ਮਨਹਿ ਮਾਰਿ ਕਵਨ ਸਿਧਿ ਥਾਪੀ ॥੧॥
maneh maar kavan sidh thaapee ||1||
À tuer l'esprit, quelle perfection a donc été établie ? ॥1॥
ਮਨਹਿ ਮਾਰਿ ਕਵਨ ਸਿਧਿ ਥਾਪੀ ॥੧॥
maneh maar kavan sidh thaapee ||1||
À tuer l'esprit, quelle perfection a donc été établie ? ॥1॥
ਕਵਨੁ ਸੁ ਮੁਨਿ ਜੋ ਮਨੁ ਮਾਰੈ ॥
kavanu su mun jo man maarai ||
Quel est ce sage qui parvient à tuer l'esprit ?
ਮਨ ਕਉ ਮਾਰਿ ਕਹਹੁ ਕਿਸੁ ਤਾਰੈ ॥੧॥
man kau maar kahahu kis taarai ||1||
Et l'esprit une fois tué, dis-moi, qui sera sauvé ? ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਬੋਲੈ ਸਭੁ ਕੋਈ ॥
man a(n)tar bolai sabh koiee ||
C'est du dedans de l'esprit que chacun parle ;
ਮਨ ਮਾਰੇ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥੨॥
man maare bin bhagat na hoiee ||2||
mais sans maîtriser l'esprit, il n'y a pas de Bhagti (l'adoration aimante de Dieu). ॥2॥
ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜੋ ਜਾਨੈ ਭੇਉ ॥
kahu kabeer jo jaanai bheau ||
Kabeer dit : celui qui connaît ce mystère,
ਮਨੁ ਮਧੁਸੂਦਨੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਦੇਉ ॥੩॥੨੮॥
man madhusoodhan tirabhavan dheau ||3||28||
son esprit devient le Destructeur du mal, le Dieu des trois mondes. ॥3॥28॥
ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥
gauRee kabeer jee ||
Gauree, Kabeer Ji.
ਮਨ ਕਾ ਸੁਭਾਉ ਮਨਹਿ ਬਿਆਪੀ ॥
man kaa subhaau maneh biaapee ||
Ce qui est le propre de l'esprit se répand dans l'esprit même.
ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥
gauRee kabeer jee ||
Gauree, Kabeer Ji.
ਓਇ ਜੁ ਦੀਸਹਿ ਅੰਬਰਿ ਤਾਰੇ ॥
oi ju dheeseh a(n)bar taare ||
Ces étoiles que l'on voit au firmament,
ਕਿਨਿ ਓਇ ਚੀਤੇ ਚੀਤਨਹਾਰੇ ॥੧॥
kin oi cheete cheetanahaare ||1||
quel peintre les a peintes ? ॥1॥
ਕਹੁ ਰੇ ਪੰਡਿਤ ਅੰਬਰੁ ਕਾ ਸਿਉ ਲਾਗਾ ॥
kahu re pa(n)ddit a(n)bar kaa siau laagaa ||
Dis-moi, ô savant : à quoi le ciel est-il donc suspendu ?
ਬੂਝੈ ਬੂਝਨਹਾਰੁ ਸਭਾਗਾ ॥੧॥
boojhai boojhanahaar sabhaagaa ||1||
Bienheureux celui qui comprend, car il comprendra cela. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਸੂਰਜ ਚੰਦੁ ਕਰਹਿ ਉਜੀਆਰਾ ॥
sooraj cha(n)dh kareh ujeeaaraa ||
Le soleil et la lune répandent leur clarté ;
ਸਭ ਮਹਿ ਪਸਰਿਆ ਬ੍ਰਹਮ ਪਸਾਰਾ ॥੨॥
sabh meh pasariaa braham pasaaraa ||2||
en toute chose s'étend le déploiement du Créateur. ॥2॥
ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜਾਨੈਗਾ ਸੋਇ ॥
kahu kabeer jaanaigaa soi ||
Kabeer dit : celui-là seul saura,
ਹਿਰਦੈ ਰਾਮੁ ਮੁਖਿ ਰਾਮੈ ਹੋਇ ॥੩॥੨੯॥
hiradhai raam mukh raamai hoi ||3||29||
qui porte Raam dans le cœur et Raam à la bouche. ॥3॥29॥
ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥
gauRee kabeer jee ||
Gauree, Kabeer Ji :
ਬੇਦ ਕੀ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਾਈ ॥
bedh kee putree si(n)mirat bhaiee ||
La Smriti est la fille des Védas, ô frère ;
ਸਾਂਕਲ ਜੇਵਰੀ ਲੈ ਹੈ ਆਈ ॥੧॥
saa(n)kal jevaree lai hai aaiee ||1||
elle est venue en apportant chaînes et cordes. ॥1॥
ਆਪਨ ਨਗਰੁ ਆਪ ਤੇ ਬਾਧਿਆ ॥
aapan nagar aap te baadhiaa ||
Elle a enchaîné de ses propres mains sa propre cité,
ਮੋਹ ਕੈ ਫਾਧਿ ਕਾਲ ਸਰੁ ਸਾਂਧਿਆ ॥੧॥
moh kai faadh kaal sar saa(n)dhiaa ||1||
et dans le piège de l'attachement elle a décoché la flèche de la mort. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਕਟੀ ਨ ਕਟੈ ਤੂਟਿ ਨਹ ਜਾਈ ॥
kaTee na kaTai tooT neh jaiee ||
Coupée, elle ne se coupe pas ; brisée, elle ne se rompt pas ;
ਸਾ ਸਾਪਨਿ ਹੋਇ ਜਗ ਕਉ ਖਾਈ ॥੨॥
saa saapan hoi jag kau khaiee ||2||
devenue serpente, elle dévore le monde. ॥2॥
ਹਮ ਦੇਖਤ ਜਿਨਿ ਸਭੁ ਜਗੁ ਲੂਟਿਆ ॥
ham dhekhat jin sabh jag looTiaa ||
Sous mes yeux elle a pillé le monde entier ;
ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਮੈ ਰਾਮ ਕਹਿ ਛੂਟਿਆ ॥੩॥੩੦॥
kahu kabeer mai raam keh chhooTiaa ||3||30||
dit Kabeer, en prononçant le Nom du Seigneur, j'ai été délivré. ॥3॥30॥
ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥
gauRee kabeer jee ||
Gauree, Kabeer Ji :
ਦੇਇ ਮੁਹਾਰ ਲਗਾਮੁ ਪਹਿਰਾਵਉ ॥
dhei muhaar lagaam pahiraavau ||
Je passe le mors, j'ajuste la bride,
ਸਗਲ ਤ ਜੀਨੁ ਗਗਨ ਦਉਰਾਵਉ ॥੧॥
sagal ta jeen gagan dhauraavau ||1||
je selle entièrement (mon esprit) et le fais galoper vers le ciel. ॥1॥
ਅਪਨੈ ਬੀਚਾਰਿ ਅਸਵਾਰੀ ਕੀਜੈ ॥
apanai beechaar asavaaree keejai ||
Fais de ta propre contemplation ta monture,
ਸਹਜ ਕੈ ਪਾਵੜੈ ਪਗੁ ਧਰਿ ਲੀਜੈ ॥੧॥
sahaj kai paavaRai pag dhar leejai ||1||
et pose le pied sur l'étrier du Sahaj (la sérénité). ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਚਲੁ ਰੇ ਬੈਕੁੰਠ ਤੁਝਹਿ ਲੇ ਤਾਰਉ ॥
chal re baiku(n)Th tujheh le taarau ||
Avance ! Je te porterai jusqu'au paradis ;
ਹਿਚਹਿ ਤ ਪ੍ਰੇਮ ਕੈ ਚਾਬੁਕ ਮਾਰਉ ॥੨॥
hicheh ta prem kai chaabuk maarau ||2||
si tu regimbes, je te frapperai du fouet de l'amour. ॥2॥
ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਭਲੇ ਅਸਵਾਰਾ ॥
kahat kabeer bhale asavaaraa ||
Dit Kabeer : ce sont là de bons cavaliers,
ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਤੇ ਰਹਹਿ ਨਿਰਾਰਾ ॥੩॥੩੧॥
bedh kateb te raheh niraaraa ||3||31||
ceux qui demeurent détachés des Védas et des livres sémitiques. ॥3॥31॥
ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥
gauRee kabeer jee ||
Gauree, Kabeer Ji :
ਜਿਹ ਮੁਖਿ ਪਾਂਚਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਏ ॥
jeh mukh paa(n)chau a(n)mirat khaae ||
La bouche qui a goûté les cinq mets délicieux,
ਤਿਹ ਮੁਖ ਦੇਖਤ ਲੂਕਟ ਲਾਏ ॥੧॥
teh mukh dhekhat lookaT laae ||1||
cette même bouche, on la voit livrée aux flammes. ॥1॥
ਇਕੁ ਦੁਖੁ ਰਾਮ ਰਾਇ ਕਾਟਹੁ ਮੇਰਾ ॥
eik dhukh raam rai kaaTahu meraa ||
Ô Seigneur souverain, tranche cette seule peine qui est mienne :
ਅਗਨਿ ਦਹੈ ਅਰੁ ਗਰਭ ਬਸੇਰਾ ॥੧॥
agan dhahai ar garabh baseraa ||1||
le feu qui consume et la demeure dans le ventre (la renaissance). ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਕਾਇਆ ਬਿਗੂਤੀ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਭਾਤੀ ॥
kaiaa bigootee bahu bidh bhaatee ||
Le corps est détruit de mille manières :
ਕੋ ਜਾਰੇ ਕੋ ਗਡਿ ਲੇ ਮਾਟੀ ॥੨॥
ko jaare ko gadd le maaTee ||2||
l'un est brûlé, l'autre enfoui dans la terre. ॥2॥
ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਚਰਣ ਦਿਖਾਵਹੁ ॥
kahu kabeer har charan dhikhaavahu ||
Dit Kabeer : montre-moi Tes pieds, ô Har (le Nom de Dieu) ;
ਪਾਛੈ ਤੇ ਜਮੁ ਕਿਉ ਨ ਪਠਾਵਹੁ ॥੩॥੩੨॥
paachhai te jam kiau na paThaavahu ||3||32||
après cela, pourquoi ne m'enverrais-Tu pas le Jam (le messager de la mort) ? ॥3॥32॥
ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥
gauRee kabeer jee ||
Gauree, Kabeer Ji :
ਆਪੇ ਪਾਵਕੁ ਆਪੇ ਪਵਨਾ ॥
aape paavak aape pavanaa ||
Lui-même est le feu, Lui-même est le vent ;
ਜਾਰੈ ਖਸਮੁ ਤ ਰਾਖੈ ਕਵਨਾ ॥੧॥
jaarai khasam ta raakhai kavanaa ||1||
si le Maître veut brûler, qui pourra protéger ? ॥1॥
ਰਾਮ ਜਪਤ ਤਨੁ ਜਰਿ ਕੀ ਨ ਜਾਇ ॥
raam japat tan jar kee na jai ||
En méditant le Seigneur, qu'importe si le corps brûle,
ਰਾਮ ਨਾਮ ਚਿਤੁ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੧॥
raam naam chit rahiaa samai ||1||
car le Naam (le Nom du Seigneur) reste absorbé dans ma conscience. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਕਾ ਕੋ ਜਰੈ ਕਾਹਿ ਹੋਇ ਹਾਨਿ ॥
kaa ko jarai kaeh hoi haan ||
Qu'est-ce donc qui brûle, à qui la perte ?
ਨਟ ਵਟ ਖੇਲੈ ਸਾਰਿਗਪਾਨਿ ॥੨॥
naT vaT khelai saarigapaan ||2||
Tel un jongleur, le Seigneur mène Son jeu. ॥2॥
ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਅਖਰ ਦੁਇ ਭਾਖਿ ॥
kahu kabeer akhar dhui bhaakh ||
Dit Kabeer : prononce les deux syllabes (Râ-m) ;
ਹੋਇਗਾ ਖਸਮੁ ਤ ਲੇਇਗਾ ਰਾਖਿ ॥੩॥੩੩॥
hoigaa khasam ta leigaa raakh ||3||33||
s'Il est ton Maître, Il te protégera. ॥3॥33॥