Ang 506

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹਿਰਦੈ ਪਵਿਤ੍ਰੁ ਪਾਵਨੁ ਇਹੁ ਸਰੀਰੁ ਤਉ ਸਰਣੀ ॥੭॥

har naam hiradhai pavitr paavan ih sareer tau saranee ||7||

Le Naam (le Nom divin) de Har dans le cœur est pur et purifiant ; ce corps est à Ton refuge. ॥7॥

ਲਬ ਲੋਭ ਲਹਰਿ ਨਿਵਾਰਣੰ ਹਰਿ ਨਾਮ ਰਾਸਿ ਮਨੰ ॥

lab lobh lahar nivaarana(n) har naam raas mana(n) ||

Les vagues de la convoitise et de l'avidité s'apaisent : le Naam de Har est le seul capital de l'esprit.

ਮਨੁ ਮਾਰਿ ਤੁਹੀ ਨਿਰੰਜਨਾ ਕਹੁ ਨਾਨਕਾ ਸਰਨੰ ॥੮॥੧॥੫॥

man maar tuhee nira(n)janaa kahu naanakaa sarana(n) ||8||1||5||

Maîtrise cet esprit, Toi seul le peux, ô Niranjan (l'Immaculé) ; Nanak dit : je suis à Ton refuge. ॥8॥1॥5॥

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੪ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

goojaree mahalaa pehilaa ghar chauthhaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Gujri, Mahalla 1, Ghar 4 ॥ Un seul Être éternel. Connu par la grâce du Satguru ॥

ਭਗਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਆਰਾਧਿਤੰ ਸਚੁ ਪਿਆਸ ਪਰਮ ਹਿਤੰ ॥

bhagat prem aaraadhita(n) sach piaas param hita(n) ||

Par la dévotion et l'amour on L'adore, avec la soif du Vrai et l'affection la plus haute.

ਬਿਲਲਾਪ ਬਿਲਲ ਬਿਨੰਤੀਆ ਸੁਖ ਭਾਇ ਚਿਤ ਹਿਤੰ ॥੧॥

bilalaap bilal bina(n)teeaa sukh bhai chit hita(n) ||1||

Par les larmes et les prières suppliantes, dans l'amour paisible du cœur. ॥1॥

ਜਪਿ ਮਨ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਸਰਣੀ ॥

jap man naam har saranee ||

Ô mon esprit, récite le Naam, viens au refuge de Har.

ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤਾਰਿ ਤਾਰਣ ਰਮ ਨਾਮ ਕਰਿ ਕਰਣੀ ॥੧॥

sa(n)saar saagar taar taaran ram naam kar karanee ||1||

L'océan du monde : le Nom de Ram est la barque qui fait traverser — fais-en toute ta pratique. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਏ ਮਨ ਮਿਰਤ ਸੁਭ ਚਿੰਤੰ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਹਰਿ ਰਮਣੰ ॥

e man mirat subh chi(n)ta(n) gur sabadh har ramana(n) ||

Ô esprit, la mort même devient bienfaisante quand on médite Har par le Shabad (la Parole du Guru).

ਮਤਿ ਤਤੁ ਗਿਆਨੰ ਕਲਿਆਣ ਨਿਧਾਨੰ ਹਰਿ ਨਾਮ ਮਨਿ ਰਮਣੰ ॥੨॥

mat tat giaana(n) kaliaan nidhaana(n) har naam man ramana(n) ||2||

Sagesse, essence, connaissance, trésor du salut : tout tient à répéter dans l'esprit le Naam de Har. ॥2॥

ਚਲ ਚਿਤ ਵਿਤ ਭ੍ਰਮਾ ਭ੍ਰਮੰ ਜਗੁ ਮੋਹ ਮਗਨ ਹਿਤੰ ॥

chal chit vit bhramaa bhrama(n) jag moh magan hita(n) ||

L'esprit instable erre sans fin après la richesse, et le monde se noie dans l'attachement.

ਥਿਰੁ ਨਾਮੁ ਭਗਤਿ ਦਿੜੰ ਮਤੀ ਗੁਰ ਵਾਕਿ ਸਬਦ ਰਤੰ ॥੩॥

thir naam bhagat dhiRa(n) matee gur vaak sabadh rata(n) ||3||

Seul le Naam est stable : ancre en ta pensée la dévotion, imprègne-toi de la parole du Guru. ॥3॥

ਇਹੁ ਜਗੁ ਮੋਹ ਹੇਤ ਬਿਆਪਿਤੰ ਦੁਖੁ ਅਧਿਕ ਜਨਮ ਮਰਣੰ ॥

eih jag moh het biaapita(n) dhukh adhik janam marana(n) ||

Ce monde est saisi par l'attachement, et grande est la peine de naître et de mourir.

ਭਜੁ ਸਰਣਿ ਸਤਿਗੁਰ ਊਬਰਹਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਰਿਦ ਰਮਣੰ ॥੫॥

bhaj saran satigur uoobareh har naam ridh ramana(n) ||5||

Cours au refuge du Satguru et tu seras sauvé : répète en ton cœur le Naam de Har. ॥5॥

ਗੁਰਮਤਿ ਨਿਹਚਲ ਮਨਿ ਮਨੁ ਮਨੰ ਸਹਜ ਬੀਚਾਰੰ ॥

gurmat nihachal man man mana(n) sahaj beechaara(n) ||

Par l'enseignement du Guru l'esprit devient inébranlable, il se contente de lui-même et médite dans le Sahaj (l'équilibre paisible et naturel).

ਸੋ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਜਿਤੁ ਸਾਚੁ ਅੰਤਰਿ ਗਿਆਨ ਰਤਨੁ ਸਾਰੰ ॥੬॥

so man niramal jit saach a(n)tar giaan ratan saara(n) ||6||

Pur est l'esprit au-dedans duquel est le Vrai, et le joyau sans prix de la connaissance. ॥6॥

ਭੈ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਤਰੁ ਭਵਜਲੁ ਮਨਾ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਹਰਿ ਚਰਣੀ ॥

bhai bhai bhagat tar bhavajal manaa chit lai har charanee ||

Par la crainte respectueuse, par l'amour et la dévotion, traverse l'océan terrible, ô mon esprit, et attache ta conscience aux pieds de Har.

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

goojaree mahalaa teejaa ghar pehilaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Gujri, Troisième Mahalla, Premier Ghar. Il est Un. Par la grâce du vrai Guru :

ਨਿਰਤਿ ਕਰੀ ਇਹੁ ਮਨੁ ਨਚਾਈ ॥

nirat karee ih man nachaiee ||

Je danse en faisant danser cet esprit.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਆਪੁ ਗਵਾਈ ॥

gur parasaadhee aap gavaiee ||

Par la grâce du Guru, j'ai effacé mon ego.

ਚਿਤੁ ਥਿਰੁ ਰਾਖੈ ਸੋ ਮੁਕਤਿ ਹੋਵੈ ਜੋ ਇਛੀ ਸੋਈ ਫਲੁ ਪਾਈ ॥੧॥

chit thir raakhai so mukat hovai jo ichhee soiee fal paiee ||1||

Qui garde sa conscience stable est libéré ; il obtient le fruit qu'il désire. ॥1॥

ਨਾਚੁ ਰੇ ਮਨ ਗੁਰ ਕੈ ਆਗੈ ॥

naach re man gur kai aagai ||

Danse, ô esprit, devant le Guru.

ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਨਾਚਹਿ ਤਾ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਅੰਤੇ ਜਮ ਭਉ ਭਾਗੈ ॥

gur kai bhaanai naacheh taa sukh paaveh a(n)te jam bhau bhaagai ||

Si tu danses selon la Volonté du Guru, tu trouveras la paix, et à la fin la peur de Jam (le juge de la mort) s'enfuira. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਆਪਿ ਨਚਾਏ ਸੋ ਭਗਤੁ ਕਹੀਐ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰੁ ਆਪਿ ਲਾਏ ॥

aap nachaae so bhagat kaheeaai aapanaa piaar aap laae ||

Celui que Dieu fait danser est appelé dévot ; Lui-même inspire Son propre amour.

ਆਪੇ ਗਾਵੈ ਆਪਿ ਸੁਣਾਵੈ ਇਸੁ ਮਨ ਅੰਧੇ ਕਉ ਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ॥੨॥

aape gaavai aap sunaavai is man a(n)dhe kau maarag paae ||2||

Lui-même chante, Lui-même fait entendre, et Il met cet esprit aveugle sur le droit chemin. ॥2॥

ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਚੈ ਸਕਤਿ ਨਿਵਾਰੈ ਸਿਵ ਘਰਿ ਨੀਦ ਨ ਹੋਈ ॥

anadhin naachai sakat nivaarai siv ghar needh na hoiee ||

Nuit et jour il danse, écartant l'emprise de la matière ; dans la demeure de Shiv, il n'est point de sommeil.

ਸਕਤੀ ਘਰਿ ਜਗਤੁ ਸੂਤਾ ਨਾਚੈ ਟਾਪੈ ਅਵਰੋ ਗਾਵੈ ਮਨਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥੩॥

sakatee ghar jagat sootaa naachai Taapai avaro gaavai manmukh bhagat na hoiee ||3||

Le monde dort dans la demeure de la matière ; il danse, saute et chante autre chose : le Manmukh (celui qui suit son ego) n'a pas de dévotion. ॥3॥

ਸੁਰਿ ਨਰ ਵਿਰਤਿ ਪਖਿ ਕਰਮੀ ਨਾਚੇ ਮੁਨਿ ਜਨ ਗਿਆਨ ਬੀਚਾਰੀ ॥

sur nar virat pakh karamee naache mun jan giaan beechaaree ||

Êtres divins et hommes, du côté du renoncement et des rites, dansent ; les sages contemplent la connaissance.

ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਨਾਚੇ ਜਿਨ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਧਿ ਵੀਚਾਰੀ ॥੪॥

sidh saadhik liv laagee naache jin gurmukh budh veechaaree ||4||

Les accomplis et les chercheurs, l'amour établi en eux, dansent : ceux qui, en Gurmukh (tourné vers le Guru), ont réfléchi leur intellect. ॥4॥

ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਨਾਚੇ ਜਿਨ ਲਾਗੀ ਹਰਿ ਲਿਵ ਤੁਮਾਰੀ ॥

kha(n)dd brahama(n)dd trai gun naache jin laagee har liv tumaaree ||

Continents et univers, et les trois qualités, dansent — eux en qui s'établit Ton amour, ô Har (le Nom de Dieu).

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭੇ ਹੀ ਨਾਚੇ ਨਾਚਹਿ ਖਾਣੀ ਚਾਰੀ ॥੫॥

jeea ja(n)t sabhe hee naache naacheh khaanee chaaree ||5||

Tous les êtres et créatures dansent ; les quatre sources de la vie dansent. ॥5॥

ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵਹਿ ਸੇਈ ਨਾਚਹਿ ਜਿਨ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦਿ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥

jo tudh bhaaveh seiee naacheh jin gurmukh sabadh liv laae ||

Ceux qui Te plaisent dansent : ceux qui, en Gurmukh, attachent leur amour au Shabad (la Parole divine du Guru).

ਸੇ ਭਗਤ ਸੇ ਤਤੁ ਗਿਆਨੀ ਜਿਨ ਕਉ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਏ ॥੬॥

se bhagat se tat giaanee jin kau hukam manaae ||6||

Ceux-là sont dévots, ceux-là connaissent l'essence, ceux à qui Il fait accepter le Hukam (l'Ordre divin). ॥6॥

ਏਹਾ ਭਗਤਿ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ਬਿਨੁ ਸੇਵਾ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥

ehaa bhagat sache siau liv laagai bin sevaa bhagat na hoiee ||

Voilà la vraie dévotion : l'amour attaché au Vrai ; sans Seva (le service désintéressé), il n'est point de Bhagti (la dévotion).

ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰੈ ਤਾ ਸਚੁ ਪਾਵੈ ਕੋਈ ॥੭॥

jeevat marai taa sabadh beechaarai taa sach paavai koiee ||7||

Qui meurt de son vivant contemple le Shabad ; alors seulement, quelqu'un atteint le Vrai. ॥7॥

ਮਾਇਆ ਕੈ ਅਰਥਿ ਬਹੁਤੁ ਲੋਕ ਨਾਚੇ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰੀ ॥

maiaa kai arath bahut lok naache ko viralaa tat beechaaree ||

Pour la Maya (l'illusion du monde), beaucoup dansent ; rare est celui qui en contemple l'essence.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸੋਈ ਜਨੁ ਪਾਏ ਜਿਨ ਕਉ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੁਮਾਰੀ ॥੮॥

gur parasaadhee soiee jan paae jin kau kirapaa tumaaree ||8||

Par la grâce du Guru, ce serviteur seul l'obtient, celui sur qui repose Ta grâce. ॥8॥

ਇਕੁ ਦਮੁ ਸਾਚਾ ਵੀਸਰੈ ਸਾ ਵੇਲਾ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥

eik dham saachaa veesarai saa velaa birathaa jai ||

Si l'on oublie le Vrai un seul souffle, ce moment est perdu.

ਸਾਹਿ ਸਾਹਿ ਸਦਾ ਸਮਾਲੀਐ ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੯॥

saeh saeh sadhaa samaaleeaai aape bakhase kare rajai ||9||

À chaque souffle souviens-toi toujours de Lui ; Lui-même pardonne et agit selon Sa Volonté. ॥9॥

ਸੇਈ ਨਾਚਹਿ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵਹਿ ਜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੀ ॥

seiee naacheh jo tudh bhaaveh j gurmukh sabadh veechaaree ||

Ceux-là dansent qui Te plaisent, ceux qui, en Gurmukh, contemplent le Shabad.

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੇ ਸਹਜ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਜਿਨ ਕਉ ਨਦਰਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥੧੦॥੧॥੬॥

kahu naanak se sahaj sukh paaveh jin kau nadhar tumaaree ||10||1||6||

Dit Nanak : ceux-là trouvent la paix du Sahaj (l'équilibre intérieur paisible), ceux sur qui repose Ton Nadar (le regard de grâce). ॥10॥1॥6॥