Ang 37

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਕਰਿ ਵੇਖਹੁ ਮਨਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥

bin satigur kinai na paio kar vekhahu man veechaar ||

Sans le vrai Guru, nul n'a jamais trouvé : voyez-le et méditez-le en votre esprit.

ਮਨਮੁਖ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਜਿਚਰੁ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥

manmukh mail na utarai jichar gur sabadh na kare piaar ||1||

La souillure du manmukh ne s'en va pas tant qu'il n'aime pas le Shabad du Guru. ॥1॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਚਲੁ ॥

man mere satigur kai bhaanai chal ||

Ô mon esprit, marche selon la volonté du vrai Guru.

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਸਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਹਿ ਤਾ ਸੁਖ ਲਹਹਿ ਮਹਲੁ ॥੧॥

nij ghar vaseh a(n)mrit peeveh taa sukh laheh mahal ||1||

Habite ta propre demeure, bois l'Amrit, et tu trouveras la paix du Palais. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਅਉਗੁਣਵੰਤੀ ਗੁਣੁ ਕੋ ਨਹੀ ਬਹਣਿ ਨ ਮਿਲੈ ਹਦੂਰਿ ॥

aaugunava(n)tee gun ko nahee bahan na milai hadhoor ||

L'épouse pleine de défauts n'a nulle vertu : elle n'obtient pas de siéger en Sa présence.

ਮਨਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਨ ਜਾਣਈ ਅਵਗਣਿ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਦੂਰਿ ॥

manmukh sabadh na jaaniee avagan so prabh dhoor ||

Le manmukh ne connaît pas le Shabad ; par ses défauts, ce Dieu lui est lointain.

ਜਿਨੀ ਸਚੁ ਪਛਾਣਿਆ ਸਚਿ ਰਤੇ ਭਰਪੂਰਿ ॥

jinee sach pachhaaniaa sach rate bharapoor ||

Ceux qui ont reconnu le Vrai en sont imprégnés jusqu'à débordement.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮਨੁ ਬੇਧਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਿਆ ਆਪਿ ਹਦੂਰਿ ॥੨॥

gur sabadhee man bedhiaa prabh miliaa aap hadhoor ||2||

Par le Shabad du Guru l'esprit est transpercé, et Dieu Lui-même est venu en Sa présence. ॥2॥

ਆਪੇ ਰੰਗਣਿ ਰੰਗਿਓਨੁ ਸਬਦੇ ਲਇਓਨੁ ਮਿਲਾਇ ॥

aape ra(n)gan ra(n)gion sabadhe lion milai ||

Lui-même les a teints de Sa teinture et les a unis par le Shabad.

ਸਚਾ ਰੰਗੁ ਨ ਉਤਰੈ ਜੋ ਸਚਿ ਰਤੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

sachaa ra(n)g na utarai jo sach rate liv lai ||

La vraie couleur ne se délave pas chez ceux qui, imprégnés du Vrai, Lui sont unis par l'amour.

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਭਵਿ ਥਕੇ ਮਨਮੁਖ ਬੂਝ ਨ ਪਾਇ ॥

chaare ku(n)ddaa bhav thake manmukh boojh na pai ||

Ils se sont épuisés à errer aux quatre coins ; le manmukh ne comprend pas.

ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਸੋ ਮਿਲੈ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ॥੩॥

jis satigur mele so milai sachai sabadh samai ||3||

Celui que le vrai Guru unit, celui-là s'unit, fondu dans le vrai Shabad. ॥3॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

sireeraag mahalaa teejaa ||

Sri Raag, Troisième Mahalla.

ਆਪੇ ਕਾਰਣੁ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਦੇਖੈ ਆਪਿ ਉਪਾਇ ॥

aape kaaran karataa kare sirasaT dhekhai aap upai ||

Le Créateur crée Lui-même la cause, et ayant créé l'univers, Il le contemple.

ਸਭ ਏਕੋ ਇਕੁ ਵਰਤਦਾ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖਿਆ ਜਾਇ ॥

sabh eko ik varatadhaa alakh na lakhiaa jai ||

L'Un seul est présent partout : l'Invisible ne peut être vu.

ਆਪੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਆਪੇ ਦੇਇ ਬੁਝਾਇ ॥

aape prabhoo dhiaal hai aape dhei bujhai ||

Dieu est Lui-même compatissant, et Lui-même donne de comprendre.

ਗੁਰਮਤੀ ਸਦ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸਚਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੧॥

gurmatee sadh man vasiaa sach rahe liv lai ||1||

Par l'enseignement du Guru, Il habite à jamais l'esprit, et l'on demeure uni au Vrai par l'amour. ॥1॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਮੰਨਿ ਲੈ ਰਜਾਇ ॥

man mere gur kee ma(n)n lai rajai ||

Ô mon esprit, accepte la volonté du Guru.

ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਸਭੁ ਥੀਐ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥੧॥

man tan seetal sabh theeaai naam vasai man aai ||1||

L'esprit et le corps en seront tout rafraîchis, et le Naam viendra habiter l'esprit. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਿਨਿ ਕਰਿ ਕਾਰਣੁ ਧਾਰਿਆ ਸੋਈ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥

jin kar kaaran dhaariaa soiee saar karei ||

Celui qui a créé la cause et soutenu le monde, Lui-même en prend soin.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀਐ ਜਾ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥

gur kai sabadh pachhaaneeaai jaa aape nadhar karei ||

On Le reconnaît par le Shabad du Guru, quand Lui-même pose Son Nadar.

ਸੇ ਜਨ ਸਬਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥

se jan sabadhe sohane tit sachai dharabaar ||

Ces êtres sont beaux par le Shabad en cette vraie Cour.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੨॥

gurmukh sachai sabadh rate aap mele karataar ||2||

En Gurmukh imprégnés du vrai Shabad, le Créateur les unit Lui-même. ॥2॥

ਗੁਰਮਤੀ ਸਚੁ ਸਲਾਹਣਾ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥

gurmatee sach salaahanaa jis dhaa a(n)t na paaraavaar ||

Par l'enseignement du Guru, louons le Vrai, qui n'a ni fin ni rivage.

ਘਟਿ ਘਟਿ ਆਪੇ ਹੁਕਮਿ ਵਸੈ ਹੁਕਮੇ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥

ghaT ghaT aape hukam vasai hukame kare beechaar ||

En chaque cœur Il habite par Son Hukam, et par le Hukam Il délibère.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਾਲਾਹੀਐ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਖੋਇ ॥

gur sabadhee saalaaheeaai haumai vichahu khoi ||

Louons-Le par le Shabad du Guru, ayant ôté la haumai du dedans.

ਸਾ ਧਨ ਨਾਵੈ ਬਾਹਰੀ ਅਵਗਣਵੰਤੀ ਰੋਇ ॥੩॥

saa dhan naavai baaharee avaganava(n)tee roi ||3||

L'épouse privée du Naam, pleine de défauts, ne fait que pleurer. ॥3॥

ਸਚੁ ਸਲਾਹੀ ਸਚਿ ਲਗਾ ਸਚੈ ਨਾਇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਹੋਇ ॥

sach salaahee sach lagaa sachai nai tirapat hoi ||

Que je loue le Vrai, que je m'attache au Vrai, et que le vrai Naam me rassasie.

ਗੁਣ ਵੀਚਾਰੀ ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹਾ ਅਵਗੁਣ ਕਢਾ ਧੋਇ ॥

gun veechaaree gun sa(n)grahaa avagun kaddaa dhoi ||

Que je médite les vertus, que je les rassemble, et que je lave mes défauts.

ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ਫਿਰਿ ਵੇਛੋੜਾ ਨ ਹੋਇ ॥

aape mel milaidhaa fir vechhoRaa na hoi ||

Lui-même unit à Lui, et il n'y a plus de séparation.

ਨਾਨਕ ਗੁਰੁ ਸਾਲਾਹੀ ਆਪਣਾ ਜਿਦੂ ਪਾਈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੪॥੨੭॥੬੦॥

naanak gur saalaahee aapanaa jidhoo paiee prabh soi ||4||27||60||

Ô Nanak, que je loue mon Guru, par qui je trouve ce Dieu. ॥4॥27॥60॥