Ang 29

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਤਰਸਦੇ ਜਿਸੁ ਮੇਲੇ ਸੋ ਮਿਲੈ ਹਰਿ ਆਇ ॥

lakh chauraaseeh tarasadhe jis mele so milai har aai ||

Les huit millions quatre cent mille espèces soupirent après Lui ; celui qu'Il unit, celui-là vient à Lui.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਸਦਾ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੬॥੩੯॥

naanak gurmukh har paiaa sadhaa har naam samai ||4||6||39||

Ô Nanak, en Gurmukh on trouve le Seigneur et l'on demeure à jamais absorbé dans le Naam. ॥4॥6॥39॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

sireeraag mahalaa teejaa ||

Sri Raag, Troisième Mahalla.

ਹਰਿ ਭਗਤਾ ਹਰਿ ਧਨੁ ਰਾਸਿ ਹੈ ਗੁਰ ਪੂਛਿ ਕਰਹਿ ਵਾਪਾਰੁ ॥

har bhagataa har dhan raas hai gur poochh kareh vaapaar ||

Pour les bhagat du Seigneur, le Seigneur est richesse et capital ; ils commercent en consultant le Guru.

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਨਿ ਸਦਾ ਸਦਾ ਵਖਰੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥

har naam salaahan sadhaa sadhaa vakhar har naam adhaar ||

Ils louent le Naam à jamais : leur marchandise et leur appui, c'est le Naam.

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਹਰਿ ਭਗਤਾ ਅਤੁਟੁ ਭੰਡਾਰੁ ॥੧॥

gur poorai har naam dhiraRaiaa har bhagataa atuT bha(n)ddaar ||1||

Le Guru parfait a implanté en eux le Naam : les bhagat ont un trésor inépuisable. ॥1॥

ਭਾਈ ਰੇ ਇਸੁ ਮਨ ਕਉ ਸਮਝਾਇ ॥

bhaiee re is man kau samajhai ||

Ô frère, fais entendre raison à cet esprit.

ਏ ਮਨ ਆਲਸੁ ਕਿਆ ਕਰਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥੧॥

e man aalas kiaa kareh gurmukh naam dhiaai ||1||

Ô esprit, pourquoi cette paresse ? En Gurmukh, médite le Naam. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਹਰਿ ਕਾ ਪਿਆਰੁ ਹੈ ਜੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥

har bhagat har kaa piaar hai je gurmukh kare beechaar ||

La bhagti du Seigneur, c'est l'amour du Seigneur — si le Gurmukh y réfléchit.

ਪਾਖੰਡਿ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਦੁਬਿਧਾ ਬੋਲੁ ਖੁਆਰੁ ॥

paakha(n)dd bhagat na hoviee dhubidhaa bol khuaar ||

Il n'y a pas de dévotion dans l'hypocrisie : la parole double n'est que ruine.

ਸੋ ਜਨੁ ਰਲਾਇਆ ਨਾ ਰਲੈ ਜਿਸੁ ਅੰਤਰਿ ਬਿਬੇਕ ਬੀਚਾਰੁ ॥੨॥

so jan ralaiaa naa ralai jis a(n)tar bibek beechaar ||2||

Celui-là ne se mêle pas à la masse, qui porte au-dedans le discernement. ॥2॥

ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਹਰਿ ਆਖੀਐ ਜੋ ਹਰਿ ਰਾਖੈ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

so sevak har aakheeaai jo har raakhai ur dhaar ||

On l'appelle serviteur du Seigneur, celui qui garde le Seigneur en son cœur.

ਮਨੁ ਤਨੁ ਸਉਪੇ ਆਗੈ ਧਰੇ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰਿ ॥

man tan saupe aagai dhare haumai vichahu maar ||

Il remet son esprit et son corps, les dépose devant Lui, et tue la haumai au-dedans.

ਧਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿ ਕਦੇ ਨ ਆਵੈ ਹਾਰਿ ॥੩॥

dhan gurmukh so paravaan hai j kadhe na aavai haar ||3||

Bénie est cette âme, agréée en Gurmukh, qui jamais ne revient vaincue. ॥3॥

ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਤਾ ਪਾਈਐ ਵਿਣੁ ਕਰਮੈ ਪਾਇਆ ਨ ਜਾਇ ॥

karam milai taa paieeaai vin karamai paiaa na jai ||

C'est par Sa grâce qu'on L'obtient : sans Sa grâce, on ne peut L'obtenir.

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

sireeraag mahalaa teejaa ||

Sri Raag, Troisième Mahalla.

ਸੁਖ ਸਾਗਰੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥

sukh saagar har naam hai gurmukh paiaa jai ||

Le Naam du Seigneur est un océan de paix : en Gurmukh on l'obtient.

ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਹਜੇ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥

anadhin naam dhiaaieeaai sahaje naam samai ||

Nuit et jour méditons le Naam, et dans la sérénité (sahaj) fondons-nous en lui.

ਅੰਦਰੁ ਰਚੈ ਹਰਿ ਸਚ ਸਿਉ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥੧॥

a(n)dhar rachai har sach siau rasanaa har gun gai ||1||

Le dedans s'imprègne du Vrai, et la langue chante les vertus du Seigneur. ॥1॥

ਭਾਈ ਰੇ ਜਗੁ ਦੁਖੀਆ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥

bhaiee re jag dhukheeaa dhoojai bhai ||

Ô frère, le monde souffre par l'amour de la dualité.

ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਸੁਖੁ ਲਹਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥੧॥

gur saranaiee sukh laheh anadhin naam dhiaai ||1||

Dans le refuge du Guru on trouve la paix : nuit et jour, médite le Naam. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਾਚੇ ਮੈਲੁ ਨ ਲਾਗਈ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹਰਿ ਧਿਆਇ ॥

saache mail na laagiee man niramal har dhiaai ||

Le Vrai ne reçoit aucune souillure ; l'esprit devient immaculé en méditant le Seigneur.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੀਐ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥

gurmukh sabadh pachhaaneeaai har a(n)mirat naam samai ||

En Gurmukh on reconnaît le Shabad, et l'on se fond dans le Naam d'Amrit.

ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਪ੍ਰਚੰਡੁ ਬਲਾਇਆ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰਾ ਜਾਇ ॥੨॥

gur giaan pracha(n)dd balaiaa agiaan a(n)dheraa jai ||2||

La connaissance du Guru, allumée en flamme ardente, dissipe les ténèbres de l'ignorance. ॥2॥

ਮਨਮੁਖ ਮੈਲੇ ਮਲੁ ਭਰੇ ਹਉਮੈ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਵਿਕਾਰੁ ॥

manmukh maile mal bhare haumai tirasanaa vikaar ||

Les manmukh sont souillés, remplis d'impureté, de haumai, de soif et de corruption.

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥

bin sabadhai mail na utarai mar ja(n)meh hoi khuaar ||

Sans le Shabad la souillure ne part pas : ils meurent, renaissent et se ruinent.

ਧਾਤੁਰ ਬਾਜੀ ਪਲਚਿ ਰਹੇ ਨਾ ਉਰਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੁ ॥੩॥

dhaatur baajee palach rahe naa uravaar na paar ||3||

Empêtrés dans le jeu fugitif, ils n'ont ni cette rive ni l'autre. ॥3॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਪ ਤਪ ਸੰਜਮੀ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਮਿ ਪਿਆਰੁ ॥

gurmukh jap tap sa(n)jamee har kai naam piaar ||

Le Gurmukh a pour récitation, pour austérité et pour discipline l'amour du Naam.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਧਿਆਈਐ ਏਕੁ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾਰੁ ॥

gurmukh sadhaa dhiaaieeaai ek naam karataar ||

En Gurmukh, méditons à jamais le seul Naam du Créateur.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਭਨਾ ਜੀਆ ਕਾ ਆਧਾਰੁ ॥੪॥੭॥੪੦॥

naanak naam dhiaaieeaai sabhanaa jeeaa kaa aadhaar ||4||7||40||

Ô Nanak, méditons le Naam, soutien de tous les êtres. ॥4॥7॥40॥

ਸ੍ਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

sreeraag mahalaa teejaa ||

Sri Raag, Troisième Mahalla.

ਮਨਮੁਖੁ ਮੋਹਿ ਵਿਆਪਿਆ ਬੈਰਾਗੁ ਉਦਾਸੀ ਨ ਹੋਇ ॥

manmukh moh viaapiaa bairaag udhaasee na hoi ||

Le manmukh est saisi par l'attachement : il ne connaît ni détachement ni renoncement.

ਸਬਦੁ ਨ ਚੀਨੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਹਰਿ ਦਰਗਹਿ ਪਤਿ ਖੋਇ ॥

sabadh na cheenai sadhaa dhukh har dharageh pat khoi ||

Il ne discerne pas le Shabad, souffre toujours, et perd son honneur à la Cour du Seigneur.

ਹਉਮੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਈਐ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੧॥

haumai gurmukh khoieeaai naam rate sukh hoi ||1||

En Gurmukh la haumai est détruite ; imprégné du Naam, on trouve la paix. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਮਨ ਅਹਿਨਿਸਿ ਪੂਰਿ ਰਹੀ ਨਿਤ ਆਸਾ ॥

mere man ahinis poor rahee nit aasaa ||

Ô mon esprit, nuit et jour le désir te remplit sans cesse.

ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਮੋਹੁ ਪਰਜਲੈ ਘਰ ਹੀ ਮਾਹਿ ਉਦਾਸਾ ॥੧॥

satagur sev moh parajalai ghar hee maeh udhaasaa ||1||

Sers le vrai Guru : l'attachement brûlera, et tu seras détaché au sein même de ta maison. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ ਬਿਗਸੈ ਹਰਿ ਬੈਰਾਗੁ ਅਨੰਦੁ ॥

gurmukh karam kamaavai bigasai har bairaag ana(n)dh ||

Le Gurmukh agit et s'épanouit : son détachement pour le Seigneur est félicité.

ਅਹਿਨਿਸਿ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਨਿਚੰਦੁ ॥

ahinis bhagat kare dhin raatee haumai maar nicha(n)dh ||

Nuit et jour il pratique la bhagti, et ayant tué la haumai, il est sans souci.

ਵਡੈ ਭਾਗਿ ਸਤਸੰਗਤਿ ਪਾਈ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਸਹਜਿ ਅਨੰਦੁ ॥੨॥

vaddai bhaag satasa(n)gat paiee har paiaa sahaj ana(n)dh ||2||

Par grande fortune il a trouvé la Sat Sangat, et trouvé le Seigneur dans la sérénité et la joie. ॥2॥

ਸੋ ਸਾਧੂ ਬੈਰਾਗੀ ਸੋਈ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਵਸਾਏ ॥

so saadhoo bairaagee soiee hiradhai naam vasaae ||

Celui-là est saint, celui-là est détaché, qui fait habiter le Naam dans son cœur.

ਅੰਤਰਿ ਲਾਗਿ ਨ ਤਾਮਸੁ ਮੂਲੇ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥

a(n)tar laag na taamas moole vichahu aap gavaae ||

Nulle passion obscure ne s'attache en lui : il a ôté son moi du dedans.

ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਸਤਗੁਰੂ ਦਿਖਾਲਿਆ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਆ ਅਘਾਏ ॥੩॥

naam nidhaan sataguroo dhikhaaliaa har ras peeaa aghaae ||3||

Le vrai Guru lui a montré le trésor du Naam ; il a bu la saveur du Seigneur et il est rassasié. ॥3॥

ਜਿਨਿ ਕਿਨੈ ਪਾਇਆ ਸਾਧਸੰਗਤੀ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਬੈਰਾਗਿ ॥

jin kinai paiaa saadhasa(n)gatee poorai bhaag bairaag ||

Quiconque L'a trouvé, l'a trouvé dans la Saadh Sangat, par plein destin et par détachement.

ਮਨਮੁਖ ਫਿਰਹਿ ਨ ਜਾਣਹਿ ਸਤਗੁਰੁ ਹਉਮੈ ਅੰਦਰਿ ਲਾਗਿ ॥

manmukh fireh na jaaneh satagur haumai a(n)dhar laag ||

Les manmukh errent et ne connaissent pas le vrai Guru, la haumai attachée au-dedans.

ਨਾਨਕ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਰੰਗਾਏ ਬਿਨੁ ਭੈ ਕੇਹੀ ਲਾਗਿ ॥੪॥੮॥੪੧॥

naanak sabadh rate har naam ra(n)gaae bin bhai kehee laag ||4||8||41||

Ô Nanak, imprégnés du Shabad, ils sont teints du Naam : sans la crainte révérencieuse, quelle teinture tiendrait ? ॥4॥8॥41॥