Ang 571

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਅੰਤਰਿ ਮਲੁ ਲਾਗੈ ਮਾਇਆ ਕੇ ਵਾਪਾਰਾ ਰਾਮ ॥

maiaa moh a(n)tar mal laagai maiaa ke vaapaaraa raam ||

L'attachement à Maya (l'illusion du monde) souille l'intérieur ; tel est le négoce de Maya.

ਮਾਇਆ ਕੇ ਵਾਪਾਰਾ ਜਗਤਿ ਪਿਆਰਾ ਆਵਣਿ ਜਾਣਿ ਦੁਖੁ ਪਾਈ ॥

maiaa ke vaapaaraa jagat piaaraa aavan jaan dhukh paiee ||

Le monde chérit le négoce de Maya, et par l'aller et venir subit la peine.

ਬਿਖੁ ਕਾ ਕੀੜਾ ਬਿਖੁ ਸਿਉ ਲਾਗਾ ਬਿਸ੍ਟਾ ਮਾਹਿ ਸਮਾਈ ॥

bikh kaa keeRaa bikh siau laagaa bisaTaa maeh samaiee ||

Le ver du poison s'attache au poison et se dissout dans l'ordure.

ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋਇ ਕਮਾਵੈ ਕੋਇ ਨ ਮੇਟਣਹਾਰਾ ॥

jo dhur likhiaa soi kamaavai koi na meTanahaaraa ||

Chacun accomplit ce qui fut inscrit dès l'origine ; nul ne peut l'effacer.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਤਿਨ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹੋਰਿ ਮੂਰਖ ਕੂਕਿ ਮੁਏ ਗਾਵਾਰਾ ॥੩॥

naanak naam rate tin sadhaa sukh paiaa hor moorakh kook mue gaavaaraa ||3||

Ô Nanak, ceux qui sont imprégnés du Naam (le Nom divin) trouvent à jamais la paix ; les autres, sots et grossiers, meurent en criant. ॥3॥

ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਮਨੁ ਰੰਗਿਆ ਮੋਹਿ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਰਾਮ ॥

maiaa moh man ra(n)giaa moh sudh na kaiee raam ||

L'esprit teinté par l'attachement à Maya n'a plus aucune lucidité.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਇਹੁ ਮਨੁ ਰੰਗੀਐ ਦੂਜਾ ਰੰਗੁ ਜਾਈ ਰਾਮ ॥

gurmukh ih man ra(n)geeaai dhoojaa ra(n)g jaiee raam ||

En Gurmukh, teins cet esprit (de l'amour divin) et la teinte du second (la dualité) s'en va.

ਦੂਜਾ ਰੰਗੁ ਜਾਈ ਸਾਚਿ ਸਮਾਈ ਸਚਿ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਾ ॥

dhoojaa ra(n)g jaiee saach samaiee sach bhare bha(n)ddaaraa ||

La teinte de la dualité s'en va, on se fond dans le Vrai ; les trésors sont emplis de vérité.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੋਈ ਬੂਝੈ ਸਚਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰਾ ॥

gurmukh hovai soiee boojhai sach savaaranahaaraa ||

Seul devient Gurmukh comprend ; le Vrai est Celui qui embellit.

ਆਪੇ ਮੇਲੇ ਸੋ ਹਰਿ ਮਿਲੈ ਹੋਰੁ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਏ ॥

aape mele so har milai hor kahanaa kichhoo na jaae ||

Celui que le Har (le Seigneur) unit à Lui, celui-là s'unit ; rien d'autre ne peut se dire.

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ਇਕਿ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਰੰਗੁ ਲਾਏ ॥੪॥੫॥

naanak vin naavai bharam bhulaiaa ik naam rate ra(n)g laae ||4||5||

Ô Nanak, sans le Nom on s'égare dans le doute ; certains, épris du Nom, s'en teignent d'amour. ॥4॥5॥

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||

Vadhans, Mahalla 3.

ਸਚਾ ਸਉਦਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹੈ ਸਚਾ ਵਾਪਾਰਾ ਰਾਮ ॥

sachaa saudhaa har naam hai sachaa vaapaaraa raam ||

Le vrai marché est le Nom du Har, le vrai négoce.

ਗੁਰਮਤੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਣਜੀਐ ਅਤਿ ਮੋਲੁ ਅਫਾਰਾ ਰਾਮ ॥

gurmatee har naam vanajeeaai at mol afaaraa raam ||

Par l'enseignement du Guru on négocie le Nom du Har, d'un prix infini.

ਅਤਿ ਮੋਲੁ ਅਫਾਰਾ ਸਚ ਵਾਪਾਰਾ ਸਚਿ ਵਾਪਾਰਿ ਲਗੇ ਵਡਭਾਗੀ ॥

at mol afaaraa sach vaapaaraa sach vaapaar lage vaddabhaagee ||

D'un prix infini, ce vrai négoce ; bienheureux ceux qui s'y adonnent.

ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਭਗਤੀ ਰਾਤੇ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥

a(n)tar baahar bhagatee raate sach naam liv laagee ||

Au-dedans, au-dehors imprégnés de dévotion (Bhagti), leur amour est fixé sur le vrai Nom.

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋਈ ਸਚੁ ਪਾਏ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਾ ॥

nadhar kare soiee sach paae gur kai sabadh veechaaraa ||

Celui sur qui Il jette Son regard de grâce (Nadar) obtient le Vrai, et médite par le Shabad (la Parole) du Guru.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਤਿਨ ਹੀ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਾਚੈ ਕੇ ਵਾਪਾਰਾ ॥੧॥

naanak naam rate tin hee sukh paiaa saachai ke vaapaaraa ||1||

Ô Nanak, ceux qui sont imprégnés du Nom, eux seuls trouvent la paix, par le négoce du Vrai. ॥1॥

ਹੰਉਮੈ ਮਾਇਆ ਮੈਲੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਮੈਲੁ ਭਰੀਜੈ ਰਾਮ ॥

ha(n)aumai maiaa mail hai maiaa mail bhareejai raam ||

L'ego (Haumai) et Maya sont souillure ; par Maya on se remplit de souillure.

ਗੁਰਮਤੀ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ਰਾਮ ॥

gurmatee man niramalaa rasanaa har ras peejai raam ||

Par l'enseignement du Guru l'esprit devient pur, et la langue boit la saveur du Har.

ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ਅੰਤਰੁ ਭੀਜੈ ਸਾਚ ਸਬਦਿ ਬੀਚਾਰੀ ॥

rasanaa har ras peejai a(n)tar bheejai saach sabadh beechaaree ||

La langue boit la saveur du Har, l'intérieur s'imbibe, on médite par le vrai Shabad.

ਅੰਤਰਿ ਖੂਹਟਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਿਆ ਸਬਦੇ ਕਾਢਿ ਪੀਐ ਪਨਿਹਾਰੀ ॥

a(n)tar khoohaTaa a(n)mirat bhariaa sabadhe kaadd peeaai panihaaree ||

Au-dedans, le puits est empli de nectar (Amrit) ; par le Shabad, la porteuse d'eau (l'âme) le puise et le boit.

ਜਿਸੁ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋਈ ਸਚਿ ਲਾਗੈ ਰਸਨਾ ਰਾਮੁ ਰਵੀਜੈ ॥

jis nadhar kare soiee sach laagai rasanaa raam raveejai ||

Celui sur qui Il pose Son regard s'attache au Vrai, et sa langue savoure le Nom de Ram.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋਰ ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਭਰੀਜੈ ॥੨॥

naanak naam rate se niramal hor haumai mail bhareejai ||2||

Ô Nanak, ceux qui sont imprégnés du Nom sont purs ; les autres se remplissent de la souillure de l'ego. ॥2॥

ਪੰਡਿਤ ਜੋਤਕੀ ਸਭਿ ਪੜਿ ਪੜਿ ਕੂਕਦੇ ਕਿਸੁ ਪਹਿ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰਾ ਰਾਮ ॥

pa(n)ddit jotakee sabh paR paR kookadhe kis peh kareh pukaaraa raam ||

Pandits et astrologues, à force de lire, ne font que crier ; à qui adressent-ils leurs clameurs ?