Ang 40

ਸਹਸ ਸਿਆਣਪ ਕਰਿ ਰਹੇ ਮਨਿ ਕੋਰੈ ਰੰਗੁ ਨ ਹੋਇ ॥

sahas siaanap kar rahe man korai ra(n)g na hoi ||

On s'est épuisé en mille habiletés : sur un esprit non préparé, la couleur ne prend pas.

ਕੂੜਿ ਕਪਟਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਜੋ ਬੀਜੈ ਖਾਵੈ ਸੋਇ ॥੩॥

kooR kapaT kinai na paio jo beejai khaavai soi ||3||

Par la fausseté et la ruse, nul n'a trouvé : ce que l'on sème, on le mange. ॥3॥

ਸਭਨਾ ਤੇਰੀ ਆਸ ਪ੍ਰਭੁ ਸਭ ਜੀਅ ਤੇਰੇ ਤੂੰ ਰਾਸਿ ॥

sabhanaa teree aas prabh sabh jeea tere too(n) raas ||

Tous mettent en Toi leur espoir, ô Dieu ; tous les êtres sont Tiens, Tu es leur capital.

ਪ੍ਰਭ ਤੁਧਹੁ ਖਾਲੀ ਕੋ ਨਹੀ ਦਰਿ ਗੁਰਮੁਖਾ ਨੋ ਸਾਬਾਸਿ ॥

prabh tudhahu khaalee ko nahee dhar gurmukhaa no saabaas ||

Nul ne repart de Toi les mains vides, ô Dieu ; à Ta Porte, honneur aux Gurmukh.

ਬਿਖੁ ਭਉਜਲ ਡੁਬਦੇ ਕਢਿ ਲੈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥੪॥੧॥੬੫॥

bikh bhaujal ddubadhe kadd lai jan naanak kee aradhaas ||4||1||65||

Tire-nous du poison de l'océan où nous nous noyons : telle est l'Ardaas du serviteur Nanak. ॥4॥1॥65॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ਘਰੁ ੧ ॥

sireeraag mahalaa chauthhaa ghar pehilaa ||

Sri Raag, Quatrième Mahalla, Première Maison.

ਮੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਬਿਰਹੁ ਅਤਿ ਅਗਲਾ ਕਿਉ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਮਿਲੈ ਘਰਿ ਆਇ ॥

mai man tan birahu at agalaa kiau preetam milai ghar aai ||

En mon esprit et mon corps est une immense douleur de séparation : comment l'Aimé viendra-t-il chez moi ?

ਜਾ ਦੇਖਾ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਿ ਦੇਖਿਐ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥

jaa dhekhaa prabh aapanaa prabh dhekhiaai dhukh jai ||

Quand je vois mon Dieu, en Le voyant la douleur s'en va.

ਜਾਇ ਪੁਛਾ ਤਿਨ ਸਜਣਾ ਪ੍ਰਭੁ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਮਿਲੈ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥

jai puchhaa tin sajanaa prabh kit bidh milai milai ||1||

J'irai demander à ces amis : par quel moyen Dieu se rencontre-t-Il ? ॥1॥

ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰਾ ਮੈ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

mere satiguraa mai tujh bin avar na koi ||

Ô mon vrai Guru, hors de Toi je n'ai personne.

ਹਮ ਮੂਰਖ ਮੁਗਧ ਸਰਣਾਗਤੀ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਮੇਲੇ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥੧॥

ham moorakh mugadh saranaagatee kar kirapaa mele har soi ||1||

Nous, les insensés et les ignorants, sommes venus à Ton refuge : par Ta grâce, unis-nous à ce Seigneur. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਾਤਾ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕਾ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਿ ਮਿਲਾਵੈ ਸੋਇ ॥

satigur dhaataa har naam kaa prabh aap milaavai soi ||

Le vrai Guru est le Donateur du Naam du Seigneur ; Dieu Lui-même unit à Lui.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਬੁਝਿਆ ਗੁਰ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

satigur har prabh bujhiaa gur jevadd avar na koi ||

Par le vrai Guru j'ai compris Dieu : nul n'est aussi grand que le Guru.

ਹਉ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਢਹਿ ਪਵਾ ਕਰਿ ਦਇਆ ਮੇਲੇ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੨॥

hau gur saranaiee ddeh pavaa kar dhiaa mele prabh soi ||2||

Je tomberai au refuge du Guru : par compassion, il m'unira à ce Dieu. ॥2॥

ਮਨਹਠਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ਕਰਿ ਉਪਾਵ ਥਕੇ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

manahaTh kinai na paiaa kar upaav thake sabh koi ||

Par l'entêtement de l'esprit, nul n'a trouvé : tous se sont épuisés en efforts.

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥

sireeraag mahalaa chauthhaa ||

Sri Raag, Quatrième Mahalla.

ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੀਐ ਬਿਨੁ ਨਾਮੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਾਸੁ ॥

naam milai man tirapateeaai bin naamai dhirag jeevaas ||

Quand le Naam est obtenu, l'esprit est rassasié ; sans le Naam, maudite est l'existence.

ਕੋਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਜਣੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਮੈ ਦਸੇ ਪ੍ਰਭੁ ਗੁਣਤਾਸੁ ॥

koiee gurmukh sajan je milai mai dhase prabh gunataas ||

Si je rencontrais un ami Gurmukh qui me dise où est Dieu, le trésor des vertus —

ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਮੈ ਨਾਮ ਕਰੇ ਪਰਗਾਸੁ ॥੧॥

hau tis viTahu chau kha(n)neeaai mai naam kare paragaas ||1||

je me couperais en quatre pour celui qui ferait luire en moi le Naam. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾ ਹਉ ਜੀਵਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥

mere preetamaa hau jeevaa naam dhiaai ||

Ô mon Bien-aimé, je vis en méditant le Naam.

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਜੀਵਣੁ ਨਾ ਥੀਐ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇ ॥੧॥

bin naavai jeevan naa theeaai mere satigur naam dhiraRai ||1||

Sans le Naam il n'y a pas de vie : ô mon vrai Guru, implante en moi le Naam. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਨਾਮੁ ਅਮੋਲਕੁ ਰਤਨੁ ਹੈ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥

naam amolak ratan hai poore satigur paas ||

Le Naam est un joyau sans prix : il est auprès du vrai Guru parfait.

ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੈ ਲਗਿਆ ਕਢਿ ਰਤਨੁ ਦੇਵੈ ਪਰਗਾਸਿ ॥

satigur sevai lagiaa kadd ratan dhevai paragaas ||

Quand on s'attache à servir le vrai Guru, il sort le joyau et le donne en pleine lumière.

ਧੰਨੁ ਵਡਭਾਗੀ ਵਡ ਭਾਗੀਆ ਜੋ ਆਇ ਮਿਲੇ ਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥੨॥

dha(n)n vaddabhaagee vadd bhaageeaa jo aai mile gur paas ||2||

Bénis, très fortunés sont ceux qui viennent rencontrer le Guru. ॥2॥

ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਨ ਭੇਟਿਓ ਸੇ ਭਾਗਹੀਣ ਵਸਿ ਕਾਲ ॥

jinaa satigur purakh na bheTio se bhaagaheen vas kaal ||

Ceux qui n'ont pas rencontré le vrai Guru sont infortunés, au pouvoir de la Mort.

ਓਇ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੋਨਿ ਭਵਾਈਅਹਿ ਵਿਚਿ ਵਿਸਟਾ ਕਰਿ ਵਿਕਰਾਲ ॥

oi fir fir jon bhavaie'eeh vich visaTaa kar vikaraal ||

Ils sont ballottés d'existence en existence, dans l'ordure, sous une forme effrayante.

ਓਨਾ ਪਾਸਿ ਦੁਆਸਿ ਨ ਭਿਟੀਐ ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਕ੍ਰੋਧੁ ਚੰਡਾਲ ॥੩॥

onaa paas dhuaas na bhiTeeaai jin a(n)tar karodh cha(n)ddaal ||3||

Ne les approchez pas, ne les fréquentez pas, ceux qui portent au-dedans la colère comme un bourreau. ॥3॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੁ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਵਹਿ ਆਇ ॥

satigur purakh a(n)mirat sar vaddabhaagee naaveh aai ||

Le vrai Guru est un lac d'Amrit : les très fortunés viennent s'y baigner.

ਉਨ ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੀ ਮੈਲੁ ਉਤਰੈ ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇ ॥

aun janam janam kee mail utarai niramal naam dhiraRai ||

La souillure d'innombrables existences s'en va, et le Naam immaculé s'implante.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਉਤਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੪॥੨॥੬੬॥

jan naanak utam padh paiaa satigur kee liv lai ||4||2||66||

Le serviteur Nanak a obtenu l'état suprême, uni au vrai Guru par l'amour. ॥4॥2॥66॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥

sireeraag mahalaa chauthhaa ||

Sri Raag, Quatrième Mahalla.

ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਗੁਣ ਵਿਥਰਾ ਗੁਣ ਬੋਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ॥

gun gaavaa gun vitharaa gun bolee meree mai ||

Que je chante Ses vertus, que je les répande, que je les dise, ô ma mère !

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਜਣੁ ਗੁਣਕਾਰੀਆ ਮਿਲਿ ਸਜਣ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥

gurmukh sajan gunakaareeaa mil sajan har gun gai ||

L'ami Gurmukh est un donneur de vertus : en rencontrant cet ami, on chante les vertus du Seigneur.

ਹੀਰੈ ਹੀਰੁ ਮਿਲਿ ਬੇਧਿਆ ਰੰਗਿ ਚਲੂਲੈ ਨਾਇ ॥੧॥

heerai heer mil bedhiaa ra(n)g chaloolai nai ||1||

Diamant contre diamant, l'esprit fut transpercé et teint de la couleur écarlate du Naam. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਮਨਿ ਹੋਇ ॥

mere govi(n)dhaa gun gaavaa tirapat man hoi ||

Ô mon Govind, que je chante Tes vertus, et mon esprit sera rassasié.

ਅੰਤਰਿ ਪਿਆਸ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕੀ ਗੁਰੁ ਤੁਸਿ ਮਿਲਾਵੈ ਸੋਇ ॥੧॥

a(n)tar piaas har naam kee gur tus milaavai soi ||1||

Au-dedans est la soif du Naam du Seigneur : que le Guru, satisfait, m'unisse à Lui. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਮਨੁ ਰੰਗਹੁ ਵਡਭਾਗੀਹੋ ਗੁਰੁ ਤੁਠਾ ਕਰੇ ਪਸਾਉ ॥

man ra(n)gahu vaddabhaageeho gur tuThaa kare pasaau ||

Teignez votre esprit, ô très fortunés : le Guru satisfait accorde sa faveur.

ਗੁਰੁ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਰੰਗ ਸਿਉ ਹਉ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥

gur naam dhiraRaae ra(n)g siau hau satigur kai bal jaau ||

Le Guru implante le Naam avec cette couleur : je m'offre en sacrifice au vrai Guru.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਲਭਈ ਲਖ ਕੋਟੀ ਕਰਮ ਕਮਾਉ ॥੨॥

bin satigur har naam na labhiee lakh koTee karam kamaau ||2||

Sans le vrai Guru, le Naam du Seigneur ne se trouve pas, accomplirait-on des millions de rites. ॥2॥

ਬਿਨੁ ਭਾਗਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਨਾ ਮਿਲੈ ਘਰਿ ਬੈਠਿਆ ਨਿਕਟਿ ਨਿਤ ਪਾਸਿ ॥

bin bhaagaa satigur naa milai ghar baiThiaa nikaT nit paas ||

Sans le destin, on ne rencontre pas le vrai Guru, fût-il assis tout près, chez soi, chaque jour.

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨ ਦੁਖੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਵਿਚਿ ਪੜਦਾ ਦੂਰਿ ਪਈਆਸਿ ॥

a(n)tar agiaan dhukh bharam hai vich paRadhaa dhoor pieeaas ||

Au-dedans sont l'ignorance, la douleur et le doute ; un rideau nous sépare, et Il paraît lointain.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਕੰਚਨੁ ਨਾ ਥੀਐ ਮਨਮੁਖੁ ਲੋਹੁ ਬੂਡਾ ਬੇੜੀ ਪਾਸਿ ॥੩॥

bin satigur bheTe ka(n)chan naa theeaai manmukh loh booddaa beRee paas ||3||

Sans rencontrer le vrai Guru, on ne devient pas or : le manmukh est le fer qui coule à côté de la barque. ॥3॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਹਿਥੁ ਹਰਿ ਨਾਵ ਹੈ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਚੜਿਆ ਜਾਇ ॥

satigur bohith har naav hai kit bidh chaRiaa jai ||

Le vrai Guru est le navire du Naam du Seigneur : par quel moyen y monter ?

Celui qui marche selon la volonté du vrai Guru, celui-là vient s'asseoir dans le navire.

ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੪॥੩॥੬੭॥

dha(n)n dha(n)n vaddabhaagee naanakaa jinaa satigur le milai ||4||3||67||

Bénis, bénis, très fortunés, ô Nanak, ceux que le vrai Guru unit à Lui. ॥4॥3॥67॥