ਗੁਣ ਮਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਏ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਲਾਹਾ ਭਗਤਿ ਸੈਸਾਰੇ ॥
gun meh gunee samaae jis aap bujhaae laahaa bhagat saisaare ||
Le vertueux se fond dans les vertus (de Dieu), celui à qui Il donne Lui-même la compréhension ; le vrai profit en ce monde est la dévotion (Bhagti).
ਬਿਨੁ ਭਗਤੀ ਸੁਖੁ ਨ ਹੋਈ ਦੂਜੈ ਪਤਿ ਖੋਈ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੇ ॥
bin bhagatee sukh na hoiee dhoojai pat khoiee gurmat naam adhaare ||
Sans dévotion, point de paix ; dans la dualité on perd l'honneur ; par l'enseignement du Guru, le Naam (le Nom divin) est notre appui.
ਵਖਰੁ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਲਾਭੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਏਤੁ ਵਾਪਾਰਿ ਲਾਏ ॥
vakhar naam sadhaa laabh hai jis no et vaapaar laae ||
La marchandise du Nom est un profit constant pour celui qu'Il attelle à ce négoce.
ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਵਣਜੀਅਹਿ ਜਾਂ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਇ ਬੁਝਾਏ ॥੧॥
ratan padhaarath vanaje'eeh jaa(n) satigur dhei bujhaae ||1||
On négocie ces joyaux et trésors quand le vrai Guru en donne la compréhension. ॥1॥
ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਹੈ ਖੋਟਾ ਇਹੁ ਵਾਪਾਰਾ ਰਾਮ ॥
maiaa moh sabh dhukh hai khoTaa ih vaapaaraa raam ||
L'attachement à Maya (l'illusion du monde) n'est que peine ; ce négoce est frauduleux.
ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਬਿਖੁ ਖਾਵਣੀ ਬਹੁ ਵਧਹਿ ਵਿਕਾਰਾ ਰਾਮ ॥
kooR bol bikh khaavanee bahu vadheh vikaaraa raam ||
Mentir, c'est manger du poison ; les vices se multiplient d'autant.
ਬਹੁ ਵਧਹਿ ਵਿਕਾਰਾ ਸਹਸਾ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰਾ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਪਤਿ ਖੋਈ ॥
bahu vadheh vikaaraa sahasaa ih sa(n)saaraa bin naavai pat khoiee ||
Les vices croissent, ce monde n'est qu'angoisse ; sans le Nom on perd l'honneur.
ਪੜਿ ਪੜਿ ਪੰਡਿਤ ਵਾਦੁ ਵਖਾਣਹਿ ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਸੁਖੁ ਨ ਹੋਈ ॥
paR paR pa(n)ddit vaadh vakhaaneh bin boojhe sukh na hoiee ||
Les pandits, à force de lire, ne débitent que disputes ; sans comprendre, point de paix.
ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਕਦੇ ਨ ਚੂਕੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰਾ ॥
aavan jaanaa kadhe na chookai maiaa moh piaaraa ||
L'aller et venir (la transmigration) ne cesse jamais tant qu'on chérit l'attachement à Maya.
ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਹੈ ਖੋਟਾ ਇਹੁ ਵਾਪਾਰਾ ॥੨॥
maiaa moh sabh dhukh hai khoTaa ih vaapaaraa ||2||
L'attachement à Maya n'est que peine ; ce négoce est frauduleux. ॥2॥
ਖੋਟੇ ਖਰੇ ਸਭਿ ਪਰਖੀਅਨਿ ਤਿਤੁ ਸਚੇ ਕੈ ਦਰਬਾਰਾ ਰਾਮ ॥
khoTe khare sabh parakheean tit sache kai dharabaaraa raam ||
Le faux et le vrai, tout est éprouvé en cette cour du Vrai.
ਖੋਟੇ ਦਰਗਹ ਸੁਟੀਅਨਿ ਊਭੇ ਕਰਨਿ ਪੁਕਾਰਾ ਰਾਮ ॥
khoTe dharageh suTeean uoobhe karan pukaaraa raam ||
Les faux sont rejetés de la cour (Dargah) et, debout, poussent des cris.
ਊਭੇ ਕਰਨਿ ਪੁਕਾਰਾ ਮੁਗਧ ਗਵਾਰਾ ਮਨਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥
uoobhe karan pukaaraa mugadh gavaaraa manmukh janam gavaiaa ||
Debout ils crient, ces sots grossiers ; le Manmukh (l'esprit tourné vers lui-même) a gaspillé sa vie.
ਬਿਖਿਆ ਮਾਇਆ ਜਿਨਿ ਜਗਤੁ ਭੁਲਾਇਆ ਸਾਚਾ ਨਾਮੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥
bikhiaa maiaa jin jagat bhulaiaa saachaa naam na bhaiaa ||
Le poison de Maya a égaré le monde ; le vrai Nom ne lui a pas plu.
ਮਨਮੁਖ ਸੰਤਾ ਨਾਲਿ ਵੈਰੁ ਕਰਿ ਦੁਖੁ ਖਟੇ ਸੰਸਾਰਾ ॥
manmukh sa(n)taa naal vair kar dhukh khaTe sa(n)saaraa ||
Le Manmukh, hostile aux saints, ne récolte que peine en ce monde.
ਖੋਟੇ ਖਰੇ ਪਰਖੀਅਨਿ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਵਾਰਾ ਰਾਮ ॥੩॥
khoTe khare parakheean tit sachai dharavaaraa raam ||3||
Le faux et le vrai sont éprouvés en cette cour du Vrai. ॥3॥
ਆਪਿ ਕਰੇ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਹੋਰੁ ਕਰਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਈ ਰਾਮ ॥
aap kare kis aakheeaai hor karanaa kichhoo na jaiee raam ||
C'est Lui qui agit — à qui se plaindre ? Nul autre ne peut rien faire.
ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਲਾਇਸੀ ਜਿਉ ਤਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਰਾਮ ॥
jit bhaavai tit laisee jiau tis dhee vaddiaaiee raam ||
Il attelle chacun où Il veut, selon Sa grandeur.
ਜਿਉ ਤਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਆਪਿ ਕਰਾਈ ਵਰੀਆਮੁ ਨ ਫੁਸੀ ਕੋਈ ॥
jiau tis dhee vaddiaaiee aap karaiee vareeaam na fusee koiee ||
Selon Sa grandeur Il fait agir ; nul n'est brave ni lâche par lui-même.
ਜਗਜੀਵਨੁ ਦਾਤਾ ਕਰਮਿ ਬਿਧਾਤਾ ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਸੋਈ ॥
jagajeevan dhaataa karam bidhaataa aape bakhase soiee ||
Vie du monde, Donateur, Ordonnateur des destins, Lui seul pardonne.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਆਪੁ ਗਵਾਈਐ ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਪਤਿ ਪਾਈ ॥
gur parasaadhee aap gavaieeaai naanak naam pat paiee ||
Par la grâce du Guru on bannit l'ego ; ô Nanak, par le Nom on trouve l'honneur.
ਆਪਿ ਕਰੇ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਹੋਰੁ ਕਰਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਈ ॥੪॥੪॥
aap kare kis aakheeaai hor karanaa kichhoo na jaiee ||4||4||
C'est Lui qui agit — à qui se plaindre ? Nul autre ne peut rien faire. ॥4॥4॥
ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥
vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||
Vadhans, Mahalla 3.
ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਵਣਜੀਅਹਿ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਬੁਝਾਈ ਰਾਮ ॥
ratan padhaarath vanaje'eeh satigur dheeaa bujhaiee raam ||
On négocie les joyaux et trésors quand le vrai Guru en donne la compréhension.
ਲਾਹਾ ਲਾਭੁ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਹੈ ਗੁਣ ਮਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਈ ਰਾਮ ॥
laahaa laabh har bhagat hai gun meh gunee samaiee raam ||
Le profit, c'est la dévotion au Har (le Seigneur) ; le vertueux se fond dans les vertus (de Dieu).