Ang 34

ਸਬਦਿ ਮੰਨਿਐ ਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥

sabadh ma(n)niaai gur paieeaai vichahu aap gavai ||

En adhérant au Shabad on trouve le Guru, ayant ôté son moi du dedans.

ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਸਦਾ ਸਾਚੇ ਕੀ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

anadhin bhagat kare sadhaa saache kee liv lai ||

Nuit et jour on pratique la bhagti, uni au Vrai par l'amour.

ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੧੯॥੫੨॥

naam padhaarath man vasiaa naanak sahaj samai ||4||19||52||

Le trésor du Naam habite l'esprit : ô Nanak, on se fond dans la sérénité. ॥4॥19॥52॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

sireeraag mahalaa teejaa ||

Sri Raag, Troisième Mahalla.

ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਦੇਇ ਦ੍ਰਿੜਾਇ ॥

kirapaa kare gur paieeaai har naamo dhei dhiraRai ||

Quand Il fait grâce, on trouve le Guru, et il implante fermement le Naam du Seigneur.

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥

bin gur kinai na paio birathaa janam gavai ||

Sans le Guru, nul ne L'a jamais trouvé : on gaspille sa vie en vain.

ਮਨਮੁਖ ਕਰਮ ਕਮਾਵਣੇ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥੧॥

manmukh karam kamaavane dharageh milai sajai ||1||

Les actes du manmukh reçoivent leur châtiment à la Cour divine. ॥1॥

ਮਨ ਰੇ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਚੁਕਾਇ ॥

man re dhoojaa bhaau chukai ||

Ô mon esprit, mets fin à l'amour de la dualité.

ਅੰਤਰਿ ਤੇਰੈ ਹਰਿ ਵਸੈ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇ ॥

a(n)tar terai har vasai gur sevaa sukh pai ||

Le Seigneur habite au-dedans de toi : par le service du Guru, tu trouveras la paix. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਚੁ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਸਬਦੁ ਹੈ ਜਾ ਸਚਿ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥

sach baanee sach sabadh hai jaa sach dhare piaar ||

La Bani est vraie et le Shabad est vrai, quand on porte au Vrai son amour.

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਕ੍ਰੋਧੁ ਨਿਵਾਰਿ ॥

har kaa naam man vasai haumai karodh nivaar ||

Le Naam du Seigneur habite l'esprit et chasse la haumai et la colère.

ਮਨਿ ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਤਾ ਪਾਏ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥੨॥

man niramal naam dhiaaieeaai taa paae mokh dhuaar ||2||

L'esprit purifié médite le Naam, et alors s'ouvre la Porte de la libération. ॥2॥

ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਜਗੁ ਬਿਨਸਦਾ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥

haumai vich jag binasadhaa mar ja(n)mai aavai jai ||

Dans la haumai le monde se détruit : il meurt, renaît, va et vient.

ਮਨਮੁਖ ਸਬਦੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਜਾਸਨਿ ਪਤਿ ਗਵਾਇ ॥

manmukh sabadh na jaananee jaasan pat gavai ||

Les manmukh ne connaissent pas le Shabad, et s'en iront ayant perdu leur honneur.

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਨਾਉ ਪਾਈਐ ਸਚੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥੩॥

gur sevaa naau paieeaai sache rahai samai ||3||

Par le service du Guru on obtient le Naam, et l'on demeure fondu dans le Vrai. ॥3॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

sireeraag mahalaa teejaa ||

Sri Raag, Troisième Mahalla.

ਜਿਨੀ ਪੁਰਖੀ ਸਤਗੁਰੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸੇ ਦੁਖੀਏ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥

jinee purakhee satagur na sevio se dhukhe'ee jug chaar ||

Ceux qui n'ont pas servi le vrai Guru souffrent à travers les quatre âges.

ਘਰਿ ਹੋਦਾ ਪੁਰਖੁ ਨ ਪਛਾਣਿਆ ਅਭਿਮਾਨਿ ਮੁਠੇ ਅਹੰਕਾਰਿ ॥

ghar hodhaa purakh na pachhaaniaa abhimaan muThe aha(n)kaar ||

L'Être était dans leur propre maison et ils ne L'ont pas reconnu, trompés par l'orgueil et la vanité.

ਸਤਗੁਰੂ ਕਿਆ ਫਿਟਕਿਆ ਮੰਗਿ ਥਕੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥

sataguroo kiaa fiTakiaa ma(n)g thake sa(n)saar ||

Que leur a donc fait le vrai Guru ? Ils se sont épuisés à mendier dans le monde.

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸਭਿ ਕਾਜ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥੧॥

sachaa sabadh na sevio sabh kaaj savaaranahaar ||1||

Ils n'ont pas servi le vrai Shabad, qui accomplit pourtant toutes les affaires. ॥1॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਸਦਾ ਹਰਿ ਵੇਖੁ ਹਦੂਰਿ ॥

man mere sadhaa har vekh hadhoor ||

Ô mon esprit, vois le Seigneur toujours présent devant toi.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖੁ ਪਰਹਰੈ ਸਬਦਿ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥੧॥

janam maran dhukh paraharai sabadh rahiaa bharapoor ||1||

Il ôte la douleur de la naissance et de la mort : par le Shabad, Il remplit tout. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਚੁ ਸਲਾਹਨਿ ਸੇ ਸਚੇ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥

sach salaahan se sache sachaa naam adhaar ||

Ceux qui louent le Vrai sont vrais, et le vrai Naam est leur appui.

ਸਚੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਚੇ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥

sachee kaar kamaavanee sache naal piaar ||

Ils accomplissent l'œuvre vraie et portent au Vrai leur amour.

ਸਚਾ ਸਾਹੁ ਵਰਤਦਾ ਕੋਇ ਨ ਮੇਟਣਹਾਰੁ ॥

sachaa saahu varatadhaa koi na meTanahaar ||

Le vrai Banquier gouverne : nul ne peut effacer Son écriture.

ਮਨਮੁਖ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਇਨੀ ਕੂੜਿ ਮੁਠੇ ਕੂੜਿਆਰ ॥੨॥

manmukh mahal na painee kooR muThe kooRiaar ||2||

Les manmukh n'atteignent pas le Palais, trompés par le faux, eux les faussaires. ॥2॥

ਹਉਮੈ ਕਰਤਾ ਜਗੁ ਮੁਆ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰੁ ॥

haumai karataa jag muaa gur bin ghor a(n)dhaar ||

Faisant « moi », le monde meurt ; sans le Guru, l'obscurité est épaisse.

ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਸਾਰਿਆ ਸੁਖਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰੁ ॥

maiaa moh visaariaa sukhadhaataa dhaataar ||

Par l'attachement à la Maya, ils ont oublié le Donateur de paix.

ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਤਾ ਉਬਰਹਿ ਸਚੁ ਰਖਹਿ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥

satagur seveh taa ubareh sach rakheh ur dhaar ||

S'ils servent le vrai Guru, ils sont sauvés et gardent le Vrai dans leur cœur.

ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਸਚਿ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥੩॥

kirapaa te har paieeaai sach sabadh veechaar ||3||

C'est par la grâce qu'on trouve le Seigneur, en méditant le vrai Shabad. ॥3॥

ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ਹਉਮੈ ਤਜਿ ਵਿਕਾਰ ॥

satagur sev man niramalaa haumai taj vikaar ||

En servant le vrai Guru l'esprit devient immaculé, ayant rejeté la haumai et la corruption.

ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਜੀਵਤ ਮਰੈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰ ॥

aap chhodd jeevat marai gur kai sabadh veechaar ||

Abandonnant son moi, il meurt tout en vivant, par la méditation du Shabad du Guru.

ਧੰਧਾ ਧਾਵਤ ਰਹਿ ਗਏ ਲਾਗਾ ਸਾਚਿ ਪਿਆਰੁ ॥

dha(n)dhaa dhaavat reh ge laagaa saach piaar ||

Les courses affairées ont cessé, et l'amour du Vrai s'est attaché.

ਸਚਿ ਰਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਤਿਤੁ ਸਾਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੪॥

sach rate mukh ujale tit saachai dharabaar ||4||

Imprégnés du Vrai, leurs visages rayonnent en cette vraie Cour. ॥4॥

ਸਤਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਨ ਮੰਨਿਓ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥

satagur purakh na ma(n)nio sabadh na lago piaar ||

Ils n'ont pas cru au vrai Guru et n'ont pas aimé le Shabad.

ਇਸਨਾਨੁ ਦਾਨੁ ਜੇਤਾ ਕਰਹਿ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਰੁ ॥

eisanaan dhaan jetaa kareh dhoojai bhai khuaar ||

Tous leurs bains rituels et leurs aumônes ne sont que ruine dans l'amour de la dualité.

ਹਰਿ ਜੀਉ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਾ ਲਾਗੈ ਨਾਮ ਪਿਆਰੁ ॥

har jeeau aapanee kirapaa kare taa laagai naam piaar ||

Quand le Seigneur fait Sa grâce, alors s'attache l'amour du Naam.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਅਪਾਰਿ ॥੫॥੨੦॥੫੩॥

naanak naam samaal too gur kai het apaar ||5||20||53||

Ô Nanak, chéris le Naam, par l'amour infini du Guru. ॥5॥20॥53॥