ਹੁਕਮੀ ਪੈਧਾ ਜਾਇ ਦਰਗਹ ਭਾਣੀਐ ॥
hukamee paidhaa jai dharageh bhaaneeaai ||
Par Son Ordre l'on est revêtu d'honneur et agréé à la Cour ;
ਹੁਕਮੀ ਪੈਧਾ ਜਾਇ ਦਰਗਹ ਭਾਣੀਐ ॥
hukamee paidhaa jai dharageh bhaaneeaai ||
Par Son Ordre l'on est revêtu d'honneur et agréé à la Cour ;
ਹੁਕਮੇ ਹੀ ਸਿਰਿ ਮਾਰ ਬੰਦਿ ਰਬਾਣੀਐ ॥੫॥
hukame hee sir maar ba(n)dh rabaaneeaai ||5||
par Son Ordre aussi les têtes reçoivent le coup, liées par la contrainte divine. ॥5॥
ਲਾਹਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ਮਨਿ ਵਸਾਈਐ ॥
laahaa sach niaau man vasaieeaai ||
Fais demeurer en ton esprit ce vrai profit qu'est Sa justice ;
ਲਿਖਿਆ ਪਲੈ ਪਾਇ ਗਰਬੁ ਵਞਾਈਐ ॥੬॥
likhiaa palai pai garab van(j)aieeaai ||6||
tu recevras ce qui t'est inscrit, alors chasse l'orgueil. ॥6॥
ਮਨਮੁਖੀਆ ਸਿਰਿ ਮਾਰ ਵਾਦਿ ਖਪਾਈਐ ॥
manmukheeaa sir maar vaadh khapaieeaai ||
Les têtes des manmukhs reçoivent le coup, épuisées dans la discorde ;
ਠਗਿ ਮੁਠੀ ਕੂੜਿਆਰ ਬੰਨਿੑ ਚਲਾਈਐ ॥੭॥
Thag muThee kooRiaar ba(n)ni(h) chalaieeaai ||7||
trompés, dépouillés, les faussaires sont liés et emmenés. ॥7॥
ਸਾਹਿਬੁ ਰਿਦੈ ਵਸਾਇ ਨ ਪਛੋਤਾਵਹੀ ॥
saahib ridhai vasai na pachhotaavahee ||
Fais demeurer le Maître en ton cœur et tu n'auras rien à regretter ;
ਗੁਨਹਾਂ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ਸਬਦੁ ਕਮਾਵਹੀ ॥੮॥
gunahaa(n) bakhasanahaar sabadh kamaavahee ||8||
Il pardonne les fautes de qui met en pratique le Shabad. ॥8॥
ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਸਚੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਘਾਲੀਐ ॥
naanak ma(n)gai sach gurmukh ghaaleeaai ||
Nanak implore le Vrai : en Gurmukh, on œuvre pour Lui.
ਮੈ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲੀਐ ॥੯॥੧੬॥
mai tujh bin avar na koi nadhar nihaaleeaai ||9||16||
Hormis Toi je n'ai personne : jette sur moi Ton Nadar (le regard de grâce). ॥9॥16॥
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥
aasaa mahalaa pehilaa ||
Aasaa, Mahalla 1.
ਚਲੇ ਚਲਣਹਾਰ ਵਾਟ ਵਟਾਇਆ ॥
chale chalanahaar vaaT vaTaiaa ||
Les passants s'en vont, changeant de route ;
ਧੰਧੁ ਪਿਟੇ ਸੰਸਾਰੁ ਸਚੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥੧॥
dha(n)dh piTe sa(n)saar sach na bhaiaa ||1||
le monde se démène dans ses affaires : le Vrai ne lui plaît point. ॥1॥
ਕਿਆ ਭਵੀਐ ਕਿਆ ਢੂਢੀਐ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਦਿਖਾਇਆ ॥
kiaa bhaveeaai kiaa ddooddeeaai gur sabadh dhikhaiaa ||
À quoi bon errer, à quoi bon chercher ? Le Shabad du Guru me l'a montré :
ਮਮਤਾ ਮੋਹੁ ਵਿਸਰਜਿਆ ਅਪਨੈ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥੧॥
mamataa moh visarajiaa apanai ghar aaiaa ||1||
en abandonnant l'égoïsme et l'attachement, je suis revenu en ma propre demeure. ॥1॥ ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਸਚਿ ਮਿਲੈ ਸਚਿਆਰੁ ਕੂੜਿ ਨ ਪਾਈਐ ॥
sach milai sachiaar kooR na paieeaai ||
C'est par la vérité qu'on rencontre le Vrai ; par le mensonge on ne L'obtient pas.
ਸਚੇ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਬਹੁੜਿ ਨ ਆਈਐ ॥੨॥
sache siau chit lai bahuR na aaieeaai ||2||
Attache ton cœur au Vrai, et tu ne reviendras plus (dans le cycle). ॥2॥
ਮੋਇਆ ਕਉ ਕਿਆ ਰੋਵਹੁ ਰੋਇ ਨ ਜਾਣਹੂ ॥
moiaa kau kiaa rovahu roi na jaanahoo ||
Pourquoi pleurer les morts, si vous ne savez pas pleurer ?
ਰੋਵਹੁ ਸਚੁ ਸਲਾਹਿ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਹੂ ॥੩॥
rovahu sach salaeh hukam pachhaanahoo ||3||
Pleurez plutôt en louant le Vrai, et reconnaissez Son Hukam (l'Ordre divin). ॥3॥
ਹੁਕਮੀ ਵਜਹੁ ਲਿਖਾਇ ਆਇਆ ਜਾਣੀਐ ॥
hukamee vajahu likhai aaiaa jaaneeaai ||
On sait qui est venu selon Son décret, portant son lot inscrit ;
ਲਾਹਾ ਪਲੈ ਪਾਇ ਹੁਕਮੁ ਸਿਞਾਣੀਐ ॥੪॥
laahaa palai pai hukam sin(j)aaneeaai ||4||
celui-là remporte le profit qui reconnaît le Hukam. ॥4॥
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥
aasaa mahalaa pehilaa ||
Aasaa, Mahalla 1.
ਕਿਆ ਜੰਗਲੁ ਢੂਢੀ ਜਾਇ ਮੈ ਘਰਿ ਬਨੁ ਹਰੀਆਵਲਾ ॥
kiaa ja(n)gal ddooddee jai mai ghar ban hareeaavalaa ||
Pourquoi irais-je fouiller la jungle ? Dans ma propre demeure la forêt est verdoyante.
ਸਚਿ ਟਿਕੈ ਘਰਿ ਆਇ ਸਬਦਿ ਉਤਾਵਲਾ ॥੧॥
sach Tikai ghar aai sabadh utaavalaa ||1||
Par le Vrai, en un instant, le Shabad prend place au foyer du cœur. ॥1॥
ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਸੋਇ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣੀਐ ॥
jeh dhekhaa teh soi avar na jaaneeaai ||
Où que je regarde, Il est là ; nul autre n'est à connaître.
ਗੁਰ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ਮਹਲੁ ਪਛਾਣੀਐ ॥੧॥
gur kee kaar kamai mahal pachhaaneeaai ||1||
En accomplissant l'œuvre du Guru, on reconnaît Sa demeure. ॥1॥ ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਆਪਿ ਮਿਲਾਵੈ ਸਚੁ ਤਾ ਮਨਿ ਭਾਵਈ ॥
aap milaavai sach taa man bhaaviee ||
Quand le Vrai Lui-même nous unit à Lui, alors Il plaît à l'esprit ;
ਚਲੈ ਸਦਾ ਰਜਾਇ ਅੰਕਿ ਸਮਾਵਈ ॥੨॥
chalai sadhaa rajai a(n)k samaaviee ||2||
qui marche toujours dans Sa Volonté se fond en Son sein. ॥2॥
ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਸੋਈ ॥
sachaa saahib man vasai vasiaa man soiee ||
Le vrai Maître habite l'esprit, et l'esprit demeure en Lui ;
ਆਪੇ ਦੇ ਵਡਿਆਈਆ ਦੇ ਤੋਟਿ ਨ ਹੋਈ ॥੩॥
aape dhe vaddiaaieeaa dhe toT na hoiee ||3||
Lui-même accorde les grandeurs, et ce qu'Il donne ne manque jamais. ॥3॥
ਅਬੇ ਤਬੇ ਕੀ ਚਾਕਰੀ ਕਿਉ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ॥
abe tabe kee chaakaree kiau dharageh paavai ||
Servir tantôt l'un, tantôt l'autre, comment cela ferait-il parvenir à la Cour ?
ਪਥਰ ਕੀ ਬੇੜੀ ਜੇ ਚੜੈ ਭਰ ਨਾਲਿ ਬੁਡਾਵੈ ॥੪॥
pathar kee beRee je chaRai bhar naal buddaavai ||4||
Qui monte dans une barque de pierre coule avec sa charge. ॥4॥
ਆਪਨੜਾ ਮਨੁ ਵੇਚੀਐ ਸਿਰੁ ਦੀਜੈ ਨਾਲੇ ॥
aapanaRaa man vecheeaai sir dheejai naale ||
Vends ton esprit, et donne aussi ta tête avec lui ;
ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਸਤੁ ਪਛਾਣੀਐ ਅਪਨਾ ਘਰੁ ਭਾਲੇ ॥੫॥
gurmukh vasat pachhaaneeaai apanaa ghar bhaale ||5||
en Gurmukh on reconnaît la vraie marchandise et l'on trouve sa propre demeure. ॥5॥
ਜੰਮਣ ਮਰਣਾ ਆਖੀਐ ਤਿਨਿ ਕਰਤੈ ਕੀਆ ॥
ja(n)man maranaa aakheeaai tin karatai keeaa ||
On parle de naissance et de mort : c'est ce Créateur qui les a faites.
ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ਮਰਿ ਰਹੇ ਫਿਰਿ ਮਰਣੁ ਨ ਥੀਆ ॥੬॥
aap gavaiaa mar rahe fir maran na theeaa ||6||
Ceux qui ont effacé leur ego et sont morts (à eux-mêmes) ne connaissent plus la mort. ॥6॥
ਸਾਈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਧੁਰ ਕੀ ਫੁਰਮਾਈ ॥
saiee kaar kamaavanee dhur kee furamaiee ||
Accomplis l'œuvre qui t'est ordonnée depuis l'origine ;
ਜੇ ਮਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਦੇ ਮਿਲੈ ਕਿਨਿ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥੭॥
je man satigur dhe milai kin keemat paiee ||7||
si l'esprit, remis au vrai Guru, s'unit à Lui, qui pourrait en estimer le prix ? ॥7॥
ਰਤਨਾ ਪਾਰਖੁ ਸੋ ਧਣੀ ਤਿਨਿ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥
ratanaa paarakh so dhanee tin keemat paiee ||
Ce Maître est le connaisseur des joyaux, et Lui seul en fixe la valeur.
ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥੮॥੧੭॥
naanak saahib man vasai sachee vaddiaaiee ||8||17||
Ô Nanak, quand le Maître habite l'esprit, telle est la vraie grandeur. ॥8॥17॥