ਕਰਿ ਮਜਨੋ ਸਪਤ ਸਰੇ ਮਨ ਨਿਰਮਲ ਮੇਰੇ ਰਾਮ ॥
kar majano sapat sare man niramal mere raam ||
Baigne-toi dans les sept mers, ô mon esprit, et deviens pur.
Raag Aasaa · Guru Nanak Dev Ji
Ang 437
ਨਿਰਮਲ ਜਲਿ ਨੑਾਏ ਜਾ ਪ੍ਰਭ ਭਾਏ ਪੰਚ ਮਿਲੇ ਵੀਚਾਰੇ ॥
niramal jal n(h)aae jaa prabh bhaae pa(n)ch mile veechaare ||
On se baigne dans l'eau pure quand cela plaît à Dieu ; par la réflexion on rejoint les Panch (les élus, ceux qui sont agréés).
ਕਾਮੁ ਕਰੋਧੁ ਕਪਟੁ ਬਿਖਿਆ ਤਜਿ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਉਰਿ ਧਾਰੇ ॥
kaam karodh kapaT bikhiaa taj sach naam ur dhaare ||
Abandonnant le désir, la colère, la fourberie et la corruption, ils enchâssent le vrai Nom dans leur cœur.
ਹਉਮੈ ਲੋਭ ਲਹਰਿ ਲਬ ਥਾਕੇ ਪਾਏ ਦੀਨ ਦਇਆਲਾ ॥
haumai lobh lahar lab thaake paae dheen dhiaalaa ||
Les vagues du Haumai (l'ego), de l'avidité et de la convoitise s'apaisent, et ils trouvent le Miséricordieux des humbles.
ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਸਮਾਨਿ ਤੀਰਥੁ ਨਹੀ ਕੋਈ ਸਾਚੇ ਗੁਰ ਗੋਪਾਲਾ ॥੩॥
naanak gur samaan teerath nahee koiee saache gur gopaalaa ||3||
Nanak : nul tiirath (lieu de pèlerinage) n'égale le Guru, le vrai Guru, Soutien du monde. ॥3॥
ਹਉ ਬਨੁ ਬਨੋ ਦੇਖਿ ਰਹੀ ਤ੍ਰਿਣੁ ਦੇਖਿ ਸਬਾਇਆ ਰਾਮ ॥
hau ban bano dhekh rahee tiran dhekh sabaiaa raam ||
J'ai regardé forêt après forêt, j'ai vu chaque brin d'herbe.
ਤ੍ਰਿਭਵਣੋ ਤੁਝਹਿ ਕੀਆ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਸਬਾਇਆ ਰਾਮ ॥
tirabhavano tujheh keeaa sabh jagat sabaiaa raam ||
Tu as créé les trois mondes et l'univers tout entier.
ਤੇਰਾ ਸਭੁ ਕੀਆ ਤੂੰ ਥਿਰੁ ਥੀਆ ਤੁਧੁ ਸਮਾਨਿ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥
teraa sabh keeaa too(n) thir theeaa tudh samaan ko naahee ||
Tout est Ton œuvre ; Toi seul demeures stable, nul n'est Ton égal.
ਤੂੰ ਦਾਤਾ ਸਭ ਜਾਚਿਕ ਤੇਰੇ ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਕਿਸੁ ਸਾਲਾਹੀ ॥
too(n) dhaataa sabh jaachik tere tudh bin kis saalaahee ||
Tu es le Donateur, tous sont Tes mendiants : hors de Toi, qui louerais-je ?
ਅਣਮੰਗਿਆ ਦਾਨੁ ਦੀਜੈ ਦਾਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤਿ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਾ ॥
anama(n)giaa dhaan dheejai dhaate teree bhagat bhare bha(n)ddaaraa ||
Tu donnes sans qu'on demande, ô Donateur ; Tes greniers de dévotion débordent.
ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਈ ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਵੀਚਾਰਾ ॥੪॥੨॥
raam naam bin mukat na hoiee naanak kahai veechaaraa ||4||2||
Sans le Nom du Seigneur il n'y a pas de libération : ainsi parle l'humble Nanak. ॥4॥2॥
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥
aasaa mahalaa pehilaa ||
Aasaa, Mahalla 1 ॥
ਅਨਹਦੋ ਅਨਹਦੁ ਵਾਜੈ ਰੁਣ ਝੁਣਕਾਰੇ ਰਾਮ ॥
anahadho anahadh vaajai run jhunakaare raam ||
La mélodie Anhad (le son intérieur non frappé) résonne sans fin, douce et vibrante.
ਮੇਰਾ ਮਨੋ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਲਾਲ ਪਿਆਰੇ ਰਾਮ ॥
meraa mano meraa man raataa laal piaare raam ||
Mon esprit, mon esprit est imprégné de mon Bien-Aimé.
ਅਨਦਿਨੁ ਰਾਤਾ ਮਨੁ ਬੈਰਾਗੀ ਸੁੰਨ ਮੰਡਲਿ ਘਰੁ ਪਾਇਆ ॥
anadhin raataa man bairaagee su(n)n ma(n)ddal ghar paiaa ||
Nuit et jour imprégné, l'esprit détaché a trouvé sa demeure dans le silence absolu.
ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਅਪਰੰਪਰੁ ਪਿਆਰਾ ਸਤਿਗੁਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ ॥
aadh purakh apara(n)par piaaraa satigur alakh lakhaiaa ||
L'Être primordial, infini et bien-aimé : le vrai Guru m'a fait voir l'Invisible.
ਆਸਣਿ ਬੈਸਣਿ ਥਿਰੁ ਨਾਰਾਇਣੁ ਤਿਤੁ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਵੀਚਾਰੇ ॥
aasan baisan thir naarain tit man raataa veechaare ||
Assis sur Son siège immuable, le Seigneur demeure ; mon esprit s'y imprègne par la réflexion.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਅਨਹਦ ਰੁਣ ਝੁਣਕਾਰੇ ॥੧॥
naanak naam rate bairaagee anahadh run jhunakaare ||1||
Nanak : ceux qui sont imprégnés du Nom sont détachés, et pour eux résonne la douce mélodie Anhad. ॥1॥
ਤਿਤੁ ਅਗਮ ਤਿਤੁ ਅਗਮ ਪੁਰੇ ਕਹੁ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਜਾਈਐ ਰਾਮ ॥
tit agam tit agam pure kahu kit bidh jaieeaai raam ||
Cette cité inaccessible, dis-moi, par quel moyen l'atteindre ?
ਸਚੁ ਸੰਜਮੋ ਸਾਰਿ ਗੁਣਾ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਕਮਾਈਐ ਰਾਮ ॥
sach sa(n)jamo saar gunaa gur sabadh kamaieeaai raam ||
Par la vérité, la maîtrise de soi, les vertus excellentes, et en pratiquant le Shabad (la Parole du Guru).
ਸਚੁ ਸਬਦੁ ਕਮਾਈਐ ਨਿਜ ਘਰਿ ਜਾਈਐ ਪਾਈਐ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨਾ ॥
sach sabadh kamaieeaai nij ghar jaieeaai paieeaai gunee nidhaanaa ||
En pratiquant le vrai Shabad on rentre dans sa propre maison et l'on obtient le trésor des vertus.
ਤਿਤੁ ਸਾਖਾ ਮੂਲੁ ਪਤੁ ਨਹੀ ਡਾਲੀ ਸਿਰਿ ਸਭਨਾ ਪਰਧਾਨਾ ॥
tit saakhaa mool pat nahee ddaalee sir sabhanaa paradhaanaa ||
Là, ni branche, ni racine, ni feuille, ni rameau, et pourtant Il est le Souverain de tous.
ਜਪੁ ਤਪੁ ਕਰਿ ਕਰਿ ਸੰਜਮ ਥਾਕੀ ਹਠਿ ਨਿਗ੍ਰਹਿ ਨਹੀ ਪਾਈਐ ॥
jap tap kar kar sa(n)jam thaakee haTh nigreh nahee paieeaai ||
À force de récitations, d'austérités et de disciplines on s'épuise : par l'obstination on ne L'obtient pas.
ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਮਿਲੇ ਜਗਜੀਵਨ ਸਤਿਗੁਰ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈਐ ॥੨॥
naanak sahaj mile jagajeevan satigur boojh bujhaieeaai ||2||
Nanak : c'est dans Sahaj (l'équilibre paisible) qu'on rencontre la Vie du monde, quand le vrai Guru en donne la compréhension. ॥2॥
ਗੁਰੁ ਸਾਗਰੋ ਰਤਨਾਗਰੁ ਤਿਤੁ ਰਤਨ ਘਣੇਰੇ ਰਾਮ ॥
gur saagaro ratanaagar tit ratan ghanere raam ||
Le Guru est l'océan, le gisement des joyaux : innombrables y sont les perles.
Guru Nanak déplace le pèlerinage : les « sept mers » sacrées ne lavent rien, seul le Guru est le vrai tiirath. La seconde partie décrit l'expérience intérieure, l'Anhad, cette musique que l'on entend quand l'esprit cesse de courir. La conclusion est nette : ni effort forcé ni ascèse ne donnent Dieu, mais Sa grâce reçue dans le calme.
Traduction
Aasaa, Guru Nanak Dev Ji :
Mon esprit, mon esprit est imprégné du Seigneur bien-aimé, ô Seigneur. Le vrai Maître, l'Être primordial, l'Infini, soutient tout, ô Seigneur. Inaccessible, insondable, sans limite ni fin, le Paarbrahm (le Seigneur transcendant) suprême. Depuis l'origine et à travers les âges Il est, et sera ; tiens tout le reste pour faux. Qui ne connaît pas la valeur des actes justes et du Dharam (le devoir), comment obtiendra-t-il la conscience et la libération ? Ô Nanak, le Gurmukh reconnaît Dieu par le Shabad (la Parole) ; jour et nuit méditons le Naam (le Nom). ॥1॥
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥
aasaa mahalaa pehilaa ||
ਮੇਰਾ ਮਨੋ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਰਾਮ ਪਿਆਰੇ ਰਾਮ ॥
meraa mano meraa man raataa raam piaare raam ||
ਸਚੁ ਸਾਹਿਬੋ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਅਪਰੰਪਰੋ ਧਾਰੇ ਰਾਮ ॥
sach saahibo aadh purakh apara(n)paro dhaare raam ||
ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਅਪਰ ਅਪਾਰਾ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪਰਧਾਨੋ ॥
agam agochar apar apaaraa paarabraham paradhaano ||
ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਹੈ ਭੀ ਹੋਸੀ ਅਵਰੁ ਝੂਠਾ ਸਭੁ ਮਾਨੋ ॥
aadh jugaadhee hai bhee hosee avar jhooThaa sabh maano ||
ਕਰਮ ਧਰਮ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣੈ ਸੁਰਤਿ ਮੁਕਤਿ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ॥
karam dharam kee saar na jaanai surat mukat kiau paieeaai ||
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੈ ਅਹਿਨਿਸਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ॥੧॥
naanak gurmukh sabadh pachhaanai ahinis naam dhiaaieeaai ||1||
ਮੇਰਾ ਮਨੋ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਨਾਮੁ ਸਖਾਈ ਰਾਮ ॥
meraa mano meraa man maaniaa naam sakhaiee raam ||
ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਮਾਇਆ ਸੰਗਿ ਨ ਜਾਈ ਰਾਮ ॥
haumai mamataa maiaa sa(n)g na jaiee raam ||
ਮਾਤਾ ਪਿਤ ਭਾਈ ਸੁਤ ਚਤੁਰਾਈ ਸੰਗਿ ਨ ਸੰਪੈ ਨਾਰੇ ॥
maataa pit bhaiee sut chaturaiee sa(n)g na sa(n)pai naare ||
ਸਾਇਰ ਕੀ ਪੁਤ੍ਰੀ ਪਰਹਰਿ ਤਿਆਗੀ ਚਰਣ ਤਲੈ ਵੀਚਾਰੇ ॥
sair kee putree parahar tiaagee charan talai veechaare ||
ਆਦਿ ਪੁਰਖਿ ਇਕੁ ਚਲਤੁ ਦਿਖਾਇਆ ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਸੋਈ ॥
aadh purakh ik chalat dhikhaiaa jeh dhekhaa teh soiee ||
ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਕੀ ਭਗਤਿ ਨ ਛੋਡਉ ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਈ ॥੨॥
naanak har kee bhagat na chhoddau sahaje hoi su hoiee ||2||
Traduction
Mon esprit s'est convaincu que le Nom est mon compagnon, ô Seigneur. L'ego, la possessivité et la Maya (l'illusion du monde) ne m'accompagneront pas, ô Seigneur. Mère, père, frère, enfants, habileté, richesse, épouse : rien ne t'accompagne. La « fille de l'océan » (la richesse, la Maya), je l'ai rejetée et foulée aux pieds par la réflexion. L'Être primordial m'a montré un prodige : où que je regarde, Il est là. Ô Nanak, je n'abandonnerai pas la Bhagti (dévotion) au Seigneur ; ce qui advient dans le Sahaj advient. ॥2॥
ਮੇਰਾ ਮਨੋ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਸਾਚੁ ਸਮਾਲੇ ਰਾਮ ॥
meraa mano meraa man niramal saach samaale raam ||
ਅਵਗਣ ਮੇਟਿ ਚਲੇ ਗੁਣ ਸੰਗਮ ਨਾਲੇ ਰਾਮ ॥
avagan meT chale gun sa(n)gam naale raam ||
ਅਵਗਣ ਪਰਹਰਿ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰੋ ॥
avagan parahar karanee saaree dhar sachai sachiaaro ||
ਆਵਣੁ ਜਾਵਣੁ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਤੁ ਵੀਚਾਰੋ ॥
aavan jaavan Thaak rahaae gurmukh tat veechaaro ||
ਸਾਜਨੁ ਮੀਤੁ ਸੁਜਾਣੁ ਸਖਾ ਤੂੰ ਸਚਿ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ॥
saajan meet sujaan sakhaa too(n) sach milai vaddiaaiee ||
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਰਤਨੁ ਪਰਗਾਸਿਆ ਐਸੀ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਈ ॥੩॥
naanak naam ratan paragaasiaa aaisee gurmat paiee ||3||
Traduction
Mon esprit devient immaculé en gardant le Vrai, ô Seigneur. Effaçant mes défauts, je marche accompagné des vertus, ô Seigneur. Rejetant les défauts et accomplissant les bonnes actions, on est jugé vrai à la vraie porte. Le Gurmukh, qui médite l'essence, met fin aux allées et venues des renaissances. Tu es mon compagnon, mon ami, mon confident sage ; dans le Vrai on trouve la grandeur. Ô Nanak, le joyau du Nom a resplendi en moi : telle est la sagesse reçue du Guru. ॥3॥
ਸਚੁ ਅੰਜਨੋ ਅੰਜਨੁ ਸਾਰਿ ਨਿਰੰਜਨਿ ਰਾਤਾ ਰਾਮ ॥
sach a(n)jano a(n)jan saar nira(n)jan raataa raam ||
ਮਨਿ ਤਨਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਜਗਜੀਵਨੋ ਦਾਤਾ ਰਾਮ ॥
man tan rav rahiaa jagajeevano dhaataa raam ||
ਜਗਜੀਵਨੁ ਦਾਤਾ ਹਰਿ ਮਨਿ ਰਾਤਾ ਸਹਜਿ ਮਿਲੈ ਮੇਲਾਇਆ ॥
jagajeevan dhaataa har man raataa sahaj milai melaiaa ||
ਸਾਧ ਸਭਾ ਸੰਤਾ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਨਦਰਿ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥
saadh sabhaa sa(n)taa kee sa(n)gat nadhar prabhoo sukh paiaa ||
ਹਰਿ ਕੀ ਭਗਤਿ ਰਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਚੂਕੇ ਮੋਹ ਪਿਆਸਾ ॥
har kee bhagat rate bairaagee chooke moh piaasaa ||
ਨਾਨਕ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਪਤੀਣੇ ਵਿਰਲੇ ਦਾਸ ਉਦਾਸਾ ॥੪॥੩॥
naanak haumai maar pateene virale dhaas udhaasaa ||4||3||
Traduction
Appliquant le collyre du Vrai, on est imprégné de Niranjan (l'Immaculé, sans tache), ô Seigneur. Dans l'esprit et le corps réside la Vie du monde, le Donateur, ô Seigneur. La Vie du monde imprègne le cœur, et dans le Sahaj (l'équilibre paisible) on Le rencontre, uni à Lui. Dans l'assemblée des saints, la Sangat (la compagnie), par le regard de Dieu, on trouve la paix. Imprégnés de la dévotion au Seigneur, les détachés voient s'éteindre attachement et soif. Ô Nanak, ceux qui tuent l'ego sont satisfaits ; rares sont ces serviteurs détachés. ॥4॥3॥
Chhant de Guru Nanak sur l'esprit imprégné du Seigneur. Description de Dieu (primordial, insondable, Paarbrahm) et rejet de la Maya : ni parents ni richesse n'accompagnent l'âme, seul le Nom.