Ang 43

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

sireeraag mahalaa panjavaa ||

Sri Raag, Cinquième Mahalla.

ਭਲਕੇ ਉਠਿ ਪਪੋਲੀਐ ਵਿਣੁ ਬੁਝੇ ਮੁਗਧ ਅਜਾਣਿ ॥

bhalake uTh papoleeaai vin bujhe mugadh ajaan ||

Chaque matin on se lève et l'on soigne ce corps, sans comprendre, insensé et ignorant.

ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਇਓ ਛੁਟੈਗੀ ਬੇਬਾਣਿ ॥

so prabh chit na aaio chhuTaigee bebaan ||

Ce Dieu ne vient pas à l'esprit, et le corps sera abandonné au désert.

ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਤੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਸਦਾ ਸਦਾ ਰੰਗੁ ਮਾਣਿ ॥੧॥

satigur setee chit lai sadhaa sadhaa ra(n)g maan ||1||

Attache ta conscience au vrai Guru, et jouis de Son amour à jamais. ॥1॥

ਪ੍ਰਾਣੀ ਤੂੰ ਆਇਆ ਲਾਹਾ ਲੈਣਿ ॥

praanee too(n) aaiaa laahaa lain ||

Ô mortel, tu es venu pour prendre ton profit.

À quelle vaine occupation t'es-tu attaché ? La nuit s'achève tout entière. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਕੁਦਮ ਕਰੇ ਪਸੁ ਪੰਖੀਆ ਦਿਸੈ ਨਾਹੀ ਕਾਲੁ ॥

kudham kare pas pa(n)kheeaa dhisai naahee kaal ||

Les bêtes et les oiseaux gambadent, ne voyant pas venir la Mort.

ਓਤੈ ਸਾਥਿ ਮਨੁਖੁ ਹੈ ਫਾਥਾ ਮਾਇਆ ਜਾਲਿ ॥

otai saath manukh hai faathaa maiaa jaal ||

L'homme est du même bord, pris dans le filet de la Maya.

ਮੁਕਤੇ ਸੇਈ ਭਾਲੀਅਹਿ ਜਿ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੨॥

mukate seiee bhaale'eeh j sachaa naam samaal ||2||

Ceux-là seuls sont trouvés libres, qui chérissent le vrai Naam. ॥2॥

ਜੋ ਘਰੁ ਛਡਿ ਗਵਾਵਣਾ ਸੋ ਲਗਾ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥

jo ghar chhadd gavaavanaa so lagaa man maeh ||

Cette maison qu'il faudra quitter et perdre, il s'y attache en son esprit ;

ਜਿਥੈ ਜਾਇ ਤੁਧੁ ਵਰਤਣਾ ਤਿਸ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਹਿ ॥

jithai jai tudh varatanaa tis kee chi(n)taa naeh ||

et du lieu où il devra aller vivre, il n'a nul souci.

ਫਾਥੇ ਸੇਈ ਨਿਕਲੇ ਜਿ ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥੩॥

faathe seiee nikale j gur kee pairee paeh ||3||

Ceux-là seuls échappent au filet, qui tombent aux pieds du Guru. ॥3॥

ਕੋਈ ਰਖਿ ਨ ਸਕਈ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨ ਦਿਖਾਇ ॥

koiee rakh na sakiee dhoojaa ko na dhikhai ||

Nul ne peut sauver : je ne vois nul autre.

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਭਾਲਿ ਕੈ ਆਇ ਪਇਆ ਸਰਣਾਇ ॥

chaare ku(n)ddaa bhaal kai aai piaa saranai ||

Ayant fouillé les quatre coins du monde, je suis venu tomber à Son refuge.

ਨਾਨਕ ਸਚੈ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਡੁਬਦਾ ਲਇਆ ਕਢਾਇ ॥੪॥੩॥੭੩॥

naanak sachai paatisaeh ddubadhaa liaa kaddai ||4||3||73||

Ô Nanak, le vrai Souverain a tiré hors de l'eau celui qui se noyait. ॥4॥3॥73॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

sireeraag mahalaa panjavaa ||

Sri Raag, Cinquième Mahalla.

ਘੜੀ ਮੁਹਤ ਕਾ ਪਾਹੁਣਾ ਕਾਜ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥

ghaRee muhat kaa paahunaa kaaj savaaranahaar ||

Hôte d'un instant et d'un moment, il se croit chargé de tout arranger.

ਮਾਇਆ ਕਾਮਿ ਵਿਆਪਿਆ ਸਮਝੈ ਨਾਹੀ ਗਾਵਾਰੁ ॥

maiaa kaam viaapiaa samajhai naahee gaavaar ||

Saisi par la Maya et le désir, le sot ne comprend pas.

ਉਠਿ ਚਲਿਆ ਪਛੁਤਾਇਆ ਪਰਿਆ ਵਸਿ ਜੰਦਾਰ ॥੧॥

auTh chaliaa pachhutaiaa pariaa vas ja(n)dhaar ||1||

Il se lève et s'en va plein de regrets, tombé au pouvoir du messager de la Mort. ॥1॥

ਅੰਧੇ ਤੂੰ ਬੈਠਾ ਕੰਧੀ ਪਾਹਿ ॥

a(n)dhe too(n) baiThaa ka(n)dhee paeh ||

Ô aveugle, tu es assis sur la berge qui s'effrite.

ਜੇ ਹੋਵੀ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਾ ਗੁਰ ਕਾ ਬਚਨੁ ਕਮਾਹਿ ॥੧॥

je hovee poorab likhiaa taa gur kaa bachan kamaeh ||1||

Si cela est inscrit depuis l'origine, alors tu vivras la parole du Guru. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਹਰੀ ਨਾਹੀ ਨਹ ਡਡੁਰੀ ਪਕੀ ਵਢਣਹਾਰ ॥

haree naahee neh ddadduree pakee vaddanahaar ||

Ni la verte, ni la demi-mûre, ni la mûre : toutes seront coupées.

ਲੈ ਲੈ ਦਾਤ ਪਹੁਤਿਆ ਲਾਵੇ ਕਰਿ ਤਈਆਰੁ ॥

lai lai dhaat pahutiaa laave kar tieeaar ||

Les moissonneurs sont venus avec leurs faucilles, prêts à l'ouvrage.

ਜਾ ਹੋਆ ਹੁਕਮੁ ਕਿਰਸਾਣ ਦਾ ਤਾ ਲੁਣਿ ਮਿਣਿਆ ਖੇਤਾਰੁ ॥੨॥

jaa hoaa hukam kirasaan dhaa taa lun miniaa khetaar ||2||

Quand vient l'ordre du cultivateur, le champ est fauché et mesuré. ॥2॥

ਪਹਿਲਾ ਪਹਰੁ ਧੰਧੈ ਗਇਆ ਦੂਜੈ ਭਰਿ ਸੋਇਆ ॥

pahilaa pahar dha(n)dhai giaa dhoojai bhar soiaa ||

La première veille s'est passée en affaires, la deuxième à dormir tout son soûl.

ਤੀਜੈ ਝਾਖ ਝਖਾਇਆ ਚਉਥੈ ਭੋਰੁ ਭਇਆ ॥

teejai jhaakh jhakhaiaa chauthai bhor bhiaa ||

La troisième en vaines agitations, et à la quatrième le jour s'est levé.

ਕਦ ਹੀ ਚਿਤਿ ਨ ਆਇਓ ਜਿਨਿ ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਦੀਆ ॥੩॥

kadh hee chit na aaio jin jeeau pi(n)dd dheeaa ||3||

Pas une fois ne lui est venu à l'esprit Celui qui lui a donné l'âme et le corps. ॥3॥

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਉ ਵਾਰਿਆ ਜੀਉ ਕੀਆ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥

saadhasa(n)gat kau vaariaa jeeau keeaa kurabaan ||

Je m'offre en sacrifice à la Saadh Sangat, je lui donne ma vie,

ਜਿਸ ਤੇ ਸੋਝੀ ਮਨਿ ਪਈ ਮਿਲਿਆ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥

jis te sojhee man piee miliaa purakh sujaan ||

car par elle la compréhension est venue dans l'esprit et j'ai rencontré l'Être qui sait tout.

ਨਾਨਕ ਡਿਠਾ ਸਦਾ ਨਾਲਿ ਹਰਿ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਜਾਣੁ ॥੪॥੪॥੭੪॥

naanak ddiThaa sadhaa naal har a(n)tarajaamee jaan ||4||4||74||

Ô Nanak, je L'ai vu toujours présent avec moi, le Seigneur qui connaît l'intime des cœurs. ॥4॥4॥74॥