Ang 432

ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਭਲਾ ਪਿਆਰੇ ਤੇਰੀ ਅਮਰੁ ਰਜਾਇ ॥੭॥

jo tudh bhaavai so bhalaa piaare teree amar rajai ||7||

Ce qui Te plaît est bon, ô Bien-Aimé ; éternelle est Ta volonté. ॥7॥

ਨਾਨਕ ਰੰਗਿ ਰਤੇ ਨਾਰਾਇਣੈ ਪਿਆਰੇ ਮਾਤੇ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥੮॥੨॥੪॥

naanak ra(n)g rate naarainai piaare maate sahaj subhai ||8||2||4||

Ô Nanak, imprégnés de l'amour du Seigneur, ô Bien-Aimé, ils sont enivrés dans le Sahaj (l'équilibre paisible). ॥8॥2॥4॥

ਸਭ ਬਿਧਿ ਤੁਮ ਹੀ ਜਾਨਤੇ ਪਿਆਰੇ ਕਿਸੁ ਪਹਿ ਕਹਉ ਸੁਨਾਇ ॥੧॥

sabh bidh tum hee jaanate piaare kis peh kahau sunai ||1||

Toi seul connais toutes choses, ô Bien-Aimé ; à qui d'autre irais-je parler ? ॥1॥

ਤੂੰ ਦਾਤਾ ਜੀਆ ਸਭਨਾ ਕਾ ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਪਹਿਰਹਿ ਖਾਇ ॥੨॥

too(n) dhaataa jeeaa sabhanaa kaa teraa dhitaa pahireh khai ||2||

Tu es le Donateur de tous les êtres ; de Tes dons ils se vêtent et se nourrissent. ॥2॥

ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪਿਆਰੇ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥੩॥

sukh dhukh teree aagiaa piaare dhoojee naahee jai ||3||

Joie et peine viennent de Ton ordre, ô Bien-Aimé ; il n'est nul autre recours. ॥3॥

ਜੋ ਤੂੰ ਕਰਾਵਹਿ ਸੋ ਕਰੀ ਪਿਆਰੇ ਅਵਰੁ ਕਿਛੁ ਕਰਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥੪॥

jo too(n) karaaveh so karee piaare avar kichh karan na jai ||4||

Ce que Tu me fais faire, je le fais, ô Bien-Aimé ; je ne puis rien faire d'autre. ॥4॥

ਦਿਨੁ ਰੈਣਿ ਸਭ ਸੁਹਾਵਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜਿਤੁ ਜਪੀਐ ਹਰਿ ਨਾਉ ॥੫॥

dhin rain sabh suhaavane piaare jit japeeaai har naau ||5||

Beaux sont les jours et les nuits, ô Bien-Aimé, où l'on médite le Nom du Seigneur. ॥5॥

ਸਾਈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਪਿਆਰੇ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਇ ॥੬॥

saiee kaar kamaavanee piaare dhur masatak lekh likhai ||6||

On accomplit l'œuvre, ô Bien-Aimé, inscrite dès l'origine sur le front. ॥6॥

ਏਕੋ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਪਿਆਰੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੭॥

eko aap varatadhaa piaare ghaT ghaT rahiaa samai ||7||

Lui seul est à l'œuvre partout, ô Bien-Aimé, présent en chaque cœur. ॥7॥

ਸੰਸਾਰ ਕੂਪ ਤੇ ਉਧਰਿ ਲੈ ਪਿਆਰੇ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਸਰਣਾਇ ॥੮॥੩॥੨੨॥੧੫॥੨॥੪੨॥

sa(n)saar koop te udhar lai piaare naanak har saranai ||8||3||22||15||2||42||

Tire-moi du puits du monde, ô Bien-Aimé ; Nanak cherche refuge en Toi, Seigneur. ॥8॥3॥22॥15॥2॥42॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ਬਿਰਹੜੇ ਘਰੁ ੪ ਛੰਤਾ ਕੀ ਜਤਿ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

aasaa mahalaa panjavaa birahaRe ghar chauthhaa chha(n)taa kee jat ikOankaar satigur prasaadh ||

Aasaa, Guru Arjan Dev Ji, Birhare (chants de séparation), Ghar 4, sur l'air des Chhant : Un seul Dieu créateur, par la grâce du vrai Guru.

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਮਰੀਐ ਪਿਆਰੇ ਦਰਸਨ ਕਉ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥੧॥

paarabraham prabh simareeaai piaare dharasan kau bal jaau ||1||

Méditons le Paarbrahm (le Seigneur transcendant), ô Bien-Aimé ; je m'offre en sacrifice à Son Darshan (Sa vision). ॥1॥

ਜਿਸੁ ਸਿਮਰਤ ਦੁਖ ਬੀਸਰਹਿ ਪਿਆਰੇ ਸੋ ਕਿਉ ਤਜਣਾ ਜਾਇ ॥੨॥

jis simarat dhukh beesareh piaare so kiau tajanaa jai ||2||

Celui dont le Simran (le souvenir méditatif) fait oublier les peines, comment pourrait-on L'abandonner, ô Bien-Aimé ? ॥2॥

ਇਹੁ ਤਨੁ ਵੇਚੀ ਸੰਤ ਪਹਿ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਦੇਇ ਮਿਲਾਇ ॥੩॥

eih tan vechee sa(n)t peh piaare preetam dhei milai ||3||

Je vendrais ce corps aux saints, ô Bien-Aimé, s'ils m'unissaient au Bien-Aimé. ॥3॥

ਸੁਖ ਸੀਗਾਰ ਬਿਖਿਆ ਕੇ ਫੀਕੇ ਤਜਿ ਛੋਡੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ॥੪॥

sukh seegaar bikhiaa ke feeke taj chhodde meree mai ||4||

Les plaisirs et parures du poison des vices sont fades ; je les ai rejetés et abandonnés, ô ma mère. ॥4॥

ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ ਤਜਿ ਗਏ ਪਿਆਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਚਰਨੀ ਪਾਇ ॥੫॥

kaam karodh lobh taj ge piaare satigur charanee pai ||5||

Le désir, la colère et l'avidité m'ont quitté, ô Bien-Aimé, quand je suis tombé aux pieds du vrai Guru. ॥5॥

ਜੋ ਜਨ ਰਾਤੇ ਰਾਮ ਸਿਉ ਪਿਆਰੇ ਅਨਤ ਨ ਕਾਹੂ ਜਾਇ ॥੬॥

jo jan raate raam siau piaare anat na kaahoo jai ||6||

Les serviteurs imprégnés du Seigneur, ô Bien-Aimé, ne vont chercher nulle part ailleurs. ॥6॥

ਹਰਿ ਰਸੁ ਜਿਨੑੀ ਚਾਖਿਆ ਪਿਆਰੇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਰਹੇ ਆਘਾਇ ॥੭॥

har ras jin(h)ee chaakhiaa piaare tirapat rahe aaghai ||7||

Ceux qui ont goûté la saveur du Seigneur, ô Bien-Aimé, demeurent comblés et rassasiés. ॥7॥

ਅੰਚਲੁ ਗਹਿਆ ਸਾਧ ਕਾ ਨਾਨਕ ਭੈ ਸਾਗਰੁ ਪਾਰਿ ਪਰਾਇ ॥੮॥੧॥੩॥

a(n)chal gahiaa saadh kaa naanak bhai saagar paar parai ||8||1||3||

Ayant saisi le pan du vêtement des saints, ô Nanak, on traverse l'océan de la peur. ॥8॥1॥3॥

ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੁਖੁ ਕਟੀਐ ਪਿਆਰੇ ਜਬ ਭੇਟੈ ਹਰਿ ਰਾਇ ॥੧॥

janam maran dhukh kaTeeaai piaare jab bheTai har rai ||1||

La peine de la naissance et de la mort est tranchée, ô Bien-Aimé, dès qu'on rencontre le Souverain Seigneur. ॥1॥

ਸੁੰਦਰੁ ਸੁਘਰੁ ਸੁਜਾਣੁ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨੁ ਦਰਸੁ ਦਿਖਾਇ ॥੨॥

su(n)dhar sughar sujaan prabh meraa jeevan dharas dhikhai ||2||

Beau, accompli et sage est mon Dieu ; ma vie est de contempler Sa vision. ॥2॥

ਜੋ ਜੀਅ ਤੁਝ ਤੇ ਬੀਛੁਰੇ ਪਿਆਰੇ ਜਨਮਿ ਮਰਹਿ ਬਿਖੁ ਖਾਇ ॥੩॥

jo jeea tujh te beechhure piaare janam mareh bikh khai ||3||

Les êtres séparés de Toi, ô Bien-Aimé, naissent et meurent en avalant le poison. ॥3॥

ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਮੇਲਹਿ ਸੋ ਮਿਲੈ ਪਿਆਰੇ ਤਿਸ ਕੈ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ॥੪॥

jis too(n) meleh so milai piaare tis kai laagau pai ||4||

Celui que Tu unis à Toi est uni, ô Bien-Aimé ; à ses pieds je me prosterne. ॥4॥

ਜੋ ਸੁਖੁ ਦਰਸਨੁ ਪੇਖਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮੁਖ ਤੇ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥੫॥

jo sukh dharasan pekhate piaare mukh te kahan na jai ||5||

La paix de contempler Sa vision, ô Bien-Aimé, la bouche ne peut la dire. ॥5॥

ਸਾਚੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਤੁਟਈ ਪਿਆਰੇ ਜੁਗੁ ਜੁਗੁ ਰਹੀ ਸਮਾਇ ॥੬॥

saachee preet na tuTiee piaare jug jug rahee samai ||6||

Le véritable amour ne se rompt pas, ô Bien-Aimé ; d'âge en âge il demeure. ॥6॥