Ang 507

ਸਨਕ ਸਨੰਦਨ ਨਾਰਦ ਮੁਨਿ ਸੇਵਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਜਪਤ ਰਹਹਿ ਬਨਵਾਰੀ ॥

sanak sana(n)dhan naaradh mun seveh anadhin japat raheh banavaaree ||

Sanak, Sanandan, Narad et les sages Le servent ; nuit et jour ils méditent le Seigneur.

ਸਰਣਾਗਤਿ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜਨ ਆਏ ਤਿਨ ਕੀ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ ॥੨॥

saranaagat prahalaadh jan aae tin kee paij savaaree ||2||

Prahlad et Ses serviteurs vinrent à Son refuge, et Il préserva leur honneur. ॥2॥

ਅਲਖ ਨਿਰੰਜਨੁ ਏਕੋ ਵਰਤੈ ਏਕਾ ਜੋਤਿ ਮੁਰਾਰੀ ॥

alakh nira(n)jan eko varatai ekaa jot muraaree ||

L'Invisible, l'Immaculé, l'Unique imprègne tout ; unique est Sa Lumière.

ਸਭਿ ਜਾਚਿਕ ਤੂ ਏਕੋ ਦਾਤਾ ਮਾਗਹਿ ਹਾਥ ਪਸਾਰੀ ॥੩॥

sabh jaachik too eko dhaataa maageh haath pasaaree ||3||

Tous sont mendiants, Toi seul es le Donateur ; les mains tendues, ils implorent. ॥3॥

ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੀ ਊਤਮ ਬਾਣੀ ਗਾਵਹਿ ਅਕਥ ਕਥਾ ਨਿਤ ਨਿਆਰੀ ॥

bhagat janaa kee uootam baanee gaaveh akath kathaa nit niaaree ||

Sublime est la Bani (la parole sacrée) des dévots ; ils chantent le récit indicible, toujours nouveau.

ਸਫਲ ਜਨਮੁ ਭਇਆ ਤਿਨ ਕੇਰਾ ਆਪਿ ਤਰੇ ਕੁਲ ਤਾਰੀ ॥੪॥

safal janam bhiaa tin keraa aap tare kul taaree ||4||

Leur naissance est devenue féconde : ils se sauvent eux-mêmes et sauvent leur lignée. ॥4॥

ਮਨਮੁਖ ਦੁਬਿਧਾ ਦੁਰਮਤਿ ਬਿਆਪੇ ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਮੋਹ ਗੁਬਾਰੀ ॥

manmukh dhubidhaa dhuramat biaape jin a(n)tar moh gubaaree ||

Les Manmukhs (ceux qui suivent leur ego) sont saisis par la dualité et l'esprit mauvais, eux dont l'intérieur n'est que ténèbre d'attachement.

ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੀ ਕਥਾ ਨ ਭਾਵੈ ਓਇ ਡੂਬੇ ਸਣੁ ਪਰਵਾਰੀ ॥੫॥

sa(n)t janaa kee kathaa na bhaavai oi ddoobe san paravaaree ||5||

Le récit des saints ne leur plaît pas ; ils se noient avec toute leur famille. ॥5॥

ਨਿੰਦਕੁ ਨਿੰਦਾ ਕਰਿ ਮਲੁ ਧੋਵੈ ਓਹੁ ਮਲਭਖੁ ਮਾਇਆਧਾਰੀ ॥

ni(n)dhak ni(n)dhaa kar mal dhovai oh malabhakh maiaadhaaree ||

Le calomniateur, en calomniant, lave la souillure d'autrui ; lui-même se nourrit d'ordure, esclave de la Maya (l'illusion du monde).

ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਵਿਆਪੇ ਨਾ ਉਰਵਾਰਿ ਨ ਪਾਰੀ ॥੬॥

sa(n)t janaa kee ni(n)dhaa viaape naa uravaar na paaree ||6||

Absorbé à calomnier les saints, il n'est ni sur cette rive ni sur l'autre. ॥6॥

ਏਹੁ ਪਰਪੰਚੁ ਖੇਲੁ ਕੀਆ ਸਭੁ ਕਰਤੈ ਹਰਿ ਕਰਤੈ ਸਭ ਕਲ ਧਾਰੀ ॥

eh parapa(n)ch khel keeaa sabh karatai har karatai sabh kal dhaaree ||

Tout ce théâtre du monde, le Créateur l'a monté ; le Har (le Nom de Dieu) Créateur a insufflé Sa puissance en tout.

ਹਰਿ ਏਕੋ ਸੂਤੁ ਵਰਤੈ ਜੁਗ ਅੰਤਰਿ ਸੂਤੁ ਖਿੰਚੈ ਏਕੰਕਾਰੀ ॥੭॥

har eko soot varatai jug a(n)tar soot khi(n)chai eka(n)kaaree ||7||

Un seul fil du Har traverse le monde ; quand Il retire le fil, il ne reste que l'Unique. ॥7॥

ਰਸਨਿ ਰਸਨਿ ਰਸਿ ਗਾਵਹਿ ਹਰਿ ਗੁਣ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਧਾਰੀ ॥

rasan rasan ras gaaveh har gun rasanaa har ras dhaaree ||

Avec délice, savourant, ils chantent les vertus du Har ; la langue retient la saveur du Har.

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਮਾਗਉ ਹਰਿ ਰਸ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਿਆਰੀ ॥੮॥੧॥੭॥

naanak har bin avar na maagau har ras preet piaaree ||8||1||7||

Nanak : hormis le Har, je ne demande rien ; la saveur du Har m'est chère et aimée. ॥8॥1॥7॥

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੪ ਘਰੁ ੨ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

goojaree mahalaa chauthhaa ghar doojaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Gujri, Quatrième Mahalla, Deuxième Ghar. Il est Un. Par la grâce du vrai Guru :

ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਜੀਅਰਾ ਰਹਿ ਨ ਸਕੈ ਜਿਉ ਬਾਲਕੁ ਖੀਰ ਅਧਾਰੀ ॥

har bin jeearaa reh na sakai jiau baalak kheer adhaaree ||

Sans le Har, l'âme ne peut vivre, comme l'enfant dépend du lait.

ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਪ੍ਰਭੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਅਪੁਨੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥੧॥

agam agochar prabh gurmukh paieeaai apune satigur kai balihaaree ||1||

Dieu inaccessible et insaisissable s'obtient en Gurmukh (tourné vers le Guru) ; je me sacrifie à mon vrai Guru. ॥1॥

ਮਨ ਰੇ ਹਰਿ ਕੀਰਤਿ ਤਰੁ ਤਾਰੀ ॥

man re har keerat tar taaree ||

Ô esprit, traverse à la nage grâce au Kirtan (le chant des louanges) du Har.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਲੁ ਪਾਈਐ ਜਿਨ ਕਉ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੁਮਾਰੀ ॥

gurmukh naam a(n)mirat jal paieeaai jin kau kirapaa tumaaree ||

En Gurmukh, on reçoit l'eau d'Amrit (le nectar d'immortalité) du Naam (le Nom divin), ceux sur qui est Ta grâce. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||