Ang 493

ਦੁਰਮਤਿ ਭਾਗਹੀਨ ਮਤਿ ਫੀਕੇ ਨਾਮੁ ਸੁਨਤ ਆਵੈ ਮਨਿ ਰੋਹੈ ॥

dhuramat bhaagaheen mat feeke naam sunat aavai man rohai ||

Ceux dont la pensée est mauvaise et l'intelligence fade, privés de bonne fortune : à entendre le Naam (le Nom divin), la colère monte en eux.

ਕਊਆ ਕਾਗ ਕਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਪਾਈਐ ਤ੍ਰਿਪਤੈ ਵਿਸਟਾ ਖਾਇ ਮੁਖਿ ਗੋਹੈ ॥੩॥

kuooaa kaag kau a(n)mirat ras paieeaai tirapatai visaTaa khai mukh gohai ||3||

On offre au corbeau la saveur de l'Amrit (le nectar d'immortalité), mais il ne se rassasie qu'en mangeant l'ordure. ॥3॥

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਤਿਵਾਦੀ ਜਿਤੁ ਨਾਤੈ ਕਊਆ ਹੰਸੁ ਹੋਹੈ ॥

a(n)mirat sar satigur sativaadhee jit naatai kuooaa ha(n)s hohai ||

Le Satguru, qui ne dit que la vérité, est un bassin d'Amrit : qui s'y baigne, corbeau, devient cygne.

ਨਾਨਕ ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਵਡੇ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿਨੑ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮੁ ਰਿਦੈ ਮਲੁ ਧੋਹੈ ॥੪॥੨॥

naanak dhan dha(n)n vadde vaddabhaagee jin(h) gurmat naam ridhai mal dhohai ||4||2||

Nanak : bienheureux, mille fois bienheureux ceux dont le Naam, par l'enseignement du Guru, lave la souillure du cœur. ॥4॥2॥

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੪ ॥

goojaree mahalaa chauthhaa ||

Gujri, Mahalla 4 ॥

ਗੋਵਿੰਦੁ ਗੋਵਿੰਦੁ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਮਨਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਮਿਲਿ ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਮੋਹੈ ॥

govi(n)dh govi(n)dh preetam man preetam mil satasa(n)gat sabadh man mohai ||

Govind, Govind, le Bien-aimé de mon esprit : en rejoignant la Sat Sangat (la compagnie des chercheurs de vérité), le Shabad (la Parole du Guru) enchante le cœur.

ਜਪਿ ਗੋਵਿੰਦੁ ਗੋਵਿੰਦੁ ਧਿਆਈਐ ਸਭ ਕਉ ਦਾਨੁ ਦੇਇ ਪ੍ਰਭੁ ਓਹੈ ॥੧॥

jap govi(n)dh govi(n)dh dhiaaieeaai sabh kau dhaan dhei prabh ohai ||1||

Récite Govind, médite Govind : c'est Lui, le Divin, qui fait don à tous. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਭਾਈ ਜਨਾ ਮੋ ਕਉ ਗੋਵਿੰਦੁ ਗੋਵਿੰਦੁ ਗੋਵਿੰਦੁ ਮਨੁ ਮੋਹੈ ॥

mere bhaiee janaa mo kau govi(n)dh govi(n)dh govi(n)dh man mohai ||

Ô mes frères, Govind, Govind, Govind enchante mon esprit.

ਗੋਵਿੰਦ ਗੋਵਿੰਦ ਗੋਵਿੰਦ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਮਿਲਿ ਗੁਰ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਜਨੁ ਸੋਹੈ ॥੧॥

govi(n)dh govi(n)dh govi(n)dh gun gaavaa mil gur saadhasa(n)gat jan sohai ||1||

Je chante les vertus de Govind ; en rejoignant la Saadh Sangat (la compagnie des saints) du Guru, le serviteur resplendit. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਹੈ ਗੁਰਮਤਿ ਕਉਲਾ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਲਾਗੈ ਪਗਿ ਓਹੈ ॥

sukh saagar har bhagat hai gurmat kaulaa ridh sidh laagai pag ohai ||

La Bhagti (dévotion aimante) de Har est un océan de paix ; par l'enseignement du Guru, richesses et pouvoirs viennent tomber à ses pieds.

ਜਨ ਕਉ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਸੋਹੈ ॥੨॥

jan kau raam naam aadhaaraa har naam japat har naame sohai ||2||

Le Nom de Ram est l'appui du serviteur ; en récitant le Naam de Har, c'est par le Naam qu'il resplendit. ॥2॥

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੪ ॥

goojaree mahalaa chauthhaa ||

Gujri, Quatrième Mahalla :

ਹਰਿ ਜਨ ਊਤਮ ਊਤਮ ਬਾਣੀ ਮੁਖਿ ਬੋਲਹਿ ਪਰਉਪਕਾਰੇ ॥

har jan uootam uootam baanee mukh boleh paraupakaare ||

Nobles sont les serviteurs du Seigneur, nobles les paroles la Bani, la parole sacrée que leur bouche prononce pour le bien d'autrui.

ਜੋ ਜਨੁ ਸੁਣੈ ਸਰਧਾ ਭਗਤਿ ਸੇਤੀ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰੇ ॥੧॥

jo jan sunai saradhaa bhagat setee kar kirapaa har nisataare ||1||

Qui les écoute avec foi et Bhagti (dévotion), le Seigneur en Sa grâce le sauve. ॥1॥

ਰਾਮ ਮੋ ਕਉ ਹਰਿ ਜਨ ਮੇਲਿ ਪਿਆਰੇ ॥

raam mo kau har jan mel piaare ||

Ô Ram bien-aimé, unis-moi à Tes serviteurs.

ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪ੍ਰਾਨ ਸਤਿਗੁਰੁ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਹਮ ਪਾਪੀ ਗੁਰਿ ਨਿਸਤਾਰੇ ॥੧॥

mere preetam praan satigur gur pooraa ham paapee gur nisataare ||1||

Mon bien-aimé, mon souffle, c'est le parfait vrai Guru ; pécheur, c'est le Guru qui m'a sauvé. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਡਭਾਗੀ ਵਡਭਾਗੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੇ ॥

gurmukh vaddabhaagee vaddabhaage jin har har naam adhaare ||

Très fortunés sont les Gurmukh (ceux qui suivent le Guru) qui ont pour appui le Nom du Seigneur.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪਾਵਹਿ ਗੁਰਮਤਿ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰੇ ॥੨॥

har har a(n)mrit har ras paaveh gurmat bhagat bha(n)ddaare ||2||

Ils reçoivent l'Amrit (le nectar) et la saveur du Seigneur ; par l'enseignement du Guru, les trésors de la dévotion. ॥2॥

ਜਿਨ ਦਰਸਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸਤ ਪੁਰਖ ਨ ਪਾਇਆ ਤੇ ਭਾਗਹੀਣ ਜਮਿ ਮਾਰੇ ॥

jin dharasan satigur sat purakh na paiaa te bhaagaheen jam maare ||

Ceux qui n'ont pas obtenu le Darshan (la vision bénie) du vrai Guru sont infortunés, frappés par le Jam (la mort).

ਸੇ ਕੂਕਰ ਸੂਕਰ ਗਰਧਭ ਪਵਹਿ ਗਰਭ ਜੋਨੀ ਦਯਿ ਮਾਰੇ ਮਹਾ ਹਤਿਆਰੇ ॥੩॥

se kookar sookar garadhabh paveh garabh jonee dhay maare mahaa hatiaare ||3||

Ces grands malfaiteurs, frappés par le Seigneur, tombent dans les matrices des renaissances : chiens, porcs et ânes. ॥3॥

ਦੀਨ ਦਇਆਲ ਹੋਹੁ ਜਨ ਊਪਰਿ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਲੇਹੁ ਉਬਾਰੇ ॥

dheen dhiaal hoh jan uoopar kar kirapaa leh ubaare ||

Ô Toi qui es miséricordieux envers les humbles, sois bon envers Ton serviteur, par pitié sauve-moi.

ਨਾਨਕ ਜਨ ਹਰਿ ਕੀ ਸਰਣਾਈ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰੇ ॥੪॥੩॥

naanak jan har kee saranaiee har bhaavai har nisataare ||4||3||

Nanak, Ton serviteur, cherche le refuge du Seigneur ; s'il Lui plaît, le Seigneur le sauve. ॥4॥3॥

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੪ ॥

goojaree mahalaa chauthhaa ||

Gujri, Quatrième Mahalla :

ਹੋਹੁ ਦਇਆਲ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਲਾਵਹੁ ਹਉ ਅਨਦਿਨੁ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਨਿਤ ਧਿਆਈ ॥

hoh dhiaal meraa man laavahu hau anadhin raam naam nit dhiaaiee ||

Sois miséricordieux, attache mon esprit à Toi, que jour et nuit je médite sans cesse le Nom de Ram.

ਸਭਿ ਸੁਖ ਸਭਿ ਗੁਣ ਸਭਿ ਨਿਧਾਨ ਹਰਿ ਜਿਤੁ ਜਪਿਐ ਦੁਖ ਭੁਖ ਸਭ ਲਹਿ ਜਾਈ ॥੧॥

sabh sukh sabh gun sabh nidhaan har jit japiaai dhukh bhukh sabh leh jaiee ||1||

En Lui sont toutes les joies, toutes les vertus, tous les trésors ; à Le méditer, toute peine et toute faim disparaissent. ॥1॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਮੇਰਾ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਖਾ ਹਰਿ ਭਾਈ ॥

man mere meraa raam naam sakhaa har bhaiee ||

Ô mon esprit, le Nom de Ram est mon compagnon, le Seigneur est mon frère.

ਗੁਰਮਤਿ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਜਸੁ ਗਾਵਾ ਅੰਤਿ ਬੇਲੀ ਦਰਗਹ ਲਏ ਛਡਾਈ ॥੧॥

gurmat raam naam jas gaavaa a(n)t belee dharageh le chhaddaiee ||1||

Par l'enseignement du Guru je chante la louange du Nom de Ram ; à la fin il est mon secours et me délivre en la Dargah (la cour divine). ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤੂੰ ਆਪੇ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਲੋਚ ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਲਾਈ ॥

too(n) aape dhaataa prabh a(n)tarajaamee kar kirapaa loch merai man laiee ||

Toi seul es le Donateur, ô Dieu qui sondes les cœurs ; par grâce Tu as mis en mon esprit ce désir ardent.

ਮੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਲੋਚ ਲਗੀ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਪ੍ਰਭਿ ਲੋਚ ਪੂਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ॥੨॥

mai man tan loch lagee har setee prabh loch pooree satigur saranaiee ||2||

Corps et âme, j'aspire au Seigneur ; Dieu a comblé ce désir au refuge du vrai Guru. ॥2॥

ਮਾਣਸ ਜਨਮੁ ਪੁੰਨਿ ਕਰਿ ਪਾਇਆ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਬਿਰਥਾ ਜਾਈ ॥

maanas janam pu(n)n kar paiaa bin naavai dhirag dhirag birathaa jaiee ||

La naissance humaine s'obtient par les mérites ; sans le Nom, maudite, maudite, elle se perd en vain.

ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਰਸ ਕਸ ਦੁਖੁ ਖਾਵੈ ਮੁਖੁ ਫੀਕਾ ਥੁਕ ਥੂਕ ਮੁਖਿ ਪਾਈ ॥੩॥

naam binaa ras kas dhukh khaavai mukh feekaa thuk thook mukh paiee ||3||

Sans le Nom, l'homme goûte mets et saveurs mais ne mange que peine ; sa bouche est fade, on lui crache au visage. ॥3॥

ਜੋ ਜਨ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਰਣਾ ਤਿਨ ਦਰਗਹ ਹਰਿ ਹਰਿ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ॥

jo jan har prabh har har saranaa tin dharageh har har dhe vaddiaaiee ||

Ceux qui cherchent le refuge du Seigneur, Il les couvre de gloire en Sa cour.

ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਸਾਬਾਸਿ ਕਹੈ ਪ੍ਰਭੁ ਜਨ ਕਉ ਜਨ ਨਾਨਕ ਮੇਲਿ ਲਏ ਗਲਿ ਲਾਈ ॥੪॥੪॥

dha(n)n dha(n)n saabaas kahai prabh jan kau jan naanak mel le gal laiee ||4||4||

« Béni, béni, bravo ! » dit Dieu à Son serviteur ; ô Nanak, Il l'étreint et l'unit à Lui. ॥4॥4॥