Ang 49

ਸੰਤਾ ਸੰਗਤਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਬਖਸਿੰਦੁ ॥

sa(n)taa sa(n)gat man vasai prabh preetam bakhasi(n)dh ||

Dans la compagnie des saints, Dieu le Bien-aimé, Celui qui pardonne, vient habiter l'esprit.

ਜਿਨਿ ਸੇਵਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਣਾ ਸੋਈ ਰਾਜ ਨਰਿੰਦੁ ॥੨॥

jin seviaa prabh aapanaa soiee raaj nari(n)dh ||2||

Celui qui a servi son Dieu, celui-là est roi parmi les rois. ॥2॥

ਅਉਸਰਿ ਹਰਿ ਜਸੁ ਗੁਣ ਰਮਣ ਜਿਤੁ ਕੋਟਿ ਮਜਨ ਇਸਨਾਨੁ ॥

aausar har jas gun raman jit koT majan isanaan ||

C'est l'occasion de dire la gloire et les vertus du Seigneur : cela vaut des millions de bains sacrés.

ਰਸਨਾ ਉਚਰੈ ਗੁਣਵਤੀ ਕੋਇ ਨ ਪੁਜੈ ਦਾਨੁ ॥

rasanaa ucharai gunavatee koi na pujai dhaan ||

La langue vertueuse Le récite ; nulle aumône n'égale ce don.

ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਾਰਿ ਮਨਿ ਤਨਿ ਵਸੈ ਦਇਆਲ ਪੁਰਖੁ ਮਿਹਰਵਾਨੁ ॥

dhirasaT dhaar man tan vasai dhiaal purakh miharavaan ||

Posant Son Regard, Il habite l'esprit et le corps, l'Être compatissant et miséricordieux.

ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਧਨੁ ਤਿਸ ਦਾ ਹਉ ਸਦਾ ਸਦਾ ਕੁਰਬਾਨੁ ॥੩॥

jeeau pi(n)dd dhan tis dhaa hau sadhaa sadhaa kurabaan ||3||

L'âme, le corps et les biens sont à Lui : je m'offre à jamais en sacrifice. ॥3॥

ਮਿਲਿਆ ਕਦੇ ਨ ਵਿਛੁੜੈ ਜੋ ਮੇਲਿਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥

miliaa kadhe na vichhuRai jo meliaa karataar ||

Celui qui a rencontré ne se sépare plus, celui que le Créateur a uni.

ਦਾਸਾ ਕੇ ਬੰਧਨ ਕਟਿਆ ਸਾਚੈ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿ ॥

dhaasaa ke ba(n)dhan kaTiaa saachai sirajanahaar ||

Le vrai Créateur a tranché les liens de Ses serviteurs.

ਭੂਲਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਇਓਨੁ ਗੁਣ ਅਵਗੁਣ ਨ ਬੀਚਾਰਿ ॥

bhoolaa maarag paion gun avagun na beechaar ||

Il a remis l'égaré sur le chemin, sans considérer ses vertus ni ses défauts.

ਨਾਨਕ ਤਿਸੁ ਸਰਣਾਗਤੀ ਜਿ ਸਗਲ ਘਟਾ ਆਧਾਰੁ ॥੪॥੧੮॥੮੮॥

naanak tis saranaagatee j sagal ghaTaa aadhaar ||4||18||88||

Ô Nanak, je viens au refuge de Celui qui est l'appui de tous les cœurs. ॥4॥18॥88॥

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

sireeraag mahalaa panjavaa ||

Sri Raag, Cinquième Mahalla.

ਸੋਈ ਸਾਸਤੁ ਸਉਣੁ ਸੋਇ ਜਿਤੁ ਜਪੀਐ ਹਰਿ ਨਾਉ ॥

soiee saasat saun soi jit japeeaai har naau ||

Voilà l'Écriture, voilà l'augure : celui par lequel on récite le Naam du Seigneur.

ਚਰਣ ਕਮਲ ਗੁਰਿ ਧਨੁ ਦੀਆ ਮਿਲਿਆ ਨਿਥਾਵੇ ਥਾਉ ॥

charan kamal gur dhan dheeaa miliaa nithaave thaau ||

Le Guru m'a donné la richesse des pieds-lotus, et celui qui n'avait pas de lieu en a trouvé un.

ਸਾਚੀ ਪੂੰਜੀ ਸਚੁ ਸੰਜਮੋ ਆਠ ਪਹਰ ਗੁਣ ਗਾਉ ॥

saachee poo(n)jee sach sa(n)jamo aaTh pahar gun gaau ||

Le vrai capital, la vraie discipline : chanter Ses vertus aux huit veilles du jour.

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭੁ ਭੇਟਿਆ ਮਰਣੁ ਨ ਆਵਣੁ ਜਾਉ ॥੧॥

kar kirapaa prabh bheTiaa maran na aavan jaau ||1||

Par grâce j'ai rencontré Dieu : plus de mort, plus d'aller ni de venir. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਭਜੁ ਸਦਾ ਇਕ ਰੰਗਿ ॥

mere man har bhaj sadhaa ik ra(n)g ||

Ô mon esprit, médite le Seigneur d'un amour unique.

ਘਟ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਦਾ ਸਹਾਈ ਸੰਗਿ ॥੧॥

ghaT ghaT a(n)tar rav rahiaa sadhaa sahaiee sa(n)g ||1||

Il est répandu au fond de chaque cœur, toujours secourable, toujours présent. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੁਖਾ ਕੀ ਮਿਤਿ ਕਿਆ ਗਣੀ ਜਾ ਸਿਮਰੀ ਗੋਵਿੰਦੁ ॥

sukhaa kee mit kiaa ganee jaa simaree govi(n)dh ||

Quelle mesure donner à la paix, quand on médite le Seigneur ?

ਜਿਨ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸਿਆ ਉਹ ਰਸੁ ਜਾਣੈ ਜਿੰਦੁ ॥

jin chaakhiaa se tirapataasiaa uh ras jaanai ji(n)dh ||

Ceux qui ont goûté sont rassasiés : l'âme seule connaît cette saveur.

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

sireeraag mahalaa panjavaa ||

Sri Raag, Cinquième Mahalla.

ਰਸਨਾ ਸਚਾ ਸਿਮਰੀਐ ਮਨੁ ਤਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥

rasanaa sachaa simareeaai man tan niramal hoi ||

Que la langue médite le Vrai, et l'esprit et le corps deviendront immaculés.

ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸਾਕ ਅਗਲੇ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

maat pitaa saak agale tis bin avar na koi ||

Mère, père, parents nombreux — hors de Lui, il n'est nul autre.

ਮਿਹਰ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਚਸਾ ਨ ਵਿਸਰੈ ਸੋਇ ॥੧॥

mihar kare je aapanee chasaa na visarai soi ||1||

S'Il fait Sa miséricorde, on ne L'oublie pas un instant. ॥1॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਸਾਚਾ ਸੇਵਿ ਜਿਚਰੁ ਸਾਸੁ ॥

man mere saachaa sev jichar saas ||

Ô mon esprit, sers le Vrai tant qu'il te reste un souffle.

ਬਿਨੁ ਸਚੇ ਸਭ ਕੂੜੁ ਹੈ ਅੰਤੇ ਹੋਇ ਬਿਨਾਸੁ ॥੧॥

bin sache sabh kooR hai a(n)te hoi binaas ||1||

Hors du Vrai, tout est faux et périra à la fin. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਨਿਰਮਲਾ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਰਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥

saahib meraa niramalaa tis bin rahan na jai ||

Mon Maître est immaculé : sans Lui je ne puis vivre.

ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਭੁਖ ਅਤਿ ਅਗਲੀ ਕੋਈ ਆਣਿ ਮਿਲਾਵੈ ਮਾਇ ॥

merai man tan bhukh at agalee koiee aan milaavai mai ||

En mon esprit et mon corps est une faim immense : que quelqu'un me L'amène, ô ma mère !

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਭਾਲੀਆ ਸਹ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਇ ॥੨॥

chaare ku(n)ddaa bhaaleeaa seh bin avar na jai ||2||

J'ai fouillé les quatre coins du monde : hors de l'Époux, il n'est pas d'autre lieu. ॥2॥

ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਅਰਦਾਸਿ ਕਰਿ ਜੋ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰੁ ॥

tis aagai aradhaas kar jo mele karataar ||

Adresse-Lui ton Ardaas, à Lui qui unit, le Créateur.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਾਤਾ ਨਾਮ ਕਾ ਪੂਰਾ ਜਿਸੁ ਭੰਡਾਰੁ ॥

satigur dhaataa naam kaa pooraa jis bha(n)ddaar ||

Le vrai Guru est le Donateur du Naam, dont le trésor est plein.

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀਐ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥੩॥

sadhaa sadhaa saalaaheeaai a(n)t na paaraavaar ||3||

Louons-Le à jamais : Il n'a ni fin ni rivage. ॥3॥

ਪਰਵਦਗਾਰੁ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਸ ਦੇ ਚਲਤ ਅਨੇਕ ॥

paravadhagaar saalaaheeaai jis dhe chalat anek ||

Louons le Nourricier, dont les jeux sont innombrables.

ਸਦਾ ਸਦਾ ਆਰਾਧੀਐ ਏਹਾ ਮਤਿ ਵਿਸੇਖ ॥

sadhaa sadhaa aaraadheeaai ehaa mat visekh ||

Adorons-Le à jamais : voilà la sagesse la plus haute.

ਮਨਿ ਤਨਿ ਮਿਠਾ ਤਿਸੁ ਲਗੈ ਜਿਸੁ ਮਸਤਕਿ ਨਾਨਕ ਲੇਖ ॥੪॥੧੯॥੮੯॥

man tan miThaa tis lagai jis masatak naanak lekh ||4||19||89||

Il devient doux à l'esprit et au corps de celui, ô Nanak, sur le front de qui c'est inscrit. ॥4॥19॥89॥