Ang 338

ਉਰ ਨ ਭੀਜੈ ਪਗੁ ਨਾ ਖਿਸੈ ਹਰਿ ਦਰਸਨ ਕੀ ਆਸਾ ॥੧॥

aur na bheejai pag naa khisai har dharasan kee aasaa ||1||

Mon cœur ne s'apaise pas, mon pied ne bouge pas : j'attends le Darshan (la vision bénie du divin) du Har. ॥1॥

ਉਡਹੁ ਨ ਕਾਗਾ ਕਾਰੇ ॥

auddahu na kaagaa kaare ||

Envole-toi donc, corbeau noir !

ਬੇਗਿ ਮਿਲੀਜੈ ਅਪੁਨੇ ਰਾਮ ਪਿਆਰੇ ॥੧॥

beg mileejai apune raam piaare ||1||

Que je rencontre vite mon Raam bien-aimé. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਜੀਵਨ ਪਦ ਕਾਰਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਭਗਤਿ ਕਰੀਜੈ ॥

keh kabeer jeevan padh kaaran har kee bhagat kareejai ||

Kabeer dit : pour atteindre l'état de la vraie vie, pratique l'adoration aimante du Har.

ਏਕੁ ਆਧਾਰੁ ਨਾਮੁ ਨਾਰਾਇਨ ਰਸਨਾ ਰਾਮੁ ਰਵੀਜੈ ॥੨॥੧॥੧੪॥੬੫॥

ek aadhaar naam naarain rasanaa raam raveejai ||2||1||14||65||

Le Nom de Naaraayan est l'unique appui : que la langue redise Raam. ॥2॥1॥14॥65॥

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ॥

raag gauRee ||

Raag Gauree.

ਪੰਥੁ ਨਿਹਾਰੈ ਕਾਮਨੀ ਲੋਚਨ ਭਰੀ ਲੇ ਉਸਾਸਾ ॥

pa(n)th nihaarai kaamanee lochan bharee le usaasaa ||

L'épouse guette le chemin, les yeux emplis de larmes et le souffle lourd de soupirs.

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ੧੧ ॥

raag gauRee 11 ||

Raag Gauree 11.

ਆਸ ਪਾਸ ਘਨ ਤੁਰਸੀ ਕਾ ਬਿਰਵਾ ਮਾਝ ਬਨਾ ਰਸਿ ਗਾਊਂ ਰੇ ॥

aas paas ghan turasee kaa biravaa maajh banaa ras gaauoo(n) re ||

Tout autour, les touffes serrées du basilic sacré ; au milieu du bosquet, je chante avec ravissement.

ਉਆ ਕਾ ਸਰੂਪੁ ਦੇਖਿ ਮੋਹੀ ਗੁਆਰਨਿ ਮੋ ਕਉ ਛੋਡਿ ਨ ਆਉ ਨ ਜਾਹੂ ਰੇ ॥੧॥

auaa kaa saroop dhekh mohee guaaran mo kau chhodd na aau na jaahoo re ||1||

À voir Sa beauté la bergère est ravie : ne me quitte pas, ne t'en va pas, ne pars pas. ॥1॥

ਤੋਹਿ ਚਰਨ ਮਨੁ ਲਾਗੋ ਸਾਰਿੰਗਧਰ ॥

toh charan man laago saari(n)gadhar ||

Mon cœur s'est attaché à Tes pieds, ô Toi qui portes l'arc.

ਸੋ ਮਿਲੈ ਜੋ ਬਡਭਾਗੋ ॥੧॥

so milai jo baddabhaago ||1||

Seul Te rencontre celui qui a grande fortune. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਬਿੰਦ੍ਰਾਬਨ ਮਨ ਹਰਨ ਮਨੋਹਰ ਕ੍ਰਿਸਨ ਚਰਾਵਤ ਗਾਊ ਰੇ ॥

bi(n)dhraaban man haran manohar kirasan charaavat gaauoo re ||

À Brindaaban, Krishna qui ravit les cœurs mène paître les vaches.

ਜਾ ਕਾ ਠਾਕੁਰੁ ਤੁਹੀ ਸਾਰਿੰਗਧਰ ਮੋਹਿ ਕਬੀਰਾ ਨਾਊ ਰੇ ॥੨॥੨॥੧੫॥੬੬॥

jaa kaa Thaakur tuhee saari(n)gadhar moh kabeeraa naauoo re ||2||2||15||66||

Toi qui portes l'arc, Tu es le Maître de tous ; et moi, mon nom est Kabeer. ॥2॥2॥15॥66॥

ਗਉੜੀ ਪੂਰਬੀ ੧੨ ॥

gauRee poorabee 12 ||

Gauree Poorbee 12.

ਬਿਪਲ ਬਸਤ੍ਰ ਕੇਤੇ ਹੈ ਪਹਿਰੇ ਕਿਆ ਬਨ ਮਧੇ ਬਾਸਾ ॥

bipal basatr kete hai pahire kiaa ban madhe baasaa ||

Beaucoup ont porté de riches vêtements ; à quoi sert d'habiter la forêt ?

ਕਹਾ ਭਇਆ ਨਰ ਦੇਵਾ ਧੋਖੇ ਕਿਆ ਜਲਿ ਬੋਰਿਓ ਗਿਆਤਾ ॥੧॥

kahaa bhiaa nar dhevaa dhokhe kiaa jal borio giaataa ||1||

Que gagnes-tu, ô homme, à brûler de l'encens devant des idoles, à quoi bon plonger ton corps dans l'eau ? ॥1॥

ਜੀਅਰੇ ਜਾਹਿਗਾ ਮੈ ਜਾਨਾਂ ॥

jeeare jaahigaa mai jaanaa(n) ||

Ô mon âme, tu partiras : je le sais.

ਅਬਿਗਤ ਸਮਝੁ ਇਆਨਾ ॥

abigat samajh iaanaa ||

Comprends l'Invisible, ô toi qui ne sais rien.

ਜਤ ਜਤ ਦੇਖਉ ਬਹੁਰਿ ਨ ਪੇਖਉ ਸੰਗਿ ਮਾਇਆ ਲਪਟਾਨਾ ॥੧॥

jat jat dhekhau bahur na pekhau sa(n)g maiaa lapaTaanaa ||1||

Tout ce que je vois, je ne le reverrai plus ; et pourtant l'homme s'accroche à Maya (l'illusion du monde). ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗਿਆਨੀ ਧਿਆਨੀ ਬਹੁ ਉਪਦੇਸੀ ਇਹੁ ਜਗੁ ਸਗਲੋ ਧੰਧਾ ॥

giaanee dhiaanee bahu upadhesee ih jag sagalo dha(n)dhaa ||

Savants, contemplatifs, prêcheurs infatigables : tout ce monde n'est qu'affairement.

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਇਕ ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਇਆ ਜਗੁ ਮਾਇਆ ਅੰਧਾ ॥੨॥੧॥੧੬॥੬੭॥

keh kabeer ik raam naam bin iaa jag maiaa a(n)dhaa ||2||1||16||67||

Kabeer dit : sans le seul Nom de Raam, ce monde est aveuglé par Maya. ॥2॥1॥16॥67॥

ਗਉੜੀ ੧੨ ॥

gauRee 12 ||

Gauree 12.

ਮਨ ਰੇ ਛਾਡਹੁ ਭਰਮੁ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇ ਨਾਚਹੁ ਇਆ ਮਾਇਆ ਕੇ ਡਾਂਡੇ ॥

man re chhaaddahu bharam pragaT hoi naachahu iaa maiaa ke ddaa(n)dde ||

Ô esprit, laisse le doute et danse au grand jour, libéré des dettes de Maya (l'illusion du monde).

ਸੂਰੁ ਕਿ ਸਨਮੁਖ ਰਨ ਤੇ ਡਰਪੈ ਸਤੀ ਕਿ ਸਾਂਚੈ ਭਾਂਡੇ ॥੧॥

soor k sanamukh ran te ddarapai satee k saa(n)chai bhaa(n)dde ||1||

Quel guerrier est celui qui craint la bataille en face ? Quelle épouse fidèle est celle qui compte encore sa vaisselle ? ॥1॥

ਡਗਮਗ ਛਾਡਿ ਰੇ ਮਨ ਬਉਰਾ ॥

ddagamag chhaadd re man bauraa ||

Cesse de vaciller, ô esprit affolé.

ਅਬ ਤਉ ਜਰੇ ਮਰੇ ਸਿਧਿ ਪਾਈਐ ਲੀਨੋ ਹਾਥਿ ਸੰਧਉਰਾ ॥੧॥

ab tau jare mare sidh paieeaai leeno haath sa(n)dhauraa ||1||

Maintenant que tu as pris la décision en main, la perfection ne s'obtient qu'en brûlant et en mourant à soi. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਮਾਇਆ ਕੇ ਲੀਨੇ ਇਆ ਬਿਧਿ ਜਗਤੁ ਬਿਗੂਤਾ ॥

kaam karodh maiaa ke leene iaa bidh jagat bigootaa ||

Pris par le désir, la colère et Maya, le monde entier se trouve ruiné.

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨ ਛੋਡਉ ਸਗਲ ਊਚ ਤੇ ਊਚਾ ॥੨॥੨॥੧੭॥੬੮॥

keh kabeer raajaa raam na chhoddau sagal uooch te uoochaa ||2||2||17||68||

Kabeer dit : je ne quitterai pas le Roi Raam, le plus haut de tous les hauts. ॥2॥2॥17॥68॥

ਗਉੜੀ ੧੩ ॥

gauRee 13 ||

Gauree 13.

ਫੁਰਮਾਨੁ ਤੇਰਾ ਸਿਰੈ ਊਪਰਿ ਫਿਰਿ ਨ ਕਰਤ ਬੀਚਾਰ ॥

furamaan teraa sirai uoopar fir na karat beechaar ||

Ton commandement est au-dessus de ma tête, et je ne le discute plus.

ਤੁਹੀ ਦਰੀਆ ਤੁਹੀ ਕਰੀਆ ਤੁਝੈ ਤੇ ਨਿਸਤਾਰ ॥੧॥

tuhee dhareeaa tuhee kareeaa tujhai te nisataar ||1||

Tu es la rivière et Tu es le passeur : de Toi seul vient la traversée. ॥1॥

ਬੰਦੇ ਬੰਦਗੀ ਇਕਤੀਆਰ ॥

ba(n)dhe ba(n)dhagee ikateeaar ||

Ô homme, choisis l'adoration de ton Seigneur,

ਸਾਹਿਬੁ ਰੋਸੁ ਧਰਉ ਕਿ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥

saahib ros dharau k piaar ||1||

que le Maître se montre sévère ou qu'Il te donne Son amour. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਨਾਮੁ ਤੇਰਾ ਆਧਾਰੁ ਮੇਰਾ ਜਿਉ ਫੂਲੁ ਜਈ ਹੈ ਨਾਰਿ ॥

naam teraa aadhaar meraa jiau fool jiee hai naar ||

Ton Naam (le Nom divin) est mon seul appui, comme la fleur qui vit de l'eau.

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਗੁਲਾਮੁ ਘਰ ਕਾ ਜੀਆਇ ਭਾਵੈ ਮਾਰਿ ॥੨॥੧੮॥੬੯॥

keh kabeer gulaam ghar kaa jeeaai bhaavai maar ||2||18||69||

Kabeer dit : je suis le serviteur de Ta maison ; fais-moi vivre ou fais-moi mourir, à Ton gré. ॥2॥18॥69॥