Ang 548

ਰਾਜਨ ਕਿਉ ਸੋਇਆ ਤੂ ਨੀਦ ਭਰੇ ਜਾਗਤ ਕਤ ਨਾਹੀ ਰਾਮ ॥

raajan kiau soiaa too needh bhare jaagat kat naahee raam ||

Ô roi, pourquoi dors-tu, appesanti de sommeil ? Pourquoi ne t'éveilles-tu pas ?

ਮਾਇਆ ਝੂਠੁ ਰੁਦਨੁ ਕੇਤੇ ਬਿਲਲਾਹੀ ਰਾਮ ॥

maiaa jhooTh rudhan kete bilalaahee raam ||

Maya (l'illusion du monde matériel) est fausse ; combien pleurent et se lamentent pour elle.

ਬਿਲਲਾਹਿ ਕੇਤੇ ਮਹਾ ਮੋਹਨ ਬਿਨੁ ਨਾਮ ਹਰਿ ਕੇ ਸੁਖੁ ਨਹੀ ॥

bilalaeh kete mahaa mohan bin naam har ke sukh nahee ||

Combien se lamentent, séduits par la grande illusion ; sans le Naam (le Nom divin) de Har, point de paix.

ਸਹਸ ਸਿਆਣਪ ਉਪਾਵ ਥਾਕੇ ਜਹ ਭਾਵਤ ਤਹ ਜਾਹੀ ॥

sahas siaanap upaav thaake jeh bhaavat teh jaahee ||

Mille ruses et efforts s'épuisent en vain ; les êtres vont là où Dieu veut.

ਆਦਿ ਅੰਤੇ ਮਧਿ ਪੂਰਨ ਸਰਬਤ੍ਰ ਘਟਿ ਘਟਿ ਆਹੀ ॥

aadh a(n)te madh pooran sarabatr ghaT ghaT aahee ||

Au commencement, à la fin et au milieu Il est parfaitement présent, partout, en chaque cœur.

ਬਿਨਵੰਤ ਨਾਨਕ ਜਿਨ ਸਾਧਸੰਗਮੁ ਸੇ ਪਤਿ ਸੇਤੀ ਘਰਿ ਜਾਹੀ ॥੨॥

binava(n)t naanak jin saadhasa(n)gam se pat setee ghar jaahee ||2||

Nanak implore : ceux qui ont la Saadh Sangat (la compagnie des saints) rentrent chez eux avec honneur. ॥2॥

ਨਰਪਤਿ ਜਾਣਿ ਗ੍ਰਹਿਓ ਸੇਵਕ ਸਿਆਣੇ ਰਾਮ ॥

narapat jaan grahio sevak siaane raam ||

Le roi croit tenir de sages serviteurs pour siens.

ਸਰਪਰ ਵੀਛੁੜਣਾ ਮੋਹੇ ਪਛੁਤਾਣੇ ਰਾਮ ॥

sarapar veechhuRanaa mohe pachhutaane raam ||

Mais la séparation est certaine ; les êtres attachés se repentent.

ਹਰਿਚੰਦਉਰੀ ਦੇਖਿ ਭੂਲਾ ਕਹਾ ਅਸਥਿਤਿ ਪਾਈਐ ॥

haricha(n)dhauree dhekh bhoolaa kahaa asathit paieeaai ||

Trompé par un mirage, où trouver la stabilité ?

ਬਿਨੁ ਨਾਮ ਹਰਿ ਕੇ ਆਨ ਰਚਨਾ ਅਹਿਲਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਈਐ ॥

bin naam har ke aan rachanaa ahilaa janam gavaieeaai ||

Sans le Naam de Har, absorbé en d'autres choses, on gaspille cette précieuse vie humaine.

ਹਉ ਹਉ ਕਰਤ ਨ ਤ੍ਰਿਸਨ ਬੂਝੈ ਨਹ ਕਾਂਮ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨੇ ॥

hau hau karat na tirasan boojhai neh kaa(n)m pooran giaane ||

Répétant « moi, moi » par Haumai (l'orgueil du moi), la soif ne s'éteint pas et la connaissance parfaite n'est pas atteinte.

ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਨਾਮ ਹਰਿ ਕੇ ਕੇਤਿਆ ਪਛੁਤਾਨੇ ॥੩॥

binava(n)t naanak bin naam har ke ketiaa pachhutaane ||3||

Nanak implore : sans le Naam de Har, combien se repentent. ॥3॥

ਧਾਰਿ ਅਨੁਗ੍ਰਹੋ ਅਪਨਾ ਕਰਿ ਲੀਨਾ ਰਾਮ ॥

dhaar anugraho apanaa kar leenaa raam ||

Faisant grâce, Il m'a fait sien.

ਭੁਜਾ ਗਹਿ ਕਾਢਿ ਲੀਓ ਸਾਧੂ ਸੰਗੁ ਦੀਨਾ ਰਾਮ ॥

bhujaa geh kaadd leeo saadhoo sa(n)g dheenaa raam ||

Me prenant par le bras, Il m'a tiré du bourbier et m'a donné la Saadh Sangat.

ਸਾਧਸੰਗਮਿ ਹਰਿ ਅਰਾਧੇ ਸਗਲ ਕਲਮਲ ਦੁਖ ਜਲੇ ॥

saadhasa(n)gam har araadhe sagal kalamal dhukh jale ||

Dans la Saadh Sangat, ceux qui adorent Har voient tous leurs péchés et peines consumés.

ਮਹਾ ਧਰਮ ਸੁਦਾਨ ਕਿਰਿਆ ਸੰਗਿ ਤੇਰੈ ਸੇ ਚਲੇ ॥

mahaa dharam sudhaan kiriaa sa(n)g terai se chale ||

Le grand Dharam (le devoir juste), les vraies aumônes et les bonnes œuvres, voilà ce qui t'accompagne au-delà.

ਰਸਨਾ ਅਰਾਧੈ ਏਕੁ ਸੁਆਮੀ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਭੀਨਾ ॥

rasanaa araadhai ek suaamee har naam man tan bheenaa ||

La langue adore l'unique Maître ; esprit et corps sont imprégnés du Naam de Har.

ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਨੋ ਹਰਿ ਮਿਲਾਏ ਸੋ ਸਰਬ ਗੁਣ ਪਰਬੀਨਾ ॥੪॥੬॥੯॥

naanak jis no har milaae so sarab gun parabeenaa ||4||6||9||

Ô Nanak, celui que Har unit à Lui devient expert en toutes vertus. ॥4॥6॥9॥

ਬਿਹਾਗੜਾ ਮਹਲਾ ੫ ਛੰਤ ॥

bihaagaRaa mahalaa panjavaa chha(n)t ||

Bihaagraa, Cinquième Mahalla, Chhant :

ਬੋਲਿ ਸੁਧਰਮੀੜਿਆ ਮੋਨਿ ਕਤ ਧਾਰੀ ਰਾਮ ॥

bol sudharameeRiaa mon kat dhaaree raam ||

Parle, ô toi qui prétends à la vertu ; pourquoi gardes-tu le silence ?

ਤੂ ਨੇਤ੍ਰੀ ਦੇਖਿ ਚਲਿਆ ਮਾਇਆ ਬਿਉਹਾਰੀ ਰਾਮ ॥

too netree dhekh chaliaa maiaa biauhaaree raam ||

De tes yeux tu vois la vérité, et pourtant tu vis en marchand de Maya.

ਸੰਗਿ ਤੇਰੈ ਕਛੁ ਨ ਚਾਲੈ ਬਿਨਾ ਗੋਬਿੰਦ ਨਾਮਾ ॥

sa(n)g terai kachh na chaalai binaa gobi(n)dh naamaa ||

Rien ne t'accompagne après la mort, hormis le Nom de Gobind.

ਦੇਸ ਵੇਸ ਸੁਵਰਨ ਰੂਪਾ ਸਗਲ ਊਣੇ ਕਾਮਾ ॥

dhes ves suvaran roopaa sagal uoone kaamaa ||

Pays, habits, or et argent — tout cela est œuvre vaine.

ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਨ ਸੰਗਿ ਸੋਭਾ ਹਸਤ ਘੋਰਿ ਵਿਕਾਰੀ ॥

putr kalatr na sa(n)g sobhaa hasat ghor vikaaree ||

Fils, épouse, gloire, éléphants et chevaux ne t'accompagnent pas ; ils mènent au vice.

ਬਿਨਵੰਤ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਾਧਸੰਗਮ ਸਭ ਮਿਥਿਆ ਸੰਸਾਰੀ ॥੧॥

binava(n)t naanak bin saadhasa(n)gam sabh mithiaa sa(n)saaree ||1||

Nanak implore : sans la Saadh Sangat, tout le monde n'est qu'illusion. ॥1॥

ਬਿਹਾਗੜੇ ਕੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੪ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

bihaagaRe kee vaar mahalaa chauthhaa ikOankaar satigur prasaadh ||

La Vaar (l'ode) de Bihaagraa, Quatrième Mahalla. Un seul Dieu Créateur, par la grâce du vrai Guru.

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Troisième Mahalla :

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਹੋਰ ਥੈ ਸੁਖੁ ਨ ਭਾਲਿ ॥

gur sevaa te sukh paieeaai hor thai sukh na bhaal ||

Par la Seva (le service désintéressé) du Guru on obtient la paix ; ne cherche pas la paix ailleurs.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਭੇਦੀਐ ਸਦਾ ਵਸੈ ਹਰਿ ਨਾਲਿ ॥

gur kai sabadh man bhedheeaai sadhaa vasai har naal ||

Par le Shabad (la Parole divine) du Guru l'esprit est transpercé, et Har (le Nom de Dieu) demeure toujours à nos côtés.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਤਿਨਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਜਿਨ ਹਰਿ ਵੇਖੈ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿ ॥੧॥

naanak naam tinaa kau milai jin har vekhai nadhar nihaal ||1||

Ô Nanak, le Naam (le Nom divin) est donné à ceux que Har regarde de Sa Nadar (le regard de grâce) bienveillante. ॥1॥

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Troisième Mahalla :

ਸਿਫਤਿ ਖਜਾਨਾ ਬਖਸ ਹੈ ਜਿਸੁ ਬਖਸੈ ਸੋ ਖਰਚੈ ਖਾਇ ॥

sifat khajaanaa bakhas hai jis bakhasai so kharachai khai ||

Le trésor de la louange est un don ; celui à qui Il l'accorde le dépense et s'en nourrit.

ਸਤਿਗੁਰ ਬਿਨੁ ਹਥਿ ਨ ਆਵਈ ਸਭ ਥਕੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥

satigur bin hath na aaviee sabh thake karam kamai ||

Sans le Satguru (le vrai Guru) il ne s'obtient pas ; tous s'épuisent à accomplir des rites.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਧਨਹੀਣੁ ਹੈ ਅਗੈ ਭੁਖਾ ਕਿ ਖਾਇ ॥੨॥

naanak manmukh jagat dhanaheen hai agai bhukhaa k khai ||2||

Ô Nanak, le monde des Manmukh (ceux qui suivent leur ego) est privé de cette richesse ; affamé, que mangera-t-il dans l'au-delà ? ॥2॥

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauri :

ਸਭ ਤੇਰੀ ਤੂ ਸਭਸ ਦਾ ਸਭ ਤੁਧੁ ਉਪਾਇਆ ॥

sabh teree too sabhas dhaa sabh tudh upaiaa ||

Tout est à Toi, Tu appartiens à tous, Tu as tout créé.

ਸਭਨਾ ਵਿਚਿ ਤੂ ਵਰਤਦਾ ਤੂ ਸਭਨੀ ਧਿਆਇਆ ॥

sabhanaa vich too varatadhaa too sabhanee dhiaaiaa ||

Tu es présent en tous, et tous méditent sur Toi.

ਤਿਸ ਦੀ ਤੂ ਭਗਤਿ ਥਾਇ ਪਾਇਹਿ ਜੋ ਤੁਧੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥

tis dhee too bhagat thai paieh jo tudh man bhaiaa ||

Tu agrées la Bhagti (la dévotion) de celui qui plaît à Ton cœur.

ਜੋ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਸਭਿ ਕਰਨਿ ਤੇਰਾ ਕਰਾਇਆ ॥

jo har prabh bhaavai so theeaai sabh karan teraa karaiaa ||

Ce qui plaît à Har (le Nom de Dieu), Dieu, advient ; tous agissent selon Ta volonté.

ਸਲਾਹਿਹੁ ਹਰਿ ਸਭਨਾ ਤੇ ਵਡਾ ਜੋ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਕੀ ਪੈਜ ਰਖਦਾ ਆਇਆ ॥੧॥

salaahih har sabhanaa te vaddaa jo sa(n)t janaa(n) kee paij rakhadhaa aaiaa ||1||

Louez Har, le plus grand de tous, qui de tout temps a sauvé l'honneur de Ses saints. ॥1॥