਾਰੰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਪ੍ਰਭੁ ਜਪੀਐ ॥

baara(n) baar baar prabh japeeaai ||

Encore et encore, méditons Dieu ;

ਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਇਹੁ ਮਨੁ ਤਨੁ ਧ੍ਰਪੀਐ ॥

pee a(n)mrit ih man tan dhrapeeaai ||

en buvant l'Amrit (le nectar divin), rassasions cet esprit et ce corps.

ਨਾਮ ਰਤਨੁ ਜਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ॥

naam ratan jin gurmukh paiaa ||

Celui qui, en Gurmukh (tourné vers le Guru), a trouvé le joyau du Naam (le Nom divin),

ਤਿਸੁ ਕਿਛੁ ਅਵਰੁ ਨਾਹੀ ਦ੍ਰਿਸਟਾਇਆ ॥

tis kichh avar naahee dhirasaTaiaa ||

ne voit plus rien d'autre.

ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਨਾਮੋ ਰੂਪੁ ਰੰਗੁ ॥

naam dhan naamo roop ra(n)g ||

Le Naam est sa richesse, le Naam sa beauté et sa joie ;

ਨਾਮੋ ਸੁਖੁ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕਾ ਸੰਗੁ ॥

naamo sukh har naam kaa sa(n)g ||

le Naam est sa paix, la compagnie du Nom du Har (le Nom de Dieu).

ਨਾਮ ਰਸਿ ਜੋ ਜਨ ਤ੍ਰਿਪਤਾਨੇ ॥

naam ras jo jan tirapataane ||

Les serviteurs rassasiés par la saveur du Naam,

ਮਨ ਤਨ ਨਾਮਹਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਨੇ ॥

man tan naameh naam samaane ||

esprit et corps, se fondent dans le Naam.

ਊਠਤ ਬੈਠਤ ਸੋਵਤ ਨਾਮ ॥

uooThat baiThat sovat naam ||

Debout, assis, endormi : le Naam.

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਨ ਕੈ ਸਦ ਕਾਮ ॥੬॥

kahu naanak jan kai sadh kaam ||6||

Dis Nanak, telle est à jamais l'œuvre du serviteur. ॥6॥

ਬੋਲਹੁ ਜਸੁ ਜਿਹਬਾ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ॥

bolahu jas jihabaa dhin raat ||

Chante sa louange de ta langue, jour et nuit :

ਪ੍ਰਭਿ ਅਪਨੈ ਜਨ ਕੀਨੀ ਦਾਤਿ ॥

prabh apanai jan keenee dhaat ||

Dieu a fait ce don à son serviteur.

ਕਰਹਿ ਭਗਤਿ ਆਤਮ ਕੈ ਚਾਇ ॥

kareh bhagat aatam kai chai ||

Ils pratiquent la Bhagti (dévotion) avec l'élan de l'âme,

ਪ੍ਰਭ ਅਪਨੇ ਸਿਉ ਰਹਹਿ ਸਮਾਇ ॥

prabh apane siau raheh samai ||

et demeurent absorbés en leur Dieu.

ਜੋ ਹੋਆ ਹੋਵਤ ਸੋ ਜਾਨੈ ॥

jo hoaa hovat so jaanai ||

Ce qui fut et ce qui sera, il le connaît ;

ਪ੍ਰਭ ਅਪਨੇ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਨੈ ॥

prabh apane kaa hukam pachhaanai ||

il reconnaît le Hukam (l'Ordre divin) de son Dieu.

ਤਿਸ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਕਉਨ ਬਖਾਨਉ ॥

tis kee mahimaa kaun bakhaanau ||

Qui pourrait dire sa gloire ?

ਤਿਸ ਕਾ ਗੁਨੁ ਕਹਿ ਏਕ ਨ ਜਾਨਉ ॥

tis kaa gun keh ek na jaanau ||

Je ne saurais nommer une seule de ses vertus.

ਆਠ ਪਹਰ ਪ੍ਰਭ ਬਸਹਿ ਹਜੂਰੇ ॥

aaTh pahar prabh baseh hajoore ||

Aux huit veilles du jour ils demeurent en présence de Dieu :

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੇਈ ਜਨ ਪੂਰੇ ॥੭॥

kahu naanak seiee jan poore ||7||

dis Nanak, ce sont ces serviteurs-là qui sont parfaits. ॥7॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਤਿਨ ਕੀ ਓਟ ਲੇਹਿ ॥

man mere tin kee oT leh ||

Ô mon esprit, prends leur appui ;

ਮਨੁ ਤਨੁ ਅਪਨਾ ਤਿਨ ਜਨ ਦੇਹਿ ॥

man tan apanaa tin jan dheh ||

donne ton esprit et ton corps à ces serviteurs.

ਜਿਨਿ ਜਨਿ ਅਪਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪਛਾਤਾ ॥

jin jan apanaa prabhoo pachhaataa ||

Le serviteur qui a reconnu son Dieu,

ਸੋ ਜਨੁ ਸਰਬ ਥੋਕ ਕਾ ਦਾਤਾ ॥

so jan sarab thok kaa dhaataa ||

ce serviteur est le donateur de toutes choses.

ਤਿਸ ਕੀ ਸਰਨਿ ਸਰਬ ਸੁਖ ਪਾਵਹਿ ॥

tis kee saran sarab sukh paaveh ||

En son refuge tu trouveras toute paix ;

ਤਿਸ ਕੈ ਦਰਸਿ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾਵਹਿ ॥

tis kai dharas sabh paap miTaaveh ||

par son Darshan (la vision bénie), tous les péchés s'effacent.

ਅਵਰ ਸਿਆਨਪ ਸਗਲੀ ਛਾਡੁ ॥

avar siaanap sagalee chhaadd ||

Abandonne toute autre habileté :

ਤਿਸੁ ਜਨ ਕੀ ਤੂ ਸੇਵਾ ਲਾਗੁ ॥

tis jan kee too sevaa laag ||

attache-toi au service (Seva) de ce serviteur.

ਆਵਨੁ ਜਾਨੁ ਨ ਹੋਵੀ ਤੇਰਾ ॥

aavan jaan na hovee teraa ||

Ton aller-venir des renaissances cessera :

ਨਾਨਕ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕੇ ਪੂਜਹੁ ਸਦ ਪੈਰਾ ॥੮॥੧੭॥

naanak tis jan ke poojahu sadh pairaa ||8||17||

ô Nanak, vénère à jamais les pieds de ce serviteur. ॥8॥17॥

ਅਸਟਪਦੀ ॥

asaTapadhee ||

Astpadi :

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਖ ਕੀ ਕਰੈ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ॥

satigur sikh kee karai pratipaal ||

Le vrai Guru prend soin de son disciple ;

ਸੇਵਕ ਕਉ ਗੁਰੁ ਸਦਾ ਦਇਆਲ ॥

sevak kau gur sadhaa dhiaal ||

envers son serviteur, le Guru est toujours bienveillant.

ਸਿਖ ਕੀ ਗੁਰੁ ਦੁਰਮਤਿ ਮਲੁ ਹਿਰੈ ॥

sikh kee gur dhuramat mal hirai ||

Le Guru ôte du disciple la souillure du mauvais penchant ;

ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਉਚਰੈ ॥

gur bachanee har naam ucharai ||

par la parole du Guru, il prononce le Nom du Har (le Nom de Dieu).

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਖ ਕੇ ਬੰਧਨ ਕਾਟੈ ॥

satigur sikh ke ba(n)dhan kaaTai ||

Le vrai Guru tranche les liens du disciple ;

ਗੁਰ ਕਾ ਸਿਖੁ ਬਿਕਾਰ ਤੇ ਹਾਟੈ ॥

gur kaa sikh bikaar te haaTai ||

le disciple du Guru se détourne du vice.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਖ ਕਉ ਨਾਮ ਧਨੁ ਦੇਇ ॥

satigur sikh kau naam dhan dhei ||

Le vrai Guru donne au disciple la richesse du Naam (le Nom divin) ;

ਗੁਰ ਕਾ ਸਿਖੁ ਵਡਭਾਗੀ ਹੇ ॥

gur kaa sikh vaddabhaagee he ||

le disciple du Guru est comblé de fortune.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਖ ਕਾ ਹਲਤੁ ਪਲਤੁ ਸਵਾਰੈ ॥

satigur sikh kaa halat palat savaarai ||

Le vrai Guru embellit l'ici et l'au-delà du disciple :

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਖ ਕਉ ਜੀਅ ਨਾਲਿ ਸਮਾਰੈ ॥੧॥

naanak satigur sikh kau jeea naal samaarai ||1||

ô Nanak, le vrai Guru chérit le disciple de toute son âme. ॥1॥