Ang 504

ਪਵਣੁ ਪਾਣੀ ਅਗਨਿ ਤਿਨਿ ਕੀਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸ ਅਕਾਰ ॥

pavan paanee agan tin keeaa brahamaa bisan mahes akaar ||

C'est Lui qui a fait l'air, l'eau et le feu, et les formes de Brahma, Vishnou et Shiva.

ਸਰਬੇ ਜਾਚਿਕ ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੁ ਦਾਤਾ ਦਾਤਿ ਕਰੇ ਅਪੁਨੈ ਬੀਚਾਰ ॥੪॥

sarabe jaachik too(n) prabh dhaataa dhaat kare apunai beechaar ||4||

Tous sont des mendiants, Toi seul es le Donateur : Tu donnes selon Ta propre pensée. ॥4॥

ਕੋਟਿ ਤੇਤੀਸ ਜਾਚਹਿ ਪ੍ਰਭ ਨਾਇਕ ਦੇਦੇ ਤੋਟਿ ਨਾਹੀ ਭੰਡਾਰ ॥

koT tetees jaacheh prabh naik dhedhe toT naahee bha(n)ddaar ||

Des millions et des millions mendient auprès de Toi, ô Maître, et Tes réserves ne s'épuisent pas.

ਊਂਧੈ ਭਾਂਡੈ ਕਛੁ ਨ ਸਮਾਵੈ ਸੀਧੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਰੈ ਨਿਹਾਰ ॥੫॥

uoo(n)dhai bhaa(n)ddai kachh na samaavai seedhai a(n)mrit parai nihaar ||5||

Dans un vase renversé rien ne tient ; dans le vase droit, l'Amrit (le nectar d'immortalité) se déverse. ॥5॥

ਸਿਧ ਸਮਾਧੀ ਅੰਤਰਿ ਜਾਚਹਿ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਜਾਚਿ ਕਰਹਿ ਜੈਕਾਰ ॥

sidh samaadhee a(n)tar jaacheh ridh sidh jaach kareh jaikaar ||

Les maîtres du yoga, absorbés en méditation, mendient richesses et pouvoirs, puis les acclament.

ਜੈਸੀ ਪਿਆਸ ਹੋਇ ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਤੈਸੋ ਜਲੁ ਦੇਵਹਿ ਪਰਕਾਰ ॥੬॥

jaisee piaas hoi man a(n)tar taiso jal dheveh parakaar ||6||

Selon la soif qui est dans l'esprit, Tu donnes l'eau qui convient. ॥6॥

ਬਡੇ ਭਾਗ ਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਅਪੁਨਾ ਭੇਦੁ ਨਾਹੀ ਗੁਰਦੇਵ ਮੁਰਾਰ ॥

badde bhaag gur seveh apunaa bhedh naahee gurdhev muraar ||

Grande est la fortune de qui sert son Guru : entre le Guru et le Divin il n'y a pas de différence.

ਤਾ ਕਉ ਕਾਲੁ ਨਾਹੀ ਜਮੁ ਜੋਹੈ ਬੂਝਹਿ ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰ ॥੭॥

taa kau kaal naahee jam johai boojheh a(n)tar sabadh beechaar ||7||

Celui-là, la mort ne le guette plus, le messager de la mort ne l'atteint pas : au-dedans, il comprend en méditant le Shabad (la Parole du Guru). ॥7॥

ਅਬ ਤਬ ਅਵਰੁ ਨ ਮਾਗਉ ਹਰਿ ਪਹਿ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਦੀਜੈ ਪਿਆਰਿ ॥

ab tab avar na maagau har peh naam nira(n)jan dheejai piaar ||

Ni maintenant ni jamais je ne demanderai autre chose à Har : donne-moi avec amour Ton Naam (le Nom divin), ô Niranjan (l'Immaculé).

ਨਾਨਕ ਚਾਤ੍ਰਿਕੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਲੁ ਮਾਗੈ ਹਰਿ ਜਸੁ ਦੀਜੈ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੮॥੨॥

naanak chaatirak a(n)mirat jal maagai har jas dheejai kirapaa dhaar ||8||2||

Nanak est l'oiseau qui ne boit que la goutte du ciel : il demande l'eau d'Amrit — fais grâce, donne la louange de Har. ॥8॥2॥

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

goojaree mahalaa pehilaa ||

Gujri, Mahalla 1 ॥

ਕਵਨ ਕਵਨ ਜਾਚਹਿ ਪ੍ਰਭ ਦਾਤੇ ਤਾ ਕੇ ਅੰਤ ਨ ਪਰਹਿ ਸੁਮਾਰ ॥

kavan kavan jaacheh prabh dhaate taa ke a(n)t na pareh sumaar ||

Qui donc, qui donc mendie auprès de Toi, ô Divin donateur ? Leur nombre ne se peut compter.

ਜੈਸੀ ਭੂਖ ਹੋਇ ਅਭ ਅੰਤਰਿ ਤੂੰ ਸਮਰਥੁ ਸਚੁ ਦੇਵਣਹਾਰ ॥੧॥

jaisee bhookh hoi abh a(n)tar too(n) samarath sach dhevanahaar ||1||

Selon la faim qui est au-dedans, Toi, le tout-puissant et le vrai, Tu donnes. ॥1॥

ਐ ਜੀ ਜਪੁ ਤਪੁ ਸੰਜਮੁ ਸਚੁ ਅਧਾਰ ॥

aai jee jap tap sa(n)jam sach adhaar ||

Ô Seigneur, récitation, ascèse et discipline : le Vrai est mon seul appui.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੇਹਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਤੇਰੀ ਭਗਤਿ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ ॥੧॥

har har naam dheh sukh paieeaai teree bhagat bhare bha(n)ddaar ||1||

Donne-moi le Naam de Har, et la paix sera trouvée ; Tes réserves de dévotion débordent. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੁੰਨ ਸਮਾਧਿ ਰਹਹਿ ਲਿਵ ਲਾਗੇ ਏਕਾ ਏਕੀ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰ ॥

su(n)n samaadh raheh liv laage ekaa ekee sabadh beechaar ||

Tu demeurais dans le silence absolu de la méditation, seul avec Toi-même, dans la contemplation du Shabad.

ਜਲੁ ਥਲੁ ਧਰਣਿ ਗਗਨੁ ਤਹ ਨਾਹੀ ਆਪੇ ਆਪੁ ਕੀਆ ਕਰਤਾਰ ॥੨॥

jal thal dharan gagan teh naahee aape aap keeaa karataar ||2||

Ni eau, ni terre, ni sol, ni ciel : le Créateur S'était fait Lui-même par Lui-même. ॥2॥

ਨਾ ਤਦਿ ਮਾਇਆ ਮਗਨੁ ਨ ਛਾਇਆ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਨ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ ॥

naa tadh maiaa magan na chhaiaa naa sooraj cha(n)dh na jot apaar ||

Alors il n'y avait ni illusion du monde, ni ivresse, ni ombre, ni soleil, ni lune, ni lumière infinie.

ਸਰਬ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਲੋਚਨ ਅਭ ਅੰਤਰਿ ਏਕਾ ਨਦਰਿ ਸੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਸਾਰ ॥੩॥

sarab dhirasaT lochan abh a(n)tar ekaa nadhar su tirabhavan saar ||3||

Le regard qui voit tout était au-dedans : un seul regard de Nadar (la grâce qui se pose) prend soin des trois mondes. ॥3॥

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

goojaree mahalaa pehilaa ||

Gujri, Mahalla 1 ॥

ਐ ਜੀ ਜਨਮਿ ਮਰੈ ਆਵੈ ਫੁਨਿ ਜਾਵੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਗਤਿ ਨਹੀ ਕਾਈ ॥

aai jee janam marai aavai fun jaavai bin gur gat nahee kaiee ||

Ô Seigneur, on naît et l'on meurt, on vient puis l'on repart : sans le Guru il n'est aucune délivrance.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨਾਮੇ ਰਾਤੇ ਨਾਮੇ ਗਤਿ ਪਤਿ ਪਾਈ ॥੧॥

gurmukh praanee naame raate naame gat pat paiee ||1||

Les Gurmukh (ceux qui sont tournés vers le Guru) sont imprégnés du Naam (le Nom divin) ; par le Naam ils obtiennent délivrance et honneur. ॥1॥

ਭਾਈ ਰੇ ਰਾਮ ਨਾਮਿ ਚਿਤੁ ਲਾਈ ॥

bhaiee re raam naam chit laiee ||

Ô frère, attache ta conscience au Nom de Ram.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਜਾਚੇ ਐਸੀ ਨਾਮ ਬਡਾਈ ॥੧॥

gur parasaadhee har prabh jaache aaisee naam baddaiee ||1||

Par la grâce du Guru on demande le Divin lui-même : telle est la grandeur du Naam. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਐ ਜੀ ਬਹੁਤੇ ਭੇਖ ਕਰਹਿ ਭਿਖਿਆ ਕਉ ਕੇਤੇ ਉਦਰੁ ਭਰਨ ਕੈ ਤਾਈ ॥

aai jee bahute bhekh kareh bhikhiaa kau kete udhar bharan kai taiee ||

Ô Seigneur, beaucoup revêtent l'habit religieux pour mendier et remplir leur ventre.

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਨਾਹੀ ਸੁਖੁ ਪ੍ਰਾਨੀ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਗਰਬੁ ਨ ਜਾਈ ॥੨॥

bin har bhagat naahee sukh praanee bin gur garab na jaiee ||2||

Sans dévotion à Har il n'est pas de paix pour l'être, et sans le Guru l'orgueil ne s'en va pas. ॥2॥

ਐ ਜੀ ਕਾਲੁ ਸਦਾ ਸਿਰ ਊਪਰਿ ਠਾਢੇ ਜਨਮਿ ਜਨਮਿ ਵੈਰਾਈ ॥

aai jee kaal sadhaa sir uoopar Thaadde janam janam vairaiee ||

Ô Seigneur, la mort se tient toujours au-dessus de nos têtes, ennemie de naissance en naissance.

ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਸੇ ਬਾਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ ॥੩॥

saachai sabadh rate se baache satigur boojh bujhaiee ||3||

Ceux qui sont imprégnés du Shabad (la Parole du Guru) véritable sont sauvés : le Satguru leur a donné cette compréhension. ॥3॥

ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਜੋਹਿ ਨ ਸਾਕੈ ਦੂਤੁ ਨ ਸਕੈ ਸੰਤਾਈ ॥

gur saranaiee joh na saakai dhoot na sakai sa(n)taiee ||

Au refuge du Guru, nul ne peut les guetter, aucune force mauvaise ne peut les tourmenter.

ਅਵਿਗਤ ਨਾਥ ਨਿਰੰਜਨਿ ਰਾਤੇ ਨਿਰਭਉ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥੪॥

avigat naath nira(n)jan raate nirabhau siau liv laiee ||4||

Imprégnés du Maître invisible, de Niranjan (l'Immaculé), ils attachent leur amour au Sans-peur. ॥4॥

ਐ ਜੀਉ ਨਾਮੁ ਦਿੜਹੁ ਨਾਮੇ ਲਿਵ ਲਾਵਹੁ ਸਤਿਗੁਰ ਟੇਕ ਟਿਕਾਈ ॥

aai jeeau naam dhiRahu naame liv laavahu satigur Tek Tikaiee ||

Ô Seigneur, ancre en toi le Naam, attache-lui ton amour, prends appui sur le Satguru.

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਕਰਸੀ ਕਿਰਤੁ ਨ ਮੇਟਿਆ ਜਾਈ ॥੫॥

jo tis bhaavai soiee karasee kirat na meTiaa jaiee ||5||

Il fera ce qui Lui plaît, et les actes accomplis ne s'effacent pas. ॥5॥

ਐ ਜੀ ਭਾਗਿ ਪਰੇ ਗੁਰ ਸਰਣਿ ਤੁਮੑਾਰੀ ਮੈ ਅਵਰ ਨ ਦੂਜੀ ਭਾਈ ॥

aai jee bhaag pare gur saran tum(h)aaree mai avar na dhoojee bhaiee ||

Ô Seigneur, j'ai couru à Ton refuge, ô Guru : je n'en aime aucun autre.

ਅਬ ਤਬ ਏਕੋ ਏਕੁ ਪੁਕਾਰਉ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਸਖਾਈ ॥੬॥

ab tab eko ek pukaarau aadh jugaadh sakhaiee ||6||

Maintenant et toujours, c'est l'Un seul que j'appelle, compagnon depuis l'origine des âges. ॥6॥

ਐ ਜੀ ਰਾਖਹੁ ਪੈਜ ਨਾਮ ਅਪੁਨੇ ਕੀ ਤੁਝ ਹੀ ਸਿਉ ਬਨਿ ਆਈ ॥

aai jee raakhahu paij naam apune kee tujh hee siau ban aaiee ||

Ô Seigneur, préserve l'honneur de Ton propre Nom : c'est à Toi seul que je suis lié.

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਗੁਰ ਦਰਸੁ ਦਿਖਾਵਹੁ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਈ ॥੭॥

kar kirapaa gur dharas dhikhaavahu haumai sabadh jalaiee ||7||

Fais grâce, montre-moi le Darshan (la vision bénie) du Guru, et que l'orgueil soit brûlé par le Shabad. ॥7॥

ਐ ਜੀ ਕਿਆ ਮਾਗਉ ਕਿਛੁ ਰਹੈ ਨ ਦੀਸੈ ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਆਇਆ ਜਾਈ ॥

aai jee kiaa maagau kichh rahai na dheesai is jag meh aaiaa jaiee ||

Ô Seigneur, que demanderais-je ? Rien ne demeure : qui vient en ce monde s'en va.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਦੀਜੈ ਹਿਰਦੈ ਕੰਠਿ ਬਣਾਈ ॥੮॥੩॥

naanak naam padhaarath dheejai hiradhai ka(n)Th banaiee ||8||3||

Nanak : donne-moi le bien précieux du Naam, que je le porte au cœur comme un collier. ॥8॥3॥