Ang 567

ਰਾਜੁ ਤੇਰਾ ਕਬਹੁ ਨ ਜਾਵੈ ॥

raaj teraa kabahu na jaavai ||

Ton règne ne finit jamais.

ਰਾਜੋ ਤ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਨਿਹਚਲੁ ਏਹੁ ਕਬਹੁ ਨ ਜਾਵਏ ॥

raajo ta teraa sadhaa nihachal eh kabahu na jaave ||

Ton règne est à jamais immuable, il ne passe jamais.

ਚਾਕਰੁ ਤ ਤੇਰਾ ਸੋਇ ਹੋਵੈ ਜੋਇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਏ ॥

chaakar ta teraa soi hovai joi sahaj samaave ||

Est ton serviteur celui qui se fond dans la sérénité (Sahaj).

ਦੁਸਮਨੁ ਤ ਦੂਖੁ ਨ ਲਗੈ ਮੂਲੇ ਪਾਪੁ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵਏ ॥

dhusaman ta dhookh na lagai moole paap neR na aave ||

Nul ennemi ni peine ne l'atteint, nul péché n'approche de lui.

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਦਾ ਹੋਵਾ ਏਕ ਤੇਰੇ ਨਾਵਏ ॥੪॥

hau balihaaree sadhaa hovaa ek tere naave ||4||

Je suis à jamais offert en sacrifice à Ton seul Nom. ॥4॥

ਜੁਗਹ ਜੁਗੰਤਰਿ ਭਗਤ ਤੁਮਾਰੇ ॥

jugeh juga(n)tar bhagat tumaare ||

D'âge en âge, tes fidèles (Bhagat) sont à Toi.

ਕੀਰਤਿ ਕਰਹਿ ਸੁਆਮੀ ਤੇਰੈ ਦੁਆਰੇ ॥

keerat kareh suaamee terai dhuaare ||

Ils chantent Ta louange (Kirtan), ô Maître, à Ta porte.

ਜਪਹਿ ਤ ਸਾਚਾ ਏਕੁ ਮੁਰਾਰੇ ॥

japeh ta saachaa ek muraare ||

Ils méditent le seul vrai Seigneur.

ਸਾਚਾ ਮੁਰਾਰੇ ਤਾਮਿ ਜਾਪਹਿ ਜਾਮਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਵਹੇ ॥

saachaa muraare taam jaapeh jaam ma(n)n vasaavahe ||

Ils ne méditent le vrai Seigneur que lorsque Tu le fais habiter en leur cœur.

ਭਰਮੋ ਭੁਲਾਵਾ ਤੁਝਹਿ ਕੀਆ ਜਾਮਿ ਏਹੁ ਚੁਕਾਵਹੇ ॥

bharamo bhulaavaa tujheh keeaa jaam eh chukaavahe ||

Le doute et l'égarement sont Ton œuvre ; c'est Toi qui les dissipes.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਕਰਹੁ ਕਿਰਪਾ ਲੇਹੁ ਜਮਹੁ ਉਬਾਰੇ ॥

gur parasaadhee karahu kirapaa leh jamahu ubaare ||

Par la grâce du Guru, fais miséricorde et sauve-nous du Jam (le messager de la mort).

ਜੁਗਹ ਜੁਗੰਤਰਿ ਭਗਤ ਤੁਮਾਰੇ ॥੫॥

jugeh juga(n)tar bhagat tumaare ||5||

D'âge en âge, tes fidèles sont à Toi. ॥5॥

ਵਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਅਲਖ ਅਪਾਰਾ ॥

vadde mere saahibaa alakh apaaraa ||

Ô mon grand Maître, insaisissable et infini.

ਕਿਉ ਕਰਿ ਕਰਉ ਬੇਨੰਤੀ ਹਉ ਆਖਿ ਨ ਜਾਣਾ ॥

kiau kar karau bena(n)tee hau aakh na jaanaa ||

Comment T'adresser ma prière ? Je ne sais que dire.

ਨਦਰਿ ਕਰਹਿ ਤਾ ਸਾਚੁ ਪਛਾਣਾ ॥

nadhar kareh taa saach pachhaanaa ||

Si Tu jettes Ton regard de grâce (Nadar), alors je reconnais le Vrai.

ਸਾਚੋ ਪਛਾਣਾ ਤਾਮਿ ਤੇਰਾ ਜਾਮਿ ਆਪਿ ਬੁਝਾਵਹੇ ॥

saacho pachhaanaa taam teraa jaam aap bujhaavahe ||

Je ne reconnais Ton Vrai que lorsque Toi-même me le fais comprendre.

ਦੂਖ ਭੂਖ ਸੰਸਾਰਿ ਕੀਏ ਸਹਸਾ ਏਹੁ ਚੁਕਾਵਹੇ ॥

dhookh bhookh sa(n)saar ke'ee sahasaa eh chukaavahe ||

Peine, faim et angoisse du monde, c'est Toi qui les as faits, et Toi qui les effaces.

ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਜਾਇ ਸਹਸਾ ਬੁਝੈ ਗੁਰ ਬੀਚਾਰਾ ॥

binava(n)t naanak jai sahasaa bujhai gur beechaaraa ||

Nanak implore : l'angoisse s'en va quand on comprend la sagesse du Guru.

ਵਡਾ ਸਾਹਿਬੁ ਹੈ ਆਪਿ ਅਲਖ ਅਪਾਰਾ ॥੬॥

vaddaa saahib hai aap alakh apaaraa ||6||

Grand est le Maître, Lui-même insaisissable et infini. ॥6॥

ਤੇਰੇ ਬੰਕੇ ਲੋਇਣ ਦੰਤ ਰੀਸਾਲਾ ॥

tere ba(n)ke loin dha(n)t reesaalaa ||

Tes yeux sont beaux, tes dents ravissantes.

ਸੋਹਣੇ ਨਕ ਜਿਨ ਲੰਮੜੇ ਵਾਲਾ ॥

sohane nak jin la(n)maRe vaalaa ||

Beau ton nez, longue ta chevelure.

ਕੰਚਨ ਕਾਇਆ ਸੁਇਨੇ ਕੀ ਢਾਲਾ ॥

ka(n)chan kaiaa suine kee ddaalaa ||

Ton corps est d'or, coulé en or fin.

ਸੋਵੰਨ ਢਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸਨ ਮਾਲਾ ਜਪਹੁ ਤੁਸੀ ਸਹੇਲੀਹੋ ॥

sova(n)n ddaalaa kirasan maalaa japahu tusee saheleeho ||

Corps d'or, guirlande de Krishna : méditez-le, ô compagnes.

ਜਮ ਦੁਆਰਿ ਨ ਹੋਹੁ ਖੜੀਆ ਸਿਖ ਸੁਣਹੁ ਮਹੇਲੀਹੋ ॥

jam dhuaar na hoh khaReeaa sikh sunahu maheleeho ||

Vous ne serez pas retenues à la porte du Jam ; écoutez cet enseignement, ô femmes (âmes).

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥

vaddaha(n)s mahalaa pehilaa ||

Vadhans, Mahalla 1.

ਕਰਹੁ ਦਇਆ ਤੇਰਾ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣਾ ॥

karahu dhiaa teraa naam vakhaanaa ||

Fais-moi grâce, que je prononce Ton Nom.

ਸਭ ਉਪਾਈਐ ਆਪਿ ਆਪੇ ਸਰਬ ਸਮਾਣਾ ॥

sabh upaieeaai aap aape sarab samaanaa ||

Tu as tout créé Toi-même et Tu pénètres tout.

ਸਰਬੇ ਸਮਾਣਾ ਆਪਿ ਤੂਹੈ ਉਪਾਇ ਧੰਧੈ ਲਾਈਆ ॥

sarabe samaanaa aap toohai upai dha(n)dhai laieeaa ||

Toi-même présent en tout, ayant créé (les êtres), Tu les as attelés à leurs tâches.

ਹੰਸ ਹੰਸਾ ਬਗ ਬਗਾ ਲਹੈ ਮਨ ਕੀ ਜਾਲਾ ॥

ha(n)s ha(n)saa bag bagaa lahai man kee jaalaa ||

Cygne parmi les cygnes, héron parmi les hérons — Tu ôtes la souillure de l'esprit.

ਬੰਕੇ ਲੋਇਣ ਦੰਤ ਰੀਸਾਲਾ ॥੭॥

ba(n)ke loin dha(n)t reesaalaa ||7||

Tes yeux sont beaux, tes dents ravissantes. ॥7॥

ਤੇਰੀ ਚਾਲ ਸੁਹਾਵੀ ਮਧੁਰਾੜੀ ਬਾਣੀ ॥

teree chaal suhaavee madhuraaRee baanee ||

Ta démarche est gracieuse, douce Ta parole (Bani).

ਇਕਿ ਤੁਝ ਹੀ ਕੀਏ ਰਾਜੇ ਇਕਨਾ ਭਿਖ ਭਵਾਈਆ ॥

eik tujh hee ke'ee raaje ikanaa bhikh bhavaieeaa ||

Les uns Tu les fais rois, les autres Tu les envoies mendier.

ਲੋਭੁ ਮੋਹੁ ਤੁਝੁ ਕੀਆ ਮੀਠਾ ਏਤੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣਾ ॥

lobh moh tujh keeaa meeThaa et bharam bhulaanaa ||

Avidité et attachement, Tu les as rendus doux ; par cette illusion le monde s'égare.

ਕੁਹਕਨਿ ਕੋਕਿਲਾ ਤਰਲ ਜੁਆਣੀ ॥

kuhakan kokilaa taral juaanee ||

Le coucou chante, la jeunesse frémit.

ਤਰਲਾ ਜੁਆਣੀ ਆਪਿ ਭਾਣੀ ਇਛ ਮਨ ਕੀ ਪੂਰੀਏ ॥

taralaa juaanee aap bhaanee ichh man kee poore'e ||

Cette jeunesse frémissante, si elle Te plaît, alors les désirs du cœur s'accomplissent.

ਸਾਰੰਗ ਜਿਉ ਪਗੁ ਧਰੈ ਠਿਮਿ ਠਿਮਿ ਆਪਿ ਆਪੁ ਸੰਧੂਰਏ ॥

saara(n)g jiau pag dharai Thim Thim aap aap sa(n)dhoore ||

Comme (l'éléphant) pose le pied d'un pas mesuré et majestueux, ainsi (l'âme) se pare d'elle-même.

ਸਦਾ ਦਇਆ ਕਰਹੁ ਅਪਣੀ ਤਾਮਿ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣਾ ॥੧॥

sadhaa dhiaa karahu apanee taam naam vakhaanaa ||1||

Accorde-moi toujours Ta grâce : alors seulement je prononce Ton Nom. ॥1॥

ਨਾਮੁ ਤੇਰਾ ਹੈ ਸਾਚਾ ਸਦਾ ਮੈ ਮਨਿ ਭਾਣਾ ॥

naam teraa hai saachaa sadhaa mai man bhaanaa ||

Ton Nom est vrai, à jamais il plaît à mon cœur.

ਸ੍ਰੀਰੰਗ ਰਾਤੀ ਫਿਰੈ ਮਾਤੀ ਉਦਕੁ ਗੰਗਾ ਵਾਣੀ ॥

sreera(n)g raatee firai maatee udhak ga(n)gaa vaanee ||

Imprégnée de l'amour du Seigneur, l'âme va, enivrée, pure comme l'eau du Gange.

ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਦਾਸੁ ਹਰਿ ਕਾ ਤੇਰੀ ਚਾਲ ਸੁਹਾਵੀ ਮਧੁਰਾੜੀ ਬਾਣੀ ॥੮॥੨॥

binava(n)t naanak dhaas har kaa teree chaal suhaavee madhuraaRee baanee ||8||2||

Nanak, serviteur du Har, implore : Ta démarche est gracieuse, douce Ta parole. ॥8॥2॥

ਦੂਖੁ ਗਇਆ ਸੁਖੁ ਆਇ ਸਮਾਣਾ ॥

dhookh giaa sukh aai samaanaa ||

La peine s'en est allée, la paix est venue m'emplir.

ਗਾਵਨਿ ਸੁਰਿ ਨਰ ਸੁਘੜ ਸੁਜਾਣਾ ॥

gaavan sur nar sughaR sujaanaa ||

Les êtres célestes et les hommes sages et avisés Te chantent.

ਸੁਰਿ ਨਰ ਸੁਘੜ ਸੁਜਾਣ ਗਾਵਹਿ ਜੋ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਭਾਵਹੇ ॥

sur nar sughaR sujaan gaaveh jo terai man bhaavahe ||

Ils Te chantent, ces sages, ceux qui plaisent à Ton cœur.

ਮਾਇਆ ਮੋਹੇ ਚੇਤਹਿ ਨਾਹੀ ਅਹਿਲਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਵਹੇ ॥

maiaa mohe cheteh naahee ahilaa janam gavaavahe ||

Séduits par Maya (l'illusion du monde), (les autres) ne se souviennent pas (de Toi) et gaspillent leur précieuse vie.

ਇਕਿ ਮੂੜ ਮੁਗਧ ਨ ਚੇਤਹਿ ਮੂਲੇ ਜੋ ਆਇਆ ਤਿਸੁ ਜਾਣਾ ॥

eik mooR mugadh na cheteh moole jo aaiaa tis jaanaa ||

Certains sots et insensés ne se souviennent nullement (que) qui vient doit partir.

ਨਾਮੁ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਸਾਚਾ ਸੋਇ ਮੈ ਮਨਿ ਭਾਣਾ ॥੨॥

naam teraa sadhaa saachaa soi mai man bhaanaa ||2||

Ton Nom est à jamais vrai ; c'est lui qui plaît à mon cœur. ॥2॥

ਤੇਰਾ ਵਖਤੁ ਸੁਹਾਵਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਤੇਰੀ ਬਾਣੀ ॥

teraa vakhat suhaavaa a(n)mrit teree baanee ||

Béni est Ton temps, nectar (Amrit) Ta Parole.

ਸੇਵਕ ਸੇਵਹਿ ਭਾਉ ਕਰਿ ਲਾਗਾ ਸਾਉ ਪਰਾਣੀ ॥

sevak seveh bhaau kar laagaa saau paraanee ||

Les serviteurs Te servent avec amour, le mortel prend goût (à Ton Nom).

ਸਾਉ ਪ੍ਰਾਣੀ ਤਿਨਾ ਲਾਗਾ ਜਿਨੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਾਇਆ ॥

saau praanee tinaa laagaa jinee a(n)mrit paiaa ||

Ce goût vient à ceux qui ont reçu le nectar.

ਨਾਮਿ ਤੇਰੈ ਜੋਇ ਰਾਤੇ ਨਿਤ ਚੜਹਿ ਸਵਾਇਆ ॥

naam terai joi raate nit chaReh savaiaa ||

Ceux qui sont imprégnés de Ton Nom s'élèvent chaque jour davantage.

ਇਕੁ ਕਰਮੁ ਧਰਮੁ ਨ ਹੋਇ ਸੰਜਮੁ ਜਾਮਿ ਨ ਏਕੁ ਪਛਾਣੀ ॥

eik karam dharam na hoi sa(n)jam jaam na ek pachhaanee ||

Nul rite, nulle piété (Dharam), nulle austérité n'a de valeur tant qu'on ne reconnaît pas l'Unique.

ਵਖਤੁ ਸੁਹਾਵਾ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇਰੀ ਬਾਣੀ ॥੩॥

vakhat suhaavaa sadhaa teraa a(n)mirat teree baanee ||3||

Béni est à jamais Ton temps, nectar Ta Parole. ॥3॥

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਾਚੇ ਨਾਵੈ ॥

hau balihaaree saache naavai ||

Je suis offert en sacrifice à Ton vrai Nom.