ਸਤਿਗੁਰ ਵਾਕਿ ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਨਿਰਮਲੁ ਨਾ ਜਮ ਕਾਣਿ ਨ ਜਮ ਕੀ ਬਾਕੀ ॥੧॥
satigur vaak hiradhai har niramal naa jam kaan na jam kee baakee ||1||
Quand la parole du vrai Guru habite le cœur, le Har immaculé s'y trouve : plus de peur de Jam (le juge de la mort), ni de dette envers lui. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਹਰਿ ਗੁਣ ਰਸਨ ਰਵਹਿ ਪ੍ਰਭ ਸੰਗੇ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸਹਜਿ ਹਰੀ ॥
har gun rasan raveh prabh sa(n)ge jo tis bhaavai sahaj haree ||
La langue savoure les vertus du Har (le Nom de Dieu) en compagnie de Dieu ; ce qui Lui plaît advient dans le Sahaj (l'équilibre intérieur paisible).
ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮ ਬ੍ਰਿਥਾ ਜਗਿ ਜੀਵਨੁ ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਨਿਹਫਲ ਮੇਕ ਘਰੀ ॥੨॥
bin har naam birathaa jag jeevan har bin nihafal mek gharee ||2||
Sans le Naam (le Nom divin) du Har, la vie au monde est vaine ; sans le Har, même un instant est stérile. ॥2॥
ਐ ਜੀ ਖੋਟੇ ਠਉਰ ਨਾਹੀ ਘਰਿ ਬਾਹਰਿ ਨਿੰਦਕ ਗਤਿ ਨਹੀ ਕਾਈ ॥
aai jee khoTe Thaur naahee ghar baahar ni(n)dhak gat nahee kaiee ||
Ô cher, les faux n'ont de place ni dedans ni dehors ; le calomniateur n'obtient nul salut.
ਰੋਸੁ ਕਰੈ ਪ੍ਰਭੁ ਬਖਸ ਨ ਮੇਟੈ ਨਿਤ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ॥੩॥
ros karai prabh bakhas na meTai nit nit chaRai savaiee ||3||
Il a beau se fâcher, Dieu n'efface pas Son don ; jour après jour celui-ci ne fait que croître. ॥3॥
ਐ ਜੀ ਗੁਰ ਕੀ ਦਾਤਿ ਨ ਮੇਟੈ ਕੋਈ ਮੇਰੈ ਠਾਕੁਰਿ ਆਪਿ ਦਿਵਾਈ ॥
aai jee gur kee dhaat na meTai koiee merai Thaakur aap dhivaiee ||
Ô cher, nul ne peut effacer le don du Guru ; mon Maître Lui-même l'a fait accorder.
ਨਿੰਦਕ ਨਰ ਕਾਲੇ ਮੁਖ ਨਿੰਦਾ ਜਿਨੑ ਗੁਰ ਕੀ ਦਾਤਿ ਨ ਭਾਈ ॥੪॥
ni(n)dhak nar kaale mukh ni(n)dhaa jin(h) gur kee dhaat na bhaiee ||4||
Les calomniateurs ont le visage noirci par la calomnie, eux à qui le don du Guru n'a pas plu. ॥4॥
ਐ ਜੀ ਸਰਣਿ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੁ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਵੈ ਬਿਲਮ ਨ ਅਧੂਆ ਰਾਈ ॥
aai jee saran pare prabh bakhas milaavai bilam na adhooaa raiee ||
Ô cher, ceux qui viennent à Son refuge, Dieu les pardonne et les unit à Lui sans le moindre retard.
ਆਨਦ ਮੂਲੁ ਨਾਥੁ ਸਿਰਿ ਨਾਥਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਈ ॥੫॥
aanadh mool naath sir naathaa satigur mel milaiee ||5||
Source de la félicité, Maître des maîtres, Il unit à Lui par le vrai Guru. ॥5॥
ਐ ਜੀ ਸਦਾ ਦਇਆਲੁ ਦਇਆ ਕਰਿ ਰਵਿਆ ਗੁਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮਨਿ ਚੁਕਾਈ ॥
aai jee sadhaa dhiaal dhiaa kar raviaa gurmat bhraman chukaiee ||
Ô cher, toujours miséricordieux, par compassion Il imprègne tout ; par le Gurmat (l'enseignement du Guru), l'errance cesse.
ਪਾਰਸੁ ਭੇਟਿ ਕੰਚਨੁ ਧਾਤੁ ਹੋਈ ਸਤਸੰਗਤਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥੬॥
paaras bheT ka(n)chan dhaat hoiee satasa(n)gat kee vaddiaaiee ||6||
Au contact de la pierre philosophale, le métal devient or : telle est la grandeur de la Sat Sangat (la vraie assemblée des fidèles). ॥6॥
ਹਰਿ ਜਲੁ ਨਿਰਮਲੁ ਮਨੁ ਇਸਨਾਨੀ ਮਜਨੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭਾਈ ॥
har jal niramal man isanaanee majan satigur bhaiee ||
Le Har est l'eau pure, l'esprit le baigneur, et le vrai Guru le bain, ô frère.
ਪੁਨਰਪਿ ਜਨਮੁ ਨਾਹੀ ਜਨ ਸੰਗਤਿ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਈ ॥੭॥
punarap janam naahee jan sa(n)gat jotee jot milaiee ||7||
Plus de renaissance pour qui vit dans la compagnie de Ses serviteurs ; sa lumière se fond dans la Lumière. ॥7॥
ਤੂੰ ਵਡ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮ ਤਰੋਵਰੁ ਹਮ ਪੰਖੀ ਤੁਝ ਮਾਹੀ ॥
too(n) vadd purakh aga(n)m tarovar ham pa(n)khee tujh maahee ||
Tu es le grand Être, l'arbre inaccessible ; nous sommes les oiseaux réfugiés en Toi.
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਦੀਜੈ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀ ॥੮॥੪॥
naanak naam nira(n)jan dheejai jug jug sabadh salaahee ||8||4||
Nanak : accorde le Naam de l'Immaculé, qu'à travers les âges je Te loue par le Shabad (la Parole divine du Guru). ॥8॥4॥
ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
goojaree mahalaa pehilaa ||
Gujri, Premier Mahalla :
ਐ ਜੀ ਨਾ ਹਮ ਉਤਮ ਨੀਚ ਨ ਮਧਿਮ ਹਰਿ ਸਰਣਾਗਤਿ ਹਰਿ ਕੇ ਲੋਗ ॥
aai jee naa ham utam neech na madhim har saranaagat har ke log ||
Ô cher, nous ne sommes ni élevés, ni abaissés, ni médians ; nous sommes au refuge du Har, les gens du Har.
ਨਾਮ ਰਤੇ ਕੇਵਲ ਬੈਰਾਗੀ ਸੋਗ ਬਿਜੋਗ ਬਿਸਰਜਿਤ ਰੋਗ ॥੧॥
naam rate keval bairaagee sog bijog bisarajit rog ||1||
Imprégnés du Naam, seuls vraiment détachés, chagrin, séparation et maladie sont dissous en nous. ॥1॥
ਭਾਈ ਰੇ ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਭਗਤਿ ਠਾਕੁਰ ਕੀ ॥
bhaiee re gur kirapaa te bhagat Thaakur kee ||
Ô frère, par la grâce du Guru vient la Bhagti (la dévotion) du Maître. ॥