Ang 572

ਘਰ ਮਹਿ ਨਿਜ ਘਰੁ ਪਾਇਆ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਇ ਵਡਾਈ ॥

ghar meh nij ghar paiaa satigur dhei vaddaiee ||

Dans la maison (du corps) on trouve sa vraie demeure quand le vrai Guru accorde la grandeur.

ਨਾਨਕ ਜੋ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇਈ ਮਹਲੁ ਪਾਇਨਿ ਮਤਿ ਪਰਵਾਣੁ ਸਚੁ ਸਾਈ ॥੪॥੬॥

naanak jo naam rate seiee mahal pain mat paravaan sach saiee ||4||6||

Ô Nanak, ceux qui sont imprégnés du Naam (le Nom divin) atteignent Sa demeure ; leur entendement est agréé, telle est la vérité. ॥4॥6॥

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||

Vadhans, Mahalla 3.

ਏ ਮਨ ਮੇਰਿਆ ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਸੰਸਾਰੁ ਹੈ ਅੰਤਿ ਸਚਿ ਨਿਬੇੜਾ ਰਾਮ ॥

e man meriaa aavaa gaun sa(n)saar hai a(n)t sach nibeRaa raam ||

Ô mon esprit, le monde est un va-et-vient de naissances ; à la fin, seul le Vrai décide.

ਆਪੇ ਸਚਾ ਬਖਸਿ ਲਏ ਫਿਰਿ ਹੋਇ ਨ ਫੇਰਾ ਰਾਮ ॥

aape sachaa bakhas le fir hoi na feraa raam ||

Quand le Vrai Lui-même pardonne, il n'y a plus de retour (de renaissance).

ਫਿਰਿ ਹੋਇ ਨ ਫੇਰਾ ਅੰਤਿ ਸਚਿ ਨਿਬੇੜਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ॥

fir hoi na feraa a(n)t sach nibeRaa gurmukh milai vaddiaaiee ||

Plus de retour ; à la fin le Vrai décide, et le Gurmukh reçoit la grandeur.

ਸਾਚੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤੇ ਸਹਜੇ ਮਾਤੇ ਸਹਜੇ ਰਹੇ ਸਮਾਈ ॥

saachai ra(n)g raate sahaje maate sahaje rahe samaiee ||

Imprégnés de l'amour du Vrai, enivrés de sérénité (Sahaj), ils demeurent paisiblement fondus en Lui.

ਸਚਾ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ਸਚੁ ਵਸਾਇਆ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਅੰਤਿ ਨਿਬੇਰਾ ॥

sachaa man bhaiaa sach vasaiaa sabadh rate a(n)t niberaa ||

Le Vrai a plu à leur cœur, ils l'ont logé au-dedans ; imprégnés du Shabad (la Parole), à la fin ils sont libérés.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਸਚਿ ਸਮਾਣੇ ਬਹੁਰਿ ਨ ਭਵਜਲਿ ਫੇਰਾ ॥੧॥

naanak naam rate se sach samaane bahur na bhavajal feraa ||1||

Ô Nanak, ceux qui sont imprégnés du Nom se fondent dans le Vrai et ne retournent plus dans l'océan du monde. ॥1॥

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਬਰਲੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਈ ਰਾਮ ॥

maiaa moh sabh baral hai dhoojai bhai khuaaiee raam ||

L'attachement à Maya (l'illusion du monde) n'est que folie ; par l'amour de la dualité on se perd.

ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਸਭੁ ਹੇਤੁ ਹੈ ਹੇਤੇ ਪਲਚਾਈ ਰਾਮ ॥

maataa pitaa sabh het hai hete palachaiee raam ||

Mère, père — tout n'est qu'affection ; dans cette affection on s'empêtre.

ਹੇਤੇ ਪਲਚਾਈ ਪੁਰਬਿ ਕਮਾਈ ਮੇਟਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਈ ॥

hete palachaiee purab kamaiee meT na sakai koiee ||

On s'empêtre dans l'affection selon les actes passés ; nul ne peut les effacer.

ਜਿਨਿ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੀ ਸੋ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਤਿਸੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥

jin sirasaT saajee so kar vekhai tis jevadd avar na koiee ||

Celui qui a créé l'univers le contemple ; nul autre n'est aussi grand que Lui.

ਮਨਮੁਖਿ ਅੰਧਾ ਤਪਿ ਤਪਿ ਖਪੈ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਈ ॥

manmukh a(n)dhaa tap tap khapai bin sabadhai saa(n)t na aaiee ||

Le Manmukh (l'esprit tourné vers lui-même) aveugle se consume en brûlant sans cesse ; sans le Shabad nulle paix ne vient.

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭੁ ਕੋਈ ਭੁਲਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਖੁਆਈ ॥੨॥

naanak bin naavai sabh koiee bhulaa maiaa moh khuaaiee ||2||

Ô Nanak, sans le Nom chacun s'égare, perdu par l'attachement à Maya. ॥2॥

ਏਹੁ ਜਗੁ ਜਲਤਾ ਦੇਖਿ ਕੈ ਭਜਿ ਪਏ ਹਰਿ ਸਰਣਾਈ ਰਾਮ ॥

eh jag jalataa dhekh kai bhaj pe har saranaiee raam ||

Voyant ce monde en flammes, ils ont couru se réfugier auprès du Har (le Seigneur).

ਅਰਦਾਸਿ ਕਰਂੀ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਆਗੈ ਰਖਿ ਲੇਵਹੁ ਦੇਹੁ ਵਡਾਈ ਰਾਮ ॥

aradhaas kara(n)ee gur poore aagai rakh levahu dheh vaddaiee raam ||

J'adresse ma prière (Ardaas) au Guru parfait : sauve-moi, accorde-moi la grandeur.

ਰਖਿ ਲੇਵਹੁ ਸਰਣਾਈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਡਾਈ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਦਾਤਾ ॥

rakh levahu saranaiee har naam vaddaiee tudh jevadd avar na dhaataa ||

Garde-moi en Ton refuge ; le Nom du Har est ma gloire ; nul autre Donateur n'est aussi grand que Toi.

ਸੇਵਾ ਲਾਗੇ ਸੇ ਵਡਭਾਗੇ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਏਕੋ ਜਾਤਾ ॥

sevaa laage se vaddabhaage jug jug eko jaataa ||

Bienheureux ceux qui se vouent au service (Seva), qui d'âge en âge ont connu l'Unique.

ਜਤੁ ਸਤੁ ਸੰਜਮੁ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਗਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈ ॥

jat sat sa(n)jam karam kamaavai bin gur gat nahee paiee ||

On a beau pratiquer continence, chasteté, austérité et rites : sans le Guru on n'atteint pas la délivrance.

ਨਾਨਕ ਤਿਸ ਨੋ ਸਬਦੁ ਬੁਝਾਏ ਜੋ ਜਾਇ ਪਵੈ ਹਰਿ ਸਰਣਾਈ ॥੩॥

naanak tis no sabadh bujhaae jo jai pavai har saranaiee ||3||

Ô Nanak, Il fait comprendre le Shabad à celui qui va se réfugier auprès du Har. ॥3॥

ਜੋ ਹਰਿ ਮਤਿ ਦੇਇ ਸਾ ਊਪਜੈ ਹੋਰ ਮਤਿ ਨ ਕਾਈ ਰਾਮ ॥

jo har mat dhei saa uoopajai hor mat na kaiee raam ||

Seul naît en nous l'entendement que le Har donne ; nul autre entendement n'existe.

ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਏਕੁ ਤੂ ਆਪੇ ਦੇਹਿ ਬੁਝਾਈ ਰਾਮ ॥

a(n)tar baahar ek too aape dheh bujhaiee raam ||

Au-dedans, au-dehors, Tu es l'Unique ; Toi-même donnes la compréhension.

ਆਪੇ ਦੇਹਿ ਬੁਝਾਈ ਅਵਰ ਨ ਭਾਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਰਸੁ ਚਾਖਿਆ ॥

aape dheh bujhaiee avar na bhaiee gurmukh har ras chaakhiaa ||

Toi-même donnes la compréhension ; rien d'autre ne plaît ; en Gurmukh on a goûté la saveur du Har.

ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਸਦਾ ਹੈ ਸਾਚਾ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਖਿਆ ॥

dhar saachai sadhaa hai saachaa saachai sabadh subhaakhiaa ||

À la vraie porte, le Vrai est à jamais ; par le vrai Shabad on Le célèbre.

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੪ ਛੰਤ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

vaddaha(n)s mahalaa chauthhaa chha(n)t ikOankaar satigur prasaadh ||

Vadhans, Mahalla 4, Chhant. Un seul Dieu créateur, par la grâce du vrai Guru.

ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਸਤਿਗੁਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਗਾਈ ਰਾਮ ॥

merai man merai man satigur preet lagaiee raam ||

Dans mon cœur, dans mon cœur, le vrai Guru a fait naître l'amour.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮੇਰੈ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈ ਰਾਮ ॥

har har har har naam merai ma(n)n vasaiee raam ||

Le Nom du Har (le Seigneur), Har Har, il l'a logé dans mon cœur.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮੇਰੈ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈ ਸਭਿ ਦੂਖ ਵਿਸਾਰਣਹਾਰਾ ॥

har har naam merai ma(n)n vasaiee sabh dhookh visaaranahaaraa ||

Le Nom du Har logé en mon cœur efface toutes les peines.

ਵਡਭਾਗੀ ਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਪਾਇਆ ਧਨੁ ਧਨੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮਾਰਾ ॥

vaddabhaagee gur dharasan paiaa dhan dhan satiguroo hamaaraa ||

Par grand bonheur j'ai obtenu la vision (Darshan) du Guru ; béni, béni soit notre vrai Guru.

ਊਠਤ ਬੈਠਤ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਹ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਸਾਂਤਿ ਪਾਈ ॥

uooThat baiThat satigur seveh jit seviaai saa(n)t paiee ||

Debout ou assis, servons le vrai Guru, dont le service donne la paix.

ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਗਾਈ ॥੧॥

merai man merai man satigur preet lagaiee ||1||

Dans mon cœur, le vrai Guru a fait naître l'amour. ॥1॥

ਹਉ ਜੀਵਾ ਹਉ ਜੀਵਾ ਸਤਿਗੁਰ ਦੇਖਿ ਸਰਸੇ ਰਾਮ ॥

hau jeevaa hau jeevaa satigur dhekh sarase raam ||

Je vis, je revis à la vue du vrai Guru, épanoui de joie.

ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਿਗਸੇ ਰਾਮ ॥

har naamo har naam dhiraRaae jap har har naam vigase raam ||

Il ancre en moi le Nom du Har ; à le méditer, je m'épanouis.

ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਕਮਲ ਪਰਗਾਸੇ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨਵੰ ਨਿਧਿ ਪਾਈ ॥

jap har har naam kamal paragaase har naam nava(n) nidh paiee ||

En méditant le Nom du Har, le lotus (du cœur) s'épanouit, et par le Nom j'obtiens les neuf trésors.

ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਗਇਆ ਦੁਖੁ ਲਾਥਾ ਹਰਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਧਿ ਲਗਾਈ ॥

haumai rog giaa dhukh laathaa har sahaj samaadh lagaiee ||

La maladie de l'ego (Haumai) s'en est allée, la peine s'est ôtée, et je suis entré dans la sereine contemplation (Sahaj) du Har.

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਡਾਈ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਪਾਈ ਸੁਖੁ ਸਤਿਗੁਰ ਦੇਵ ਮਨੁ ਪਰਸੇ ॥

har naam vaddaiee satigur te paiee sukh satigur dhev man parase ||

La gloire du Nom du Har, je l'ai reçue du vrai Guru ; la paix vient quand l'esprit touche les pieds du divin Guru.

ਹਉ ਜੀਵਾ ਹਉ ਜੀਵਾ ਸਤਿਗੁਰ ਦੇਖਿ ਸਰਸੇ ॥੨॥

hau jeevaa hau jeevaa satigur dhekh sarase ||2||

Je vis, je revis à la vue du vrai Guru, épanoui de joie. ॥2॥

ਕੋਈ ਆਣਿ ਕੋਈ ਆਣਿ ਮਿਲਾਵੈ ਮੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਰਾਮ ॥

koiee aan koiee aan milaavai meraa satigur pooraa raam ||

Ah, que quelqu'un vienne m'unir à mon Guru parfait !

ਹਉ ਮਨੁ ਤਨੁ ਹਉ ਮਨੁ ਤਨੁ ਦੇਵਾ ਤਿਸੁ ਕਾਟਿ ਸਰੀਰਾ ਰਾਮ ॥

hau man tan hau man tan dhevaa tis kaaT sareeraa raam ||

Je lui donnerais mon cœur, mon corps, je taillerais ma chair pour lui.

ਹਉ ਮਨੁ ਤਨੁ ਕਾਟਿ ਕਾਟਿ ਤਿਸੁ ਦੇਈ ਜੋ ਸਤਿਗੁਰ ਬਚਨ ਸੁਣਾਏ ॥

hau man tan kaaT kaaT tis dheiee jo satigur bachan sunaae ||

Je découperais mon cœur et mon corps pour l'offrir à qui me fait entendre les paroles du vrai Guru.

ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਬੈਰਾਗੁ ਭਇਆ ਬੈਰਾਗੀ ਮਿਲਿ ਗੁਰ ਦਰਸਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥

merai man bairaag bhiaa bairaagee mil gur dharasan sukh paae ||

Le détachement s'est éveillé en mon cœur ; en rencontrant la vision du Guru, l'âme détachée trouve la paix.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹੁ ਸੁਖਦਾਤੇ ਦੇਹੁ ਸਤਿਗੁਰ ਚਰਨ ਹਮ ਧੂਰਾ ॥

har har kirapaa karahu sukhadhaate dheh satigur charan ham dhooraa ||

Ô Har, Donateur de paix, fais-moi grâce : donne-moi la poussière des pieds du vrai Guru.

ਕੋਈ ਆਣਿ ਕੋਈ ਆਣਿ ਮਿਲਾਵੈ ਮੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ॥੩॥

koiee aan koiee aan milaavai meraa satigur pooraa ||3||

Ah, que quelqu'un vienne m'unir à mon Guru parfait ! ॥3॥

ਗੁਰ ਜੇਵਡੁ ਗੁਰ ਜੇਵਡੁ ਦਾਤਾ ਮੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ਰਾਮ ॥

gur jevadd gur jevadd dhaataa mai avar na koiee raam ||

Nul Donateur n'est aussi grand que le Guru, nul autre pour moi.

ਹਰਿ ਦਾਨੋ ਹਰਿ ਦਾਨੁ ਦੇਵੈ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸੋਈ ਰਾਮ ॥

har dhaano har dhaan dhevai har purakh nira(n)jan soiee raam ||

Il donne le don du Har, ce Har, l'Être immaculé (Niranjan).

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਿਨੀ ਆਰਾਧਿਆ ਤਿਨ ਕਾ ਦੁਖੁ ਭਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗਾ ॥

har har naam jinee aaraadhiaa tin kaa dhukh bharam bhau bhaagaa ||

Ceux qui ont adoré le Nom du Har voient fuir leur peine, leur doute et leur peur.

ਸੇਵਕ ਭਾਇ ਮਿਲੇ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿਨ ਗੁਰ ਚਰਨੀ ਮਨੁ ਲਾਗਾ ॥

sevak bhai mile vaddabhaagee jin gur charanee man laagaa ||

Par l'esprit de service ils L'ont rencontré, ces bienheureux dont le cœur s'attache aux pieds du Guru.

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਏ ਮਿਲਿ ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖ ਸੁਖੁ ਹੋਈ ॥

kahu naanak har aap milaae mil satigur purakh sukh hoiee ||

Dit Nanak : le Har Lui-même nous unit ; en rencontrant le vrai Guru vient la paix.

ਗੁਰ ਜੇਵਡੁ ਗੁਰ ਜੇਵਡੁ ਦਾਤਾ ਮੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥੪॥੧॥

gur jevadd gur jevadd dhaataa mai avar na koiee ||4||1||

Nul Donateur n'est aussi grand que le Guru, nul autre pour moi. ॥4॥1॥