Ang 462

ਜਨਮ ਮਰਣ ਅਨੇਕ ਬੀਤੇ ਪ੍ਰਿਅ ਸੰਗ ਬਿਨੁ ਕਛੁ ਨਹ ਗਤੇ ॥

janam maran anek beete pria sa(n)g bin kachh neh gate ||

D'innombrables naissances et morts ont passé ; sans l'union au Bien-Aimé, nul salut.

ਕੁਲ ਰੂਪ ਧੂਪ ਗਿਆਨਹੀਨੀ ਤੁਝ ਬਿਨਾ ਮੋਹਿ ਕਵਨ ਮਾਤ ॥

kul roop dhoop giaanaheenee tujh binaa moh kavan maat ||

Sans lignée, sans beauté, sans éclat, sans sagesse — hors Toi, qui est mon soutien ?

ਕਰ ਜੋੜਿ ਨਾਨਕੁ ਸਰਣਿ ਆਇਓ ਪ੍ਰਿਅ ਨਾਥ ਨਰਹਰ ਕਰਹੁ ਗਾਤ ॥੧॥

kar joR naanak saran aaio pria naath narahar karahu gaat ||1||

Mains jointes, Nanak est venu à Ton refuge ; ô Bien-Aimé, Maître, Seigneur, sauve-moi. ॥1॥

ਮੀਨਾ ਜਲਹੀਨ ਮੀਨਾ ਜਲਹੀਨ ਹੇ ਓਹੁ ਬਿਛੁਰਤ ਮਨ ਤਨ ਖੀਨ ਹੇ ਕਤ ਜੀਵਨੁ ਪ੍ਰਿਅ ਬਿਨੁ ਹੋਤ ॥

meenaa jalaheen meenaa jalaheen he oh bichhurat man tan kheen he kat jeevan pria bin hot ||

Comme le poisson hors de l'eau, hors de l'eau — séparé, son cœur et son corps dépérissent ; comment vivre sans le Bien-Aimé ?

ਸਨਮੁਖ ਸਹਿ ਬਾਨ ਸਨਮੁਖ ਸਹਿ ਬਾਨ ਹੇ ਮ੍ਰਿਗ ਅਰਪੇ ਮਨ ਤਨ ਪ੍ਰਾਨ ਹੇ ਓਹੁ ਬੇਧਿਓ ਸਹਜ ਸਰੋਤ ॥

sanamukh seh baan sanamukh seh baan he mirag arape man tan praan he oh bedhio sahaj sarot ||

Comme le cerf qui reçoit la flèche en face, en face, et offre son cœur, son corps et son souffle, percé par le son — ainsi suis-je transpercée par la mélodie sereine.

ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਾਗੀ ਮਿਲੁ ਬੈਰਾਗੀ ਖਿਨੁ ਰਹਨੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਤਨੁ ਤਿਸੁ ਬਿਨਾ ॥

pria preet laagee mil bairaagee khin rahan dhirag tan tis binaa ||

Éprise d'amour pour le Bien-Aimé, viens, ô âme détachée ; maudit le corps qui reste un instant sans Lui.

ਪਲਕਾ ਨ ਲਾਗੈ ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਗੈ ਚਿਤਵੰਤਿ ਅਨਦਿਨੁ ਪ੍ਰਭ ਮਨਾ ॥

palakaa na laagai pria prem paagai chitava(n)t anadhin prabh manaa ||

Mes paupières ne se ferment plus, plongée dans l'amour du Bien-Aimé ; jour et nuit mon cœur pense à Dieu.

ਸ੍ਰੀਰੰਗ ਰਾਤੇ ਨਾਮ ਮਾਤੇ ਭੈ ਭਰਮ ਦੁਤੀਆ ਸਗਲ ਖੋਤ ॥

sreera(n)g raate naam maate bhai bharam dhuteeaa sagal khot ||

Teints de l'amour du Seigneur, enivrés du Naam (le Nom), ils ont perdu peur, doute et dualité.

ਕਰਿ ਮਇਆ ਦਇਆ ਦਇਆਲ ਪੂਰਨ ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਨਕ ਮਗਨ ਹੋਤ ॥੨॥

kar miaa dhiaa dhiaal pooran har prem naanak magan hot ||2||

Accorde Ta miséricorde et Ta compassion, ô Parfait Miséricordieux ; Nanak est absorbé dans l'amour de Har. ॥2॥

ਅਲੀਅਲ ਗੁੰਜਾਤ ਅਲੀਅਲ ਗੁੰਜਾਤ ਹੇ ਮਕਰੰਦ ਰਸ ਬਾਸਨ ਮਾਤ ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਮਲ ਬੰਧਾਵਤ ਆਪ ॥

aleeal gu(n)jaat aleeal gu(n)jaat he makara(n)dh ras baasan maat he preet kamal ba(n)dhaavat aap ||

Comme l'abeille qui bourdonne, bourdonne, enivrée du parfum et du nectar, s'attache par amour au lotus et s'y laisse enfermer ;

ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਚਿਤ ਪਿਆਸ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਚਿਤ ਪਿਆਸ ਹੇ ਘਨ ਬੂੰਦ ਬਚਿਤ੍ਰਿ ਮਨਿ ਆਸ ਹੇ ਅਲ ਪੀਵਤ ਬਿਨਸਤ ਤਾਪ ॥

chaatirak chit piaas chaatirak chit piaas he ghan boo(n)dh bachitr man aas he al peevat binasat taap ||

comme l'oiseau chaatrik dont le cœur a soif, a soif, dont l'esprit espère la merveilleuse goutte de pluie, et dont la fièvre s'éteint en buvant —

ਤਾਪਾ ਬਿਨਾਸਨ ਦੂਖ ਨਾਸਨ ਮਿਲੁ ਪ੍ਰੇਮੁ ਮਨਿ ਤਨਿ ਅਤਿ ਘਨਾ ॥

taapaa binaasan dhookh naasan mil prem man tan at ghanaa ||

ô destructeur des fièvres, dissipateur des peines, unis-toi à moi ; l'amour dans mon cœur et mon corps est immense.

ਸੁੰਦਰੁ ਚਤੁਰੁ ਸੁਜਾਨ ਸੁਆਮੀ ਕਵਨ ਰਸਨਾ ਗੁਣ ਭਨਾ ॥

su(n)dhar chatur sujaan suaamee kavan rasanaa gun bhanaa ||

Beau, habile, sage Maître — de quelle langue chanter Tes vertus ?

ਗਹਿ ਭੁਜਾ ਲੇਵਹੁ ਨਾਮੁ ਦੇਵਹੁ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਾਰਤ ਮਿਟਤ ਪਾਪ ॥

geh bhujaa levahu naam dhevahu dhirasaT dhaarat miTat paap ||

Prends-moi par le bras, donne le Naam ; sous Ton regard les péchés s'effacent.

ਨਾਨਕੁ ਜੰਪੈ ਪਤਿਤ ਪਾਵਨ ਹਰਿ ਦਰਸੁ ਪੇਖਤ ਨਹ ਸੰਤਾਪ ॥੩॥

naanak ja(n)pai patit paavan har dharas pekhat neh sa(n)taap ||3||

Nanak médite le Purificateur des pécheurs : à voir la vision (Darshan) de Har, nulle souffrance ne demeure. ॥3॥

ਚਿਤਵਉ ਚਿਤ ਨਾਥ ਚਿਤਵਉ ਚਿਤ ਨਾਥ ਹੇ ਰਖਿ ਲੇਵਹੁ ਸਰਣਿ ਅਨਾਥ ਹੇ ਮਿਲੁ ਚਾਉ ਚਾਈਲੇ ਪ੍ਰਾਨ ॥

chitavau chit naath chitavau chit naath he rakh levahu saran anaath he mil chaau chaieele praan ||

Je pense en mon cœur au Maître, au Maître ; garde-moi en Ton refuge, ô soutien des sans-appui ; unis-toi à moi, mon souffle Te désire avec ferveur.

ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਧਿਆਨ ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਧਿਆਨ ਹੇ ਮਨੁ ਲੁਬਧ ਗੋਪਾਲ ਗਿਆਨ ਹੇ ਜਾਚਿਕ ਜਨ ਰਾਖਤ ਮਾਨ ॥

su(n)dhar tan dhiaan su(n)dhar tan dhiaan he man lubadh gopaal giaan he jaachik jan raakhat maan ||

Je médite sur Ta belle forme, sur Ta belle forme ; mon esprit est épris de la connaissance de Gopal ; préserve l'honneur de Ton humble mendiant.

ਪ੍ਰਭ ਮਾਨ ਪੂਰਨ ਦੁਖ ਬਿਦੀਰਨ ਸਗਲ ਇਛ ਪੁਜੰਤੀਆ ॥

prabh maan pooran dhukh bidheeran sagal ichh puja(n)teeaa ||

Dieu, source d'honneur parfait, destructeur des peines, comble tous les désirs.

ਹਰਿ ਕੰਠਿ ਲਾਗੇ ਦਿਨ ਸਭਾਗੇ ਮਿਲਿ ਨਾਹ ਸੇਜ ਸੋਹੰਤੀਆ ॥

har ka(n)Th laage dhin sabhaage mil naeh sej soha(n)teeaa ||

Serrée contre Har — jours bénis ! — unie à l'Époux, ma couche resplendit.

ਪ੍ਰਭ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਾਰੀ ਮਿਲੇ ਮੁਰਾਰੀ ਸਗਲ ਕਲਮਲ ਭਏ ਹਾਨ ॥

prabh dhirasaT dhaaree mile muraaree sagal kalamal bhe haan ||

Dieu a posé sur moi Son regard, j'ai rencontré Murari, tous mes péchés ont été détruits.

ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਮੇਰੀ ਆਸ ਪੂਰਨ ਮਿਲੇ ਸ੍ਰੀਧਰ ਗੁਣ ਨਿਧਾਨ ॥੪॥੧॥੧੪॥

binava(n)t naanak meree aas pooran mile sreedhar gun nidhaan ||4||1||14||

Nanak prie : mon espoir est comblé, j'ai rencontré le Seigneur, trésor de vertus. ॥4॥1॥14॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ਛੰਤ ਘਰੁ ੮ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

aasaa mahalaa panjavaa chha(n)t ghar atthvaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Aasaa, cinquième Mehl, Chhant, Huitième Maison. Un seul Créateur (Ik Onkar), réalisé par la grâce du vrai Gourou.

ਕਮਲਾ ਭ੍ਰਮ ਭੀਤਿ ਕਮਲਾ ਭ੍ਰਮ ਭੀਤਿ ਹੇ ਤੀਖਣ ਮਦ ਬਿਪਰੀਤਿ ਹੇ ਅਵਧ ਅਕਾਰਥ ਜਾਤ ॥

kamalaa bhram bheet kamalaa bhram bheet he teekhan madh bipareet he avadh akaarath jaat ||

La richesse est un mur d'illusion, un mur d'illusion ; son ivresse aiguë est funeste ; la vie s'en va, gâchée.

ਗਹਬਰ ਬਨ ਘੋਰ ਗਹਬਰ ਬਨ ਘੋਰ ਹੇ ਗ੍ਰਿਹ ਮੂਸਤ ਮਨ ਚੋਰ ਹੇ ਦਿਨਕਰੋ ਅਨਦਿਨੁ ਖਾਤ ॥

gahabar ban ghor gahabar ban ghor he gireh moosat man chor he dhinakaro anadhin khaat ||

Le monde est une forêt dense et terrifiante, dense et terrifiante ; les voleurs des vices pillent la maison du cœur ; le soleil du temps dévore les jours.

ਦਿਨ ਖਾਤ ਜਾਤ ਬਿਹਾਤ ਪ੍ਰਭ ਬਿਨੁ ਮਿਲਹੁ ਪ੍ਰਭ ਕਰੁਣਾ ਪਤੇ ॥

dhin khaat jaat bihaat prabh bin milahu prabh karunaa pate ||

Les jours sont dévorés, passent et s'écoulent sans Dieu ; unis-toi à moi, ô Dieu, Seigneur de compassion.

ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar sat naam karataa purakh nirabhau niravair akaal moorat ajoonee saibha(n) gur prasaadh ||

Un seul Être. Vrai est Son Nom. Créateur et Présence agissante. Sans peur. Sans haine. Image de l'Intemporel. Non né. Existant par Lui-même. Réalisé par la grâce du Guru.

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥

aasaa mahalaa pehilaa ||

Aasaa, Mahalla 1 ॥

ਵਾਰ ਸਲੋਕਾ ਨਾਲਿ ਸਲੋਕ ਭੀ ਮਹਲੇ ਪਹਿਲੇ ਕੇ ਲਿਖੇ ਟੁੰਡੇ ਅਸ ਰਾਜੈ ਕੀ ਧੁਨੀ ॥

vaar salokaa naal salok bhee mahale pahile ke likhe Tu(n)dde as raajai kee dhunee ||

Vaar accompagnée de sloks ; les sloks sont eux aussi du Premier Mahalla ; à chanter sur la mélodie de Tunda Asraaja.

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa pehilaa ||

Slok, Mahalla 1 ॥

ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਦਿਉਹਾੜੀ ਸਦ ਵਾਰ ॥

balihaaree gur aapane dhiauhaaRee sadh vaar ||

Je m'offre en sacrifice à mon Guru, cent fois par jour.

ਜਿਨਿ ਮਾਣਸ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕੀਏ ਕਰਤ ਨ ਲਾਗੀ ਵਾਰ ॥੧॥

jin maanas te dhevate ke'ee karat na laagee vaar ||1||

Lui qui, d'êtres humains, a fait des êtres divins, et cela sans y mettre aucun délai. ॥1॥