Ang 355

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਜੀਵਾਲੇ ਜੀਆ ਜਹ ਭਾਵੈ ਤਹ ਰਾਖੁ ਤੁਹੀ ॥੫॥੧੯॥

kahai naanak jeevaale jeeaa jeh bhaavai teh raakh tuhee ||5||19||

Nanak dit : Tu fais vivre les êtres ; garde-moi où il Te plaît, Toi seul. ॥5॥19॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ਪੰਚਪਦੇ ॥

aasaa mahalaa pehilaa pa(n)chapadhe ||

Aasaa, Mahalla 1, Panchpade.

ਦੁਧ ਬਿਨੁ ਧੇਨੁ ਪੰਖ ਬਿਨੁ ਪੰਖੀ ਜਲ ਬਿਨੁ ਉਤਭੁਜ ਕਾਮਿ ਨਾਹੀ ॥

dhudh bin dhen pa(n)kh bin pa(n)khee jal bin utabhuj kaam naahee ||

Une vache sans lait, un oiseau sans ailes, une plante sans eau : rien de tout cela ne sert à rien.

ਕਿਆ ਸੁਲਤਾਨੁ ਸਲਾਮ ਵਿਹੂਣਾ ਅੰਧੀ ਕੋਠੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮੁ ਨਾਹੀ ॥੧॥

kiaa sulataan salaam vihoonaa a(n)dhee koThee teraa naam naahee ||1||

Que vaut un roi que nul ne salue ? La chambre reste obscure là où Ton Naam (le Nom divin) n'est pas. ॥1॥

ਕੀ ਵਿਸਰਹਿ ਦੁਖੁ ਬਹੁਤਾ ਲਾਗੈ ॥

kee visareh dhukh bahutaa laagai ||

Pourquoi T'oublierais-je ? La peine serait trop lourde.

ਦੁਖੁ ਲਾਗੈ ਤੂੰ ਵਿਸਰੁ ਨਾਹੀ ॥੧॥

dhukh laagai too(n) visar naahee ||1||

La peine vient dès qu'on T'oublie : ne sois jamais oublié. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਅਖੀ ਅੰਧੁ ਜੀਭ ਰਸੁ ਨਾਹੀ ਕੰਨੀ ਪਵਣੁ ਨ ਵਾਜੈ ॥

akhee a(n)dh jeebh ras naahee ka(n)nee pavan na vaajai ||

Les yeux s'aveuglent, la langue perd le goût, l'oreille n'entend plus le souffle du vent.

ਚਰਣੀ ਚਲੈ ਪਜੂਤਾ ਆਗੈ ਵਿਣੁ ਸੇਵਾ ਫਲ ਲਾਗੇ ॥੨॥

charanee chalai pajootaa aagai vin sevaa fal laage ||2||

Il ne marche plus qu'appuyé par d'autres : sans Seva (le service désintéressé), quel fruit porterait-il ? ॥2॥

ਅਖਰ ਬਿਰਖ ਬਾਗ ਭੁਇ ਚੋਖੀ ਸਿੰਚਿਤ ਭਾਉ ਕਰੇਹੀ ॥

akhar birakh baag bhui chokhee si(n)chit bhaau karehee ||

Que la parole soit l'arbre, le jardin la bonne terre, et l'amour l'eau qui l'arrose :

ਸਭਨਾ ਫਲੁ ਲਾਗੈ ਨਾਮੁ ਏਕੋ ਬਿਨੁ ਕਰਮਾ ਕੈਸੇ ਲੇਹੀ ॥੩॥

sabhanaa fal laagai naam eko bin karamaa kaise lehee ||3||

tous porteront alors le fruit unique du Naam ; mais sans Sa grâce, comment le recevoir ? ॥3॥

ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਤੇਤੇ ਸਭਿ ਤੇਰੇ ਵਿਣੁ ਸੇਵਾ ਫਲੁ ਕਿਸੈ ਨਾਹੀ ॥

jete jeea tete sabh tere vin sevaa fal kisai naahee ||

Tous les êtres qui existent sont à Toi ; sans le service, nul n'obtient de fruit.

ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਭਾਣਾ ਤੇਰਾ ਹੋਵੈ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਜੀਉ ਰਹੈ ਨਾਹੀ ॥੪॥

dhukh sukh bhaanaa teraa hovai vin naavai jeeau rahai naahee ||4||

La peine et la joie viennent de Ta volonté ; sans le Nom, l'âme ne tient pas debout. ॥4॥

ਮਤਿ ਵਿਚਿ ਮਰਣੁ ਜੀਵਣੁ ਹੋਰੁ ਕੈਸਾ ਜਾ ਜੀਵਾ ਤਾਂ ਜੁਗਤਿ ਨਾਹੀ ॥

mat vich maran jeevan hor kaisaa jaa jeevaa taa(n) jugat naahee ||

Mourir dans la sagesse, voilà vivre ; sinon quelle vie est-ce ? Si je vis pour moi seul, je n'ai pas trouvé la voie.

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥

aasaa mahalaa pehilaa ||

Aasaa, Mahalla 1 :

ਕਾਇਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਨੁ ਹੈ ਧੋਤੀ ॥

kaiaa brahamaa man hai dhotee ||

Que le corps soit ton Brahmane, l'esprit ton pagne,

ਗਿਆਨੁ ਜਨੇਊ ਧਿਆਨੁ ਕੁਸਪਾਤੀ ॥

giaan janeuoo dhiaan kusapaatee ||

la connaissance ton cordon sacré, la méditation l'herbe rituelle.

ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਜਸੁ ਜਾਚਉ ਨਾਉ ॥

har naamaa jas jaachau naau ||

Je quête le Nom du Har (le Nom de Dieu) et Sa louange ;

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਬ੍ਰਹਮਿ ਸਮਾਉ ॥੧॥

gur parasaadhee braham samaau ||1||

par la grâce du Guru, je me fonds en Dieu. ॥1॥

ਪਾਂਡੇ ਐਸਾ ਬ੍ਰਹਮ ਬੀਚਾਰੁ ॥

paa(n)dde aaisaa braham beechaar ||

Ô Pandit, telle est la vraie méditation de Dieu :

ਨਾਮੇ ਸੁਚਿ ਨਾਮੋ ਪੜਉ ਨਾਮੇ ਚਜੁ ਆਚਾਰੁ ॥੧॥

naame such naamo paRau naame chaj aachaar ||1||

par le Nom la pureté, par le Nom la lecture, par le Nom la juste conduite. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਬਾਹਰਿ ਜਨੇਊ ਜਿਚਰੁ ਜੋਤਿ ਹੈ ਨਾਲਿ ॥

baahar janeuoo jichar jot hai naal ||

Le cordon extérieur ne vaut que tant que la lumière est avec nous ;

ਧੋਤੀ ਟਿਕਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥

dhotee Tikaa naam samaal ||

que ton pagne et ta marque au front soient de chérir le Naam (le Nom).

ਐਥੈ ਓਥੈ ਨਿਬਹੀ ਨਾਲਿ ॥

aaithai othai nibahee naal ||

Ici et dans l'au-delà, il nous accompagne ;

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਹੋਰਿ ਕਰਮ ਨ ਭਾਲਿ ॥੨॥

vin naavai hor karam na bhaal ||2||

hors le Nom, ne cherche pas d'autres rites. ॥2॥

ਪੂਜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਮਾਇਆ ਪਰਜਾਲਿ ॥

poojaa prem maiaa parajaal ||

Que ton culte soit l'amour, brûle la Maya (l'illusion) ;

ਏਕੋ ਵੇਖਹੁ ਅਵਰੁ ਨ ਭਾਲਿ ॥

eko vekhahu avar na bhaal ||

ne vois que l'Unique, n'en cherche pas d'autre.

ਚੀਨੑੈ ਤਤੁ ਗਗਨ ਦਸ ਦੁਆਰ ॥

cheen(h)ai tat gagan dhas dhuaar ||

Discerne l'essence dans le ciel intérieur, à la dixième porte ;

ਹਰਿ ਮੁਖਿ ਪਾਠ ਪੜੈ ਬੀਚਾਰ ॥੩॥

har mukh paaTh paRai beechaar ||3||

de ta bouche récite et médite le Har. ॥3॥

ਭੋਜਨੁ ਭਾਉ ਭਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗੈ ॥

bhojan bhaau bharam bhau bhaagai ||

Que ton aliment soit l'amour, et doute et crainte s'enfuient ;

ਪਾਹਰੂਅਰਾ ਛਬਿ ਚੋਰੁ ਨ ਲਾਗੈ ॥

paaharooaraa chhab chor na laagai ||

avec un tel gardien, nul voleur ne s'approche.

ਤਿਲਕੁ ਲਿਲਾਟਿ ਜਾਣੈ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੁ ॥

tilak lilaaT jaanai prabh ek ||

Que ta marque au front soit de connaître le Dieu unique ;

ਬੂਝੈ ਬ੍ਰਹਮੁ ਅੰਤਰਿ ਬਿਬੇਕੁ ॥੪॥

boojhai braham a(n)tar bibek ||4||

qui comprend Dieu au-dedans possède le discernement. ॥4॥

ਆਚਾਰੀ ਨਹੀ ਜੀਤਿਆ ਜਾਇ ॥

aachaaree nahee jeetiaa jai ||

Par les seuls rites, on ne Le conquiert pas ;

ਪਾਠ ਪੜੈ ਨਹੀ ਕੀਮਤਿ ਪਾਇ ॥

paaTh paRai nahee keemat pai ||

par les seules lectures, on n'en connaît pas le prix.

ਅਸਟ ਦਸੀ ਚਹੁ ਭੇਦੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

asaT dhasee chahu bhedh na paiaa ||

Les dix-huit Puranas et les quatre Vedas n'en ont pas percé le secret ;

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥੫॥੨੦॥

naanak satigur braham dhikhaiaa ||5||20||

Nanak, c'est le vrai Guru qui m'a montré Dieu. ॥5॥20॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥

aasaa mahalaa pehilaa ||

Aasaa, Mahalla 1 :

ਸੇਵਕੁ ਦਾਸੁ ਭਗਤੁ ਜਨੁ ਸੋਈ ॥

sevak dhaas bhagat jan soiee ||

Serviteur, esclave et vrai fidèle est celui-là seul

ਠਾਕੁਰ ਕਾ ਦਾਸੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਈ ॥

Thaakur kaa dhaas gurmukh hoiee ||

qui, en Gurmukh (tourné vers le Guru), se fait serviteur du Maître.

ਜਿਨਿ ਸਿਰਿ ਸਾਜੀ ਤਿਨਿ ਫੁਨਿ ਗੋਈ ॥

jin sir saajee tin fun goiee ||

Celui qui a créé le monde le détruira aussi ;

ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥੧॥

tis bin dhoojaa avar na koiee ||1||

hors Lui, il n'est nul autre. ॥1॥

ਸਾਚੁ ਨਾਮੁ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥

saach naam gur sabadh veechaar ||

Médite le vrai Nom par le Shabad (la Parole) du Guru ;

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਚੇ ਸਾਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੧॥

gurmukh saache saachai dharabaar ||1||

les Gurmukhs sont vrais dans la vraie Cour. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਚਾ ਅਰਜੁ ਸਚੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥

sachaa araj sachee aradhaas ||

Vraie est la requête, vraie l'Ardaas (la prière) ;

ਮਹਲੀ ਖਸਮੁ ਸੁਣੇ ਸਾਬਾਸਿ ॥

mahalee khasam sune saabaas ||

de Sa demeure, le Maître l'entend et l'agrée.

ਸਚੈ ਤਖਤਿ ਬੁਲਾਵੈ ਸੋਇ ॥

sachai takhat bulaavai soi ||

Il appelle le fidèle à Son vrai trône ;

ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਇ ॥੨॥

dhe vaddiaaiee kare su hoi ||2||

Il accorde la gloire, et ce qu'Il fait advient. ॥2॥

ਤੇਰਾ ਤਾਣੁ ਤੂਹੈ ਦੀਬਾਣੁ ॥

teraa taan toohai dheebaan ||

Ta puissance, c'est Toi ; Ton tribunal, c'est Toi ;

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਸਚੁ ਨੀਸਾਣੁ ॥

gur kaa sabadh sach neesaan ||

le Shabad du Guru est le vrai sceau.

ਮੰਨੇ ਹੁਕਮੁ ਸੁ ਪਰਗਟੁ ਜਾਇ ॥

ma(n)ne hukamu su paragaT jai ||

Qui accepte le Hukam (l'Ordre divin) s'en va glorifié ;

ਸਚੁ ਨੀਸਾਣੈ ਠਾਕ ਨ ਪਾਇ ॥੩॥

sach neesaanai Thaak na pai ||3||

avec le vrai sceau, nul obstacle ne l'arrête. ॥3॥

ਪੰਡਿਤ ਪੜਹਿ ਵਖਾਣਹਿ ਵੇਦੁ ॥

pa(n)ddit paReh vakhaaneh vedh ||

Les pandits lisent et commentent le Veda,

ਅੰਤਰਿ ਵਸਤੁ ਨ ਜਾਣਹਿ ਭੇਦੁ ॥

a(n)tar vasat na jaaneh bhedh ||

mais ils ne connaissent pas le secret du trésor intérieur.

ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਸੋਝੀ ਬੂਝ ਨ ਹੋਇ ॥

gur bin sojhee boojh na hoi ||

Sans le Guru, nulle compréhension ni discernement ;

ਸਾਚਾ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੪॥

saachaa rav rahiaa prabh soi ||4||

le vrai Seigneur imprègne toute chose. ॥4॥

ਕਿਆ ਹਉ ਆਖਾ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀ ॥

kiaa hau aakhaa aakh vakhaanee ||

Que puis-je dire, comment le décrire ?

ਤੂੰ ਆਪੇ ਜਾਣਹਿ ਸਰਬ ਵਿਡਾਣੀ ॥

too(n) aape jaaneh sarab viddaanee ||

Toi seul connais, ô Prodige de tout.

ਨਾਨਕ ਏਕੋ ਦਰੁ ਦੀਬਾਣੁ ॥

naanak eko dhar dheebaan ||

Nanak, il n'est qu'une seule porte, un seul tribunal ;

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਚੁ ਤਹਾ ਗੁਦਰਾਣੁ ॥੫॥੨੧॥

gurmukh saach tahaa gudharaan ||5||21||

le Gurmukh y trouve le Vrai et sa subsistance. ॥5॥21॥