ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥
sireeraag mahalaa chauthhaa ||
Sri Raag, Quatrième Mahalla.
ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥
sireeraag mahalaa chauthhaa ||
Sri Raag, Quatrième Mahalla.
ਹਉ ਪੰਥੁ ਦਸਾਈ ਨਿਤ ਖੜੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੁ ਦਸੇ ਤਿਨਿ ਜਾਉ ॥
hau pa(n)th dhasaiee nit khaRee koiee prabh dhase tin jaau ||
Je me tiens debout chaque jour, demandant le chemin : que quelqu'un m'indique Dieu, et j'irai vers lui.
ਜਿਨੀ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਰਾਵਿਆ ਤਿਨ ਪੀਛੈ ਲਾਗਿ ਫਿਰਾਉ ॥
jinee meraa piaaraa raaviaa tin peechhai laag firaau ||
Ceux qui ont joui de mon Bien-aimé, je marche derrière eux.
ਕਰਿ ਮਿੰਨਤਿ ਕਰਿ ਜੋਦੜੀ ਮੈ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਣੈ ਕਾ ਚਾਉ ॥੧॥
kar mi(n)nat kar jodhaRee mai prabh milanai kaa chaau ||1||
Je supplie, j'implore : j'ai le désir ardent de rencontrer Dieu. ॥1॥
ਮੇਰੇ ਭਾਈ ਜਨਾ ਕੋਈ ਮੋ ਕਉ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥
mere bhaiee janaa koiee mo kau har prabh mel milai ||
Ô mes frères, que l'un de vous m'unisse au Seigneur.
ਹਉ ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥੧॥
hau satigur viTahu vaariaa jin har prabh dheeaa dhikhai ||1||
Je m'offre en sacrifice au vrai Guru, qui m'a fait voir le Seigneur. ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਹੋਇ ਨਿਮਾਣੀ ਢਹਿ ਪਵਾ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥
hoi nimaanee ddeh pavaa poore satigur paas ||
Devenue humble, je tomberai aux pieds du vrai Guru parfait.
ਨਿਮਾਣਿਆ ਗੁਰੁ ਮਾਣੁ ਹੈ ਗੁਰੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਕਰੇ ਸਾਬਾਸਿ ॥
nimaaniaa gur maan hai gur satigur kare saabaas ||
Le Guru est l'honneur de ceux qui n'en ont pas ; le vrai Guru les félicite.
ਹਉ ਗੁਰੁ ਸਾਲਾਹਿ ਨ ਰਜਊ ਮੈ ਮੇਲੇ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਸਿ ॥੨॥
hau gur saalaeh na rajuoo mai mele har prabh paas ||2||
Je ne me lasse pas de louer le Guru : il m'unit au Seigneur qui est tout près. ॥2॥
ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਸਭ ਕੋ ਲੋਚਦਾ ਜੇਤਾ ਜਗਤੁ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥
satigur no sabh ko lochadhaa jetaa jagat sabh koi ||
Tout le monde aspire au vrai Guru, le monde entier, tous autant qu'ils sont.
ਬਿਨੁ ਭਾਗਾ ਦਰਸਨੁ ਨਾ ਥੀਐ ਭਾਗਹੀਣ ਬਹਿ ਰੋਇ ॥
bin bhaagaa dharasan naa theeaai bhaagaheen beh roi ||
Sans le destin, on n'obtient pas Son Darshan ; l'infortuné s'assoit et pleure.
ਜੋ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਣਾ ਸੋ ਥੀਆ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਨ ਮੇਟੈ ਕੋਇ ॥੩॥
jo har prabh bhaanaa so theeaa dhur likhiaa na meTai koi ||3||
Ce qui plaît au Seigneur advient ; nul n'efface ce qui est inscrit depuis l'origine. ॥3॥
ਆਪੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਆਪਿ ਹਰਿ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥
aape satigur aap har aape mel milai ||
Lui-même est le vrai Guru, Lui-même le Seigneur, Lui-même Celui qui unit.
ਆਪਿ ਦਇਆ ਕਰਿ ਮੇਲਸੀ ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਪੀਛੈ ਪਾਇ ॥
aap dhiaa kar melasee gur satigur peechhai pai ||
Par compassion Il unira Lui-même, en nous mettant à la suite du vrai Guru.
ਸਭੁ ਜਗਜੀਵਨੁ ਜਗਿ ਆਪਿ ਹੈ ਨਾਨਕ ਜਲੁ ਜਲਹਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੪॥੬੮॥
sabh jagajeevan jag aap hai naanak jal jaleh samai ||4||4||68||
Toute la Vie du monde est Lui-même dans le monde : ô Nanak, l'eau se fond dans l'eau. ॥4॥4॥68॥
ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥
sireeraag mahalaa chauthhaa ||
Sri Raag, Quatrième Mahalla.
ਰਸੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਰਸੁ ਅਤਿ ਭਲਾ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਮਿਲੈ ਰਸੁ ਖਾਇ ॥
ras a(n)mrit naam ras at bhalaa kit bidh milai ras khai ||
La saveur de l'Amrit, la saveur du Naam, est la meilleure : par quel moyen l'obtenir et la goûter ?
ਜਾਇ ਪੁਛਹੁ ਸੋਹਾਗਣੀ ਤੁਸਾ ਕਿਉ ਕਰਿ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥
jai puchhahu sohaaganee tusaa kiau kar miliaa prabh aai ||
Allez demander aux épouses heureuses : comment Dieu est-Il venu à vous ?
ਓਇ ਵੇਪਰਵਾਹ ਨ ਬੋਲਨੀ ਹਉ ਮਲਿ ਮਲਿ ਧੋਵਾ ਤਿਨ ਪਾਇ ॥੧॥
oi veparavaeh na bolanee hau mal mal dhovaa tin pai ||1||
Elles sont si sereines qu'elles ne parlent pas : je laverai et frotterai leurs pieds. ॥1॥
ਭਾਈ ਰੇ ਮਿਲਿ ਸਜਣ ਹਰਿ ਗੁਣ ਸਾਰਿ ॥
bhaiee re mil sajan har gun saar ||
Ô frère, rencontre l'ami et chéris les vertus du Seigneur.
ਸਜਣੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਦੁਖੁ ਕਢੈ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ॥੧॥
sajan satigur purakh hai dhukh kaddai haumai maar ||1||
L'ami, c'est le vrai Guru : il ôte la douleur en tuant la haumai. ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਗੁਰਮੁਖੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਤਿਨ ਦਇਆ ਪਈ ਮਨਿ ਆਇ ॥
gurmukheeaa sohaaganee tin dhiaa piee man aai ||
Les Gurmukh sont les épouses heureuses ; la compassion est venue habiter leur esprit.
ਸਤਿਗੁਰ ਵਚਨੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਜੋ ਮੰਨੇ ਸੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਖਾਇ ॥
satigur vachan rata(n)n hai jo ma(n)ne su har ras khai ||
La parole du vrai Guru est un joyau : qui y adhère goûte la saveur du Seigneur.
ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਵਡ ਜਾਣੀਅਹਿ ਜਿਨ ਹਰਿ ਰਸੁ ਖਾਧਾ ਗੁਰ ਭਾਇ ॥੨॥
se vaddabhaagee vadd jaane'eeh jin har ras khaadhaa gur bhai ||2||
On les dit très fortunés, ceux qui ont goûté cette saveur par l'amour du Guru. ॥2॥
ਇਹੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਵਣਿ ਤਿਣਿ ਸਭਤੁ ਹੈ ਭਾਗਹੀਣ ਨਹੀ ਖਾਇ ॥
eih har ras van tin sabhat hai bhaagaheen nahee khai ||
Cette saveur du Seigneur est dans chaque bois et chaque brin d'herbe — mais l'infortuné n'en goûte pas.
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪਲੈ ਨਾ ਪਵੈ ਮਨਮੁਖ ਰਹੇ ਬਿਲਲਾਇ ॥
bin satigur palai naa pavai manmukh rahe bilalai ||
Sans le vrai Guru, elle ne tombe pas dans la besace ; les manmukh restent à se lamenter.
ਓਇ ਸਤਿਗੁਰ ਆਗੈ ਨਾ ਨਿਵਹਿ ਓਨਾ ਅੰਤਰਿ ਕ੍ਰੋਧੁ ਬਲਾਇ ॥੩॥
oi satigur aagai naa niveh onaa a(n)tar karodh balai ||3||
Ils ne s'inclinent pas devant le vrai Guru, la colère au-dedans comme un démon. ॥3॥
ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰਸੁ ਆਪਿ ਹੈ ਆਪੇ ਹਰਿ ਰਸੁ ਹੋਇ ॥
har har har ras aap hai aape har ras hoi ||
Le Seigneur est Lui-même cette saveur, Lui-même Il devient cette saveur.
ਆਪਿ ਦਇਆ ਕਰਿ ਦੇਵਸੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਚੋਇ ॥
aap dhiaa kar dhevasee gurmukh a(n)mrit choi ||
Par compassion Il la donnera Lui-même, faisant couler l'Amrit pour le Gurmukh.
ਸਭੁ ਤਨੁ ਮਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਸੋਇ ॥੪॥੫॥੬੯॥
sabh tan man hariaa hoiaa naanak har vasiaa man soi ||4||5||69||
Tout le corps et l'esprit ont reverdi : ô Nanak, le Seigneur est venu habiter l'esprit. ॥4॥5॥69॥