Ang 423

ਤਾ ਕੇ ਰੂਪ ਨ ਜਾਹੀ ਲਖਣੇ ਕਿਆ ਕਰਿ ਆਖਿ ਵੀਚਾਰੀ ॥੨॥

taa ke roop na jaahee lakhane kiaa kar aakh veechaaree ||2||

On ne peut décrire Ses formes : comment en parler, comment y réfléchir ? ॥2॥

ਤੀਨਿ ਗੁਣਾ ਤੇਰੇ ਜੁਗ ਹੀ ਅੰਤਰਿ ਚਾਰੇ ਤੇਰੀਆ ਖਾਣੀ ॥

teen gunaa tere jug hee a(n)tar chaare tereeaa khaanee ||

Les trois qualités (de la matière) sont Tiennes au fil des âges, comme les quatre sources de la vie ;

ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਤਾ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਈਐ ਕਥੇ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥੩॥

karam hovai taa param padh paieeaai kathe akath kahaanee ||3||

par Ta grâce on atteint l'état suprême et l'on dit l'indicible récit. ॥3॥

ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਕੀਆ ਸਭੁ ਤੇਰਾ ਕਿਆ ਕੋ ਕਰੇ ਪਰਾਣੀ ॥

too(n) karataa keeaa sabh teraa kiaa ko kare paraanee ||

Tu es le Créateur ; tout ce qui est fait est Tien : que peut faire le mortel par lui-même ?

ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰਹਿ ਤੂੰ ਅਪਣੀ ਸਾਈ ਸਚਿ ਸਮਾਣੀ ॥੪॥

jaa kau nadhar kareh too(n) apanee saiee sach samaanee ||4||

Celle sur qui Tu poses Ton Nadar (le regard de grâce) se fond dans le Vrai. ॥4॥

ਨਾਮੁ ਤੇਰਾ ਸਭੁ ਕੋਈ ਲੇਤੁ ਹੈ ਜੇਤੀ ਆਵਣ ਜਾਣੀ ॥

naam teraa sabh koiee let hai jetee aavan jaanee ||

Ton Nom est sur toutes les lèvres, dans tout ce qui va et vient ;

ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਹੋਰ ਮਨਮੁਖਿ ਫਿਰੈ ਇਆਣੀ ॥੫॥

jaa tudh bhaavai taa gurmukh boojhai hor manmukh firai iaanee ||5||

quand il Te plaît, le Gurmukh comprend ; les autres, en manmukhs, errent dans l'ignorance. ॥5॥

ਚਾਰੇ ਵੇਦ ਬ੍ਰਹਮੇ ਕਉ ਦੀਏ ਪੜਿ ਪੜਿ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੀ ॥

chaare vedh brahame kau dhe'ee paR paR kare veechaaree ||

Tu donnas les quatre Védas à Brahmâ, qui les lut et les médita sans cesse ;

ਤਾ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੂਝੈ ਬਪੁੜਾ ਨਰਕਿ ਸੁਰਗਿ ਅਵਤਾਰੀ ॥੬॥

taa kaa hukam na boojhai bapuRaa narak surag avataaree ||6||

pourtant le malheureux ne comprit pas Ton Hukam (l'Ordre divin), condamné à renaître en enfer ou au ciel. ॥6॥

ਜੁਗਹ ਜੁਗਹ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੀਏ ਗਾਵਹਿ ਕਰਿ ਅਵਤਾਰੀ ॥

jugeh jugeh ke raaje ke'ee gaaveh kar avataaree ||

D'âge en âge Tu suscitas des rois, que l'on chante comme des incarnations ;

ਤਿਨ ਭੀ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ਤਾ ਕਾ ਕਿਆ ਕਰਿ ਆਖਿ ਵੀਚਾਰੀ ॥੭॥

tin bhee a(n)t na paiaa taa kaa kiaa kar aakh veechaaree ||7||

eux non plus ne trouvèrent Ta limite : comment en parler, comment y réfléchir ? ॥7॥

ਤੂੰ ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਕੀਆ ਸਭੁ ਸਾਚਾ ਦੇਹਿ ਤ ਸਾਚੁ ਵਖਾਣੀ ॥

too(n) sachaa teraa keeaa sabh saachaa dheh ta saach vakhaanee ||

Tu es Vrai, et vrai est tout ce que Tu fais ; si Tu me l'accordes, je dirai le Vrai.

ਜਾ ਕਉ ਸਚੁ ਬੁਝਾਵਹਿ ਅਪਣਾ ਸਹਜੇ ਨਾਮਿ ਸਮਾਣੀ ॥੮॥੧॥੨੩॥

jaa kau sach bujhaaveh apanaa sahaje naam samaanee ||8||1||23||

Celui à qui Tu fais connaître Ta vérité se fond naturellement dans le Naam. ॥8॥1॥23॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੩ ਅਸਟਪਦੀਆ ਘਰੁ ੨ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

aasaa mahalaa teejaa asaTapadheeaa ghar doojaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Aasaa, Mahalla 3, Astapadis, Maison 2. Un seul Dieu créateur universel. Par la grâce du vrai Guru.

ਸਾਸਤੁ ਬੇਦੁ ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਸਰੁ ਤੇਰਾ ਸੁਰਸਰੀ ਚਰਣ ਸਮਾਣੀ ॥

saasat bedh si(n)mirat sar teraa surasaree charan samaanee ||

Les Shâstras, les Védas, les Smritis sont Ton océan, et le Gange céleste se résorbe en Tes pieds.

ਸਾਖਾ ਤੀਨਿ ਮੂਲੁ ਮਤਿ ਰਾਵੈ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਰਬ ਵਿਡਾਣੀ ॥੧॥

saakhaa teen mool mat raavai too(n) taa(n) sarab viddaanee ||1||

Les trois branches (les trois qualités) et la racine, l'intelligence les savoure ; Toi, Tu es la merveille de tout. ॥1॥

ਤਾ ਕੇ ਚਰਣ ਜਪੈ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ॥੧॥

taa ke charan japai jan naanak bole a(n)mirat baanee ||1||

Le serviteur Nanak médite Tes pieds et récite la Bani (la Parole sacrée) d'immortalité. ॥1॥ ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤੇਤੀਸ ਕਰੋੜੀ ਦਾਸ ਤੁਮੑਾਰੇ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਪ੍ਰਾਣ ਅਧਾਰੀ ॥

tetees karoRee dhaas tum(h)aare ridh sidh praan adhaaree ||

Trente-trois millions de dieux sont Tes serviteurs ; pouvoirs et prodiges, Tu es le soutien même de leur souffle. ॥ (à suivre)

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੩ ॥

aasaa mahalaa teejaa ||

Aasaa, Mahalla 3 ॥

ਸਤਿਗੁਰ ਹਮਰਾ ਭਰਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥

satigur hamaraa bharam gavaiaa ||

Le vrai Guru a chassé mon doute.

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥

har naam nira(n)jan ma(n)n vasaiaa ||

Il a fait demeurer en moi le Nom immaculé de Har.

ਸਬਦੁ ਚੀਨਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੧॥

sabadh cheen sadhaa sukh paiaa ||1||

En reconnaissant le Shabad (la Parole du Guru), j'ai trouvé une paix durable. ॥1॥

ਸੁਣਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤਤੁ ਗਿਆਨੁ ॥

sun man mere tat giaan ||

Écoute, ô mon esprit, l'essence de la connaissance :

ਦੇਵਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਬਿਧਿ ਜਾਣੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ॥੧॥

dhevan vaalaa sabh bidh jaanai gurmukh paieeaai naam nidhaan ||1||

Celui qui donne connaît tous les moyens ; tourné vers le Guru, on reçoit le trésor du Naam (le Nom divin). ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥

satigur bheTe kee vaddiaaiee ||

Telle est la grandeur de la rencontre du vrai Guru :

ਜਿਨਿ ਮਮਤਾ ਅਗਨਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬੁਝਾਈ ॥

jin mamataa agan tirasanaa bujhaiee ||

il a éteint le feu de la possessivité et de la soif.

ਸਹਜੇ ਮਾਤਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਈ ॥੨॥

sahaje maataa har gun gaiee ||2||

Enivré de Sahaj (l'équilibre paisible), je chante les vertus de Har. ॥2॥

ਵਿਣੁ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੋਇ ਨ ਜਾਣੀ ॥

vin gur poore koi na jaanee ||

Sans le Guru parfait, nul ne Le connaît.

ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਦੂਜੈ ਲੋਭਾਣੀ ॥

maiaa moh dhoojai lobhaanee ||

Le monde est séduit par l'attachement à Maya (l'illusion du monde) et par la dualité.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਹਰਿ ਬਾਣੀ ॥੩॥

gurmukh naam milai har baanee ||3||

Tourné vers le Guru, on reçoit le Naam et la parole de Har. ॥3॥

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤਪਾਂ ਸਿਰਿ ਤਪੁ ਸਾਰੁ ॥

gur sevaa tapaa(n) sir tap saar ||

Le Seva (le service désintéressé) du Guru est la plus haute des austérités.

ਹਰਿ ਜੀਉ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਭ ਦੂਖ ਵਿਸਾਰਣਹਾਰੁ ॥

har jeeau man vasai sabh dhookh visaaranahaar ||

Har vient habiter le cœur, Lui qui fait oublier toute peine.

ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਦੀਸੈ ਸਚਿਆਰੁ ॥੪॥

dhar saachai dheesai sachiaar ||4||

À la Porte du Vrai, un tel être paraît véridique. ॥4॥

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਸੋਝੀ ਹੋਇ ॥

gur sevaa te tirabhavan sojhee hoi ||

Par le Seva du Guru vient la compréhension des trois mondes.

ਆਪੁ ਪਛਾਣਿ ਹਰਿ ਪਾਵੈ ਸੋਇ ॥

aap pachhaan har paavai soi ||

Qui se reconnaît soi-même trouve Har.

ਸਾਚੀ ਬਾਣੀ ਮਹਲੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੫॥

saachee baanee mahal paraapat hoi ||5||

Par la vraie parole, on obtient la demeure du Seigneur. ॥5॥

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਲ ਉਧਾਰੇ ॥

gur sevaa te sabh kul udhaare ||

Par le Seva du Guru, toute la lignée est sauvée.

ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਰਖੈ ਉਰਿ ਧਾਰੇ ॥

niramal naam rakhai ur dhaare ||

Il garde le Nom immaculé enchâssé dans son cœur.

ਸਾਚੀ ਸੋਭਾ ਸਾਚਿ ਦੁਆਰੇ ॥੬॥

saachee sobhaa saach dhuaare ||6||

Vraie est sa gloire à la Porte du Vrai. ॥6॥

ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿ ਗੁਰਿ ਸੇਵਾ ਲਾਏ ॥

se vaddabhaagee j gur sevaa laae ||

Bienheureux ceux que le Guru attelle au Seva.

ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ॥

anadhin bhagat sach naam dhiraRaae ||

Nuit et jour, il implante en eux la dévotion et le vrai Nom.

ਨਾਮੇ ਉਧਰੇ ਕੁਲ ਸਬਾਏ ॥੭॥

naame udhare kul sabaae ||7||

Par le Nom, toutes les générations sont sauvées. ॥7॥

ਨਾਨਕੁ ਸਾਚੁ ਕਹੈ ਵੀਚਾਰੁ ॥

naanak saach kahai veechaar ||

Nanak énonce cette pensée vraie :

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਰਖਹੁ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

har kaa naam rakhahu ur dhaar ||

gardez le Nom de Har enchâssé dans votre cœur.

ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਰਾਤੇ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥੮॥੨॥੨੪॥

har bhagatee raate mokh dhuaar ||8||2||24||

Imprégnés de la dévotion pour Har, on trouve la porte de la libération. ॥8॥2॥24॥